Wrona floreska (Corvus florensis) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny krukowatych (Corvidae). Endemit wyspy Flores w Indonezji. Bliski zagrożenia wyginięciem. Nie wyróżnia się podgatunków.
Zasięg występowania Wrona floreska to endemiczny gatunek indonezyjskiej wyspy Flores wchodzącej w skład Małych Wysp Sundajskich. Widuje się ją głównie na nizinach w zachodniej połowie wyspy. W 2001 roku informowano o znalezieniu tych ptaków także na sąsiedniej wyspie Rinca, ale status występowania tam nie jest pewny – w ocenie statusu zagrożenia gatunku z 2024 roku sporządzonej przez BirdLife International wyspa ta nie została wymieniona.
Charakterystyka Wrona floreska mierzy około 40 cm długości. Upierzenie w całości czarne, ciemne tęczówki. Dziób jest do połowy pokryty piórami. Jest mniejsza od wrony wielkodziobej i ma mniej masywny dziób.
Wydaje wysokie odgłosy, różnie schodzące w niższe tony kwaaa, kawaraa i waak powtarzane 1–3 razy, ostre rezonansowe dźwięki i świszczące, rechotliwe zawołania kontaktowe.
Ekologia Naturalnym siedliskiem wrony floreskiej są subtropikalne lub tropikalne lasy pół-zimozielone i wilgotne lasy monsunowe. Występuje zwłaszcza wzdłuż cieków wodnych od poziomu morza po 1000 m n.p.m., przesiadując głównie w koronach drzew. Nad wybrzeżami spotyka się wronę floreską w otwartych zadrzewieniach bambusów, otwartych monsunowych zadrzewieniach lub w buszu, czyli na obszarach bardzo suchych i lekko zadrzewionych. Żeruje na skrajach lasów i przyległych terenach uprawnych. Odnotowywano ją też w lasach zdegradowanych. Badania dowodzą, że nigdy nie był to ptak liczny, choć więcej tych wron można spotkać na bardziej dziewiczych terenach. Najczęściej spotyka się pojedyncze okazy.
Status Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) od 2024 roku klasyfikuje wronę floreską jako gatunek bliski zagrożenia (NT, Near Threatened); wcześniej, od 2000 roku uznawała ją za gatunek zagrożony (EN, Endangered), a od 1994 roku za gatunek narażony (VU, Vulnerable). Liczebność populacji nie jest znana, ale ptak ten opisywany jest jako rzadki w środowiskach leśnych. Trend liczebności oceniany jest jako spadkowy. Gatunkowi zagraża przede wszystkim utrata i fragmentacja naturalnych siedlisk przez rolnictwo. Wylesianie umożliwiło większej wronie wielkodziobej (C. macrorhynchos) rozszerzenie zasięgu na Flores, co może skutkować drapieżnictwem gniazdowym, gdy te dwa gatunki krukowatych wejdą w bliższy kontakt. Niektórzy mieszkańcy wyspy uważają wronę floreską za szkodnika podbierającego jaja kurom i zdarzało się, że wykładano jaja nasączone DDT w celu otrucia tych wron.
Przypisy Systematyka i nazwy polskie za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Krukowate Kategoria:Ptaki Azji Kategoria:Fauna endemiczna Indonezji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1894 roku