Henryk Cyganik (ur. 17 listopada 1946 w Maniowach, zm. 23 lutego 2005 w Krakowie) – polski poeta, dziennikarz, publicysta, satyryk i pisarz.
Działalność dziennikarsko-literacka Studiował reżyserię w krakowskiej PWST. W latach 1970–1976 redaktor, potem kierownik i publicysta działu kulturalnego „Gazety Krakowskiej”, a w 1976 również „Gazety Południowej”.
Kierownik literacki Teatru im. Solskiego w Tarnowie, Teatru Lalki i Aktora “Pinokio” w Łodzi, krakowskiego Teatru Groteska, Teatru Ludowego i Teatru Satyry „Maszkaron”. W latach 1980–1990 dziennikarz Rozgłośni Polskiego Radia w Krakowie. Członek ruchu społeczno-kulturalnego Związku Młodzieży Wiejskiej „Scena Ludowa”, pracownik Wojewódzkiego Ośrodka Kultury w Tarnowie (1989), redaktor naczelny „Gazety Towarzyskiej” (1991), redaktor naczelny dziennika „Wici Polonijne” (1991–2004) wydawanego podczas odbywającego się co roku Światowego Forum Mediów Polonijnych, redaktor naczelny miesięcznika „Tarniny” (1994), redaktor naczelny tygodnika „Dziś i jutro” (1995).
Napisał kilka tysięcy stron tekstów rozmaitych – od sztuk teatralnych, bajek dla dzieci, poprzez programy satyryczne dla kabaretów „Pod Budą” (założonego przez Bohdana Smolenia) i „Sieroty PRL-u”, słuchowiska radiowe, opowiadania, reportaże, teksty piosenek m.in. do telewizyjnych „Spotkań z Balladą”. Pomysłodawca i współzałożyciel Stowarzyszenia Literacko-Artystycznego STAL w Krakowie.
Twórczość poetycka Zajmował się popularyzacją poezji, był członkiem w komisjach podczas konkursów poetyckich. Prowadził warsztaty poetyckie i teatralne. Wydał tomiki wierszy: Regina (1989), Dopiero za pięć dwunasta (1997), Gryps dla umarłych (2000), Biała klinika (2001), Przeszedłem przez ścianę (2003), Święty azyl (2004). Niepokorny góral z krwi i kości, zakochany w gwarze i kulturze, wydał Cosik śmiysnego Jaśka Plewowego (1998) oraz Anegdoty góralskie i Dowcipy góralskie (2000), Juror cyklicznych przeglądów amatorskich zespołów teatralnych (Przepatrzowiny – Czarny Dunajec, Żabno, Bajdurek – Nowy Sącz, Jesień Literacka Pogórza – Ciężkowice).
Nagrody Nagroda im. Władysława Orkana (2002), za całokształt twórczości poetyckiej, mało znanej i niesłusznie niedocenianej, ale też za działalność satyryczną literacką i estradową, nade wszystko za uczynienie gór i krajobrazu podhalańskiego swoistą Atlantydą, za tematykę wiejską obecną nawet w jego gawędach i anegdotach rozpowszechnianych w tradycyjnych i w nowoczesnych nośnikach informacji. „Złoty Laur” Fundacji Kultury Polskiej (2005) za „mistrzostwo w dziedzinie twórczości artystycznej, dziennikarskiej i w krzewieniu kultury regionalnej”. Pośmiertnie wpisany do Złotej Księgi Zasłużonych dla Miasta i Gminy Alwernia (2000).
Linki zewnętrzne Galicyjski Tygodnik Informacyjny Temi – Wspomnienia Ireneusza Kutrzuby Megazin Plezantropia Poema.art.pl
Kategoria:Ludzie urodzeni w Maniowach Kategoria:Ludzie Polskiego Radia Kategoria:Polscy poeci Kategoria:Polscy dziennikarze prasowi Kategoria:Polscy dziennikarze radiowi Kategoria:Polscy redaktorzy naczelni Kategoria:Polscy satyrycy Kategoria:Polscy dramaturdzy Kategoria:Urodzeni w 1946 Kategoria:Zmarli w 2005 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim