Próba Trauzla – metoda określania zdolności do wykonania pracy przez materiał wybuchowy, zaproponowana przez austriackiego chemika Isidora Trauzla i przyjęta jako standard w 1903 przez V Międzynarodowy Zjazd Chemii Stosowanej.
Próba polega na zdetonowaniu próbki 10 g testowanego materiału w tzw. bloku Trauzla. Jest nim ołowiany cylindryczny blok o średnicy i wysokości równej 200 mm, w którego osi znajduje się otwór o głębokości 125 mm i średnicy 25 mm. 10 g badanego materiału wybuchowego umieszcza się w walcu z folii cynkowej, do którego wkłada się standardową spłonkę nr 8, z lontem. Całość umieszcza się na dnie otworu bloku, a następnie przysypuje piaskiem. Po wybuchu mierzy się objętość tulei, napełniając ją wodą, a następnie odejmuje od niej objętość początkową (61 cm3), uzyskując objętość wydęcia wskutek detonacji próbki.
Wadą próby Trauzla jest mała ilość detonowanego materiału; zwłaszcza górnicze materiały wybuchowe nie w pełni reagują w tak małej objętości, a przez to mogą nie uwalniać pełnej energii potencjalnej zgromadzonej w materiale.
thumb|350px|Schemat próby Trauzla: z lewej strony – przed próbą, z prawej – po.1 – piasek2 – materiał wybuchowy3 – blok ołowianyV – objętość tulei po próbie (przerywaną linią zaznaczona objętość początkowa) right|350px|thumb|Blok Trauzla przygotowany do testu Próba Trauzla dla niektórych materiałów Substancja Wydęcie [cm³ Pb/10 g] proch czarny 30 piorunian rtęci(II) 130 trinitrotoluen (trotyl, TNT) 300 nitroceluloza 380 heksogen 480 nitrogliceryna 520–550 nitroglikol 620–650 2,4-dinitrotoluen 210–240 nitrometan 430–470 MEDINA 681–727 dinitrodiglikol 410–425 pentryt 500–520 nitromannit 510 1,3,5-trinitro-2,4,6-triazydobenzen 500
Zobacz też kruszność
Przypisy
Kategoria:Materiały wybuchowe