Józef Sikorski (ur. 31 października 1815 w Warszawie, zm. 4 maja 1896 tamże) – polski muzyk, krytyk muzyczny, autor Wspomnienia Szopena, edytor i autor wielu publikacji muzycznych, redaktor Ruchu Muzycznego, drukarz, twórca anegdot o Chopinie, przyjaciel Stanisława Moniuszki.
Biografia Sikorski urodził się w domu przy ulicy Gęstej w Warszawie jako syn Józefa i Marianny z domu Zielińskiej, i został ochrzczony pod nazwiskiem zapisanym w formie Szychorski. Około dziewiątego roku życia wstąpił do liceum Samuela Lindego, gdzie ukończył cztery klasy. Nauki śpiewu chóralnego i elementarnych zasad muzyki udzielał mu w tej szkole Józef Stefani, który zwrócił uwagę na wybitne zdolności chłopca i polecił go Józefowi Elsnerowi, ówczesnemu dyrektorowi konserwatorium warszawskiego. Elsner zachęcił Sikorskiego do uczęszczania w godzinach popołudniowych na zajęcia w konserwatorium. Równocześnie Sikorski pobierał naukę gry na fortepianie i organach u Józefa Jawurka.
Wybuch powstania listopadowego przerwał jego artystyczną edukację, a Sikorski wstąpił do służby wojskowej. Następnie pracował jako prywatny nauczyciel muzyki u hrabiego Teodora (lub Tadeusza) Ostrowskiego, w którego wiejskiej posiadłości znajdowała się bogata biblioteka. Nawiązał wówczas kontakty z kompozytorem Franciszkiem Lesslem.
Sikorski przeniósł się do Warszawy około 25 roku życia i w 1839 roku ożenił się z Marianną Łucją Teresą Chrzanowską. Był ojcem Jadwigi Sikorskiej (1846–1927), założycielki i wieloletniej dyrektor pensji żeńskiej swojego imienia, istniejącej od 1874 roku przy ulicy Marszałkowskiej 153 w Warszawie (dzisiejsze liceum im. Królowej Jadwigi). Jego wychowanicą była Zofia Urbanowska, późniejsza pisarka.
W 1852 roku Sikorski opublikował Doręcznik Muzyczny – treściwe przedstawienie muzyki dzisiejszej, w którym wprowadził nową polską terminologię muzyczną. Sikorski zaczął pisywać recenzje, rozprawy i artykuły muzyczne w „Bibliotece Warszawskiej”. Oprócz recenzji zamieszczał tam artykuły o formach muzycznych, o muzyce domowej, o wirtuozach. Pod koniec 1849 roku opublikował w „Bibliotece Warszawskiej" obszerne studium Wspomnienie Szopena. Była to jedna z pierwszych w Polsce poważnych analiz muzycznych poświęconych Chopinowi. Staraniem Sikorskiego w 1858 roku wzniesiono pomnik na grobie Karola Kurpińskiego.
Wraz z Apolinarym Kątskim, Ignacym Krzyżanowskim i Ignacym Feliksem Dobrzyńskim opracował statut Warszawskiego Instytutu Muzycznego, który powstał w 1861 roku. Był także jednym z założycieli Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego w 1871 roku. Został powołany na stanowisko redaktora „Gazety Polskiej”, którą prowadził od 1866 do końca 1874 roku. Po zakończeniu pracy publicystycznej wycofał się z życia publicznego. Zmarł w Warszawie w 1896 roku i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (aleja katakumbowa, grób 105/106).
„Ruch Muzyczny” (1857–1862) Dążąc do stworzenia trwałej platformy dla polskiego życia muzycznego, Sikorski podjął inicjatywę wydania specjalistycznego periodyku poświęconego muzyce. 1 kwietnia 1857 r. ukazał się pierwszy numer „Ruchu Muzycznego”. Stałymi współpracownikami redakcji byli Stanisław Moniuszko, Józef Nowakowski, Józef Brzowski i Ignacy Krzyżanowski. Periodyk wychodził do końca 1862 roku. Pismo zostało zawieszone wskutek wydarzeń politycznych związanych z powstaniem styczniowym.thumb|Grób muzyka Józefa Sikorskiego w Alei Katakumbowej na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Przypisy
Bibliografia Adam Czartkowski, Zofia Jeżewska, Fryderyk Chopin, Warszawa 1967. Feliks Starczewski, Józef Sikorski – jego życie i działalność, „Muzyka” 1928 (5), nr 2, s. 51–56.
Linki zewnętrzne Dzieła Józefa Sikorskiego w bibliotece Polona
Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Polscy muzycy Kategoria:Polscy krytycy muzyczni Kategoria:Polscy drukarze Kategoria:Urodzeni w 1813 Kategoria:Zmarli w 1896 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie