Boska Liturgia Uprzednio Poświęconych Darów – forma synaksy eucharystycznej w obrządku bizantyjskim.
Opis Tradycyjnie formularz tej liturgii przypisywano biskupowi rzymskiemu św. Grzegorzowi I Wielkiemu, zwanemu Dialogos, który miał usystematyzować ten ryt podczas swojego pobytu w Konstantynopolu. Historycznie atrybucja ta jest całkowicie nieprawdopodobna.
Liturgia ta sprawowana jest w określone dni powszednie Wielkiego Postu i Wielkiego Tygodnia, z wyjątkiem święta Zwiastowania Bogurodzicy. Rozpoczyna się z nieszporów i po dwóch czytaniach ze Starego Testamentu (cs. Paremijach) i odśpiewaniu Psalmu 140 – od 2. wersu: „Niech dopełni się moja modlitwa jak kadzidło przed Tobą, wzniesienie moich rąk, ofiara wieczorna” – nabożeństwo przechodzi w liturgię, podczas której wierni przyjmują Eucharystię. Korzystają oni ze Świętych Darów uprzednio konsekrowanych podczas niedzielnej Boskiej Liturgii św. Bazylego Wielkiego, bądź św. Jana Chryzostoma. Dary od niedzieli do nabożeństwa spoczywają na ołtarzu, w chronionym świętym naczyniu (cs. Darochranitielnicy).
Odpowiedniki w obrządkach zachodnich W tradycji rzymskiej i mariawickiej zachowano celebrację mszy z darów uprzednio konsekrowanych (łac. missa praesanctificatorum), którą sprawuje się wyłącznie w dzień Wielkiego Piątku, choć od reform liturgicznych Piusa XII w Kościele rzymskim stosuje się raczej inne nazwy tej synaksy.
Zobacz też Liturgia św. Jakuba Liturgia św. Bazylego Wielkiego Liturgia św. Jana Chryzostoma
Przypisy
Bibliografia Red. Henryk Paprocki, Bóg Żywy. Katechizm Kościoła Prawosławnego, Kraków 2001.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Liturgia prawosławna Kategoria:Katolickie ryty liturgiczne