Antoni Węglarczyk (ur. 18 stycznia 1907 w Hucie Laura, zm. 6 listopada 1939 we Lwowie) – polski lekkoatleta, olimpijczyk, specjalista od rzutu młotem, wielokrotny mistrz i rekordzista Polski, działacz sportowy.
Życiorys Urodził się w Hucie Laura, ob. części Siemianowic Śląskich, jako syn Henryka - hutnika, robotnika w hucie "Laura" oraz Marii z d. Pifko. Po ukończeniu szkoły ludowej, w 1921 roku został górnikiem w kopalni "Knopp" ("Śmiłowski") w Siemianowicach. W 1922 r. został członkiem Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół" w Siemianowicach, a po ukończeniu kursów wychowania fizycznego prowadzonych przez dowództwo 73. Pułku Piechoty w Katowicach, w 1928 r. został członkiem zarządu siemianowickiego gniazda, pełniąc funkcję zastępcy naczelnika.
Był założycielem i wiceprezesem klubu pięściarskiego "1928" w Siemianowicach, a także należał do pionierów ratownictwa wodnego w Polsce.
W latach 1939-31 służył w 73. Pułku Piechoty w Katowicach, gdzie nabywał uprawnienia instruktorskie w lekkoatletyce i sędziowskie w grach zespołowych.
28 sierpnia 1939 r. otrzymał kartę mobilizacyjną - jako żołnierz 73. pp. brał udział w bitwie pod Wyrami, a 16 września został ranny w okolicach Lwowa, w wyniku czego zmarł w Szpitalu Miejskim i został pochowany we Lwowie.
Był żonaty z Gertrudą z d. Sylla, z którą miał syna Henryka.
Kariera sportowa Był mistrzem Polski w rzucie młotem w 1936, 1937 i 1938, wicemistrzem w 1939 oraz brązowym medalistą w 1935.
Czterokrotnie ustanawiał rekordy Polski w rzucie młotem, od 44,05 m (30 sierpnia 1936, Chorzów) do 50,48 m (9 października 1938, Chorzów). Był pierwszym polskim zawodnikiem, który rzucił młotem ponad 50 m. Jako pierwszy Polak stosował trzy obroty w kole.
W latach 1937–1938 wystąpił w czterech meczach reprezentacji Polski (4 starty), odnosząc 1 zwycięstwo indywidualne.
Rekordy życiowe: pchnięcie kulą – 12,76 m (15 maja 1938, Chorzów) rzut młotem – 50,58 m (21 sierpnia 1938, Katowice)
Był zawodnikiem klubów: Lurych Sokół Siemianowice (1922-1930), Sokół Chorzów (1931-1938) i Sokół Krywałd (1939).
Działał jako instruktor łucznictwa, boksu, lekkoatletyki i gier sportowych. Był mistrzem Śląska w podnoszeniu ciężarów. Wziął udział w igrzyskach olimpijskich w 1928 w Amsterdamie w drużynowych pokazach gimnastycznych i grze w palanta (były to dyscypliny pokazowe, poza oficjalnym programem igrzysk). W 1939 r. decyzją władz Polskiego Związku Lekkiej Atletyki został zakwalifikowany do kadry narodowej na XII Letnie Igrzyska Olimpijskie w Helsinkach. Startował w zawodach lekkoatletycznych podczas Wszechpolskich Zlotów Sokolich w 1935 r. w Krakowie i w 1937 r. w Katowicach, na których zdobył kolejno 3. i 2. miejsce.
Odznaczenia
Brązowy Krzyż Zasługi (za działalność sportową).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polscy młociarze Kategoria:Członkowie Towarzystwa „Sokół” Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w 1939 Kategoria:Pochowani we Lwowie