Ludwik Franciszek Michał Reymond Wołowski (fr. Louis François Michel Raymond Wolowski; ur. 31 sierpnia 1810 w Warszawie, zm. 15 sierpnia 1876 w Gisors) – francuski ekonomista i adwokat pochodzenia polskiego. Również publicysta i działacz społeczny.
Życiorys Wołowscy byli jedną z głównych dynastii polskich frankistów. Wywodzili się od Eliszy Szora, potomka Naftalego Szora, który był rabinem Lublina. W 1759 roku Elisza Szor, wraz z innymi zwolennikami Jakuba Franka, przeszedł we Lwowie wraz z dziećmi z judaizmu na katolicyzm. Rodzina przyjęła wtedy nazwisko Wołowski, wywodzące się od polskiego tłumaczenia ich hebrajskiego nazwiska „Szor”, czyli wół.
Wołowski był synem Franciszka Wołowskiego (prawnuka Eliszy Szora), cenionego prawnika i deputowanego na Sejm, zwolennika powstania listopadowego oraz bratem Aleksandry Faucher z domu Wołowskiej. Ludwik Wołowski uczył się początkowo w Warszawie, a od 1823 przez 4 lata w Paryżu w słynnym liceum Henryka IV.
Był członkiem sprzysiężenia Piotra WysockiegoWacław Tokarz, Sprzysiężenie Wysockiego i Noc Listopadowa, Warszawa 1980, s. 120.. W 1831 jako pierwszy sekretarz poselstwa polskiego rządu powstańczego wrócił do Paryża, po upadku powstania pozostając na emigracji, gdyż za udział w powstaniu władze rosyjskie skazały go zaocznie na śmierć. W 1832 został członkiem założycielem Towarzystwa Historyczno-Literackiego w Paryżu. W 1834 uzyskał obywatelstwo francuskie. Od 1839 do 1871 wykładał w Conservatoire National des Arts et Métiers; w 1843 objął tam katedrę prawa przemysłowego, a później również ekonomii politycznej. W 1848 został wybrany do Zgromadzenia Narodowego. 28 lutego 1852 roku był jednym ze współzałożycieli w Paryżu, włącznie z Ksawerym Branickim, banku Crédit Foncier de France, pierwszego w Europie banku kredytów hipotecznych, wzorowanego na Towarzystwie Kredytowym Ziemskim, powołanym przez Franciszka Ksawerego Druckiego Lubeckiego w Królestwie PolskimAdam Czartoryski, Magnat rewolucjonista „Kurier Warszawski”, no. 57, 26 lutego 1933.. W 1876 na krótko przed śmiercią został wybrany dożywotnim senatorem.
Miał córkę Ludwikę, po mężu Passy. Był stryjem Andrzeja Władysława Wołowskiego, którego wspierał po jego przyjeździe do Francji wskutek upadku powstania styczniowego.
Poglądy ekonomiczne Wołowski był zwolennikiem liberalizmu gospodarczego i bimetalizmu w polityce pieniężnej. W pracy Zagadnienie banków postulował utworzenie jednego centralnego banku emisyjnego. Interwencjonizm państwa ograniczał do emisji banknotów, która miała być oparta na funduszu kruszcowym złota i srebra.
Dzieła De l’organisation du crédit foncier, 1848 Études d’économie politique et de statistique, 1848 Introduction de l’économie politique en Italie, 1858 La Question des banques (Zagadnienie banków), 1864 Les Finances de la Russie, 1864 Notions générales d’économie politique, 1866 La Banque d’Angleterre et la banque d’Écosse, 1867 La Liberté commerciale et le résultat du traité de commerce de 1860, 1869 Le Travail des enfants dans les manufactures, 1868 Le Change et la circulation, 1869 La Question monétaire, 2. wydanie, 1869
Przypisy
Bibliografia Wacław Stankiewicz: Historia myśli ekonomicznej, Państwowe Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 1983. Encyklopedia PWN, Tom 3, Warszawa 1991. Mateusz Meises: Z rodu żydowskiego. Zasłużone rodziny polskie krwi niegdyś żydowskiej, Warszawa 1991.
Linki zewnętrzne dokonane przez Wołowskiego francuskie tłumaczenie dzieła Mikołaja Kopernika pt. Monetae cudendae ratio
Publikacje Ludwika Wołowskiego dostępne w serwisie Polona.
Kategoria:Członkowie sprzysiężenia podchorążych Kategoria:Członkowie Towarzystwa Historyczno-Literackiego w Paryżu Kategoria:Dyplomaci powstania listopadowego Kategoria:Francuscy ekonomiści Kategoria:Francuscy politycy Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Ludzie związani z bankowością we Francji Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Père-Lachaise w Paryżu Kategoria:Polacy we Francji 1795–1918 Kategoria:Polscy ekonomiści Kategoria:Urodzeni w 1810 Kategoria:Zmarli w 1876