3 dywizjon artylerii przeciwlotniczej (3 daplot) – pododdział artylerii przeciwlotniczej Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.

Historia 18 maja 1929 roku minister spraw wojskowych „ustalił datę 5 września, jako dzień święta dywizjonowego 3 samodzielnego dywizjonu artylerii przeciwlotniczej”Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 16 z 18 maja 1929 roku, poz. 160..

3 daplot. nie był jednostką administracyjną. Pod względem gospodarczym dywizjon był przydzielony do 3 pułku artylerii ciężkiej.

3 daplot. był jednostką mobilizującą. Dowódca dywizjonu był odpowiedzialny za przygotowanie całości mobilizacji jednostek wojskowych wpisanych na tabele mob. z wyjątkiem mobilizacji materiałowej, za którą był współodpowiedzialny razem z dowódcą 3 pac.

3 daplot. mobilizował, w mobilizacji alarmowej, w grupie jednostek oznaczonych kolorem brązowym (podgrupa 2), niżej wymienione jednostki wojskowe wpisane na tabelę mob.: dowództwo dyonu półstałego artylerii plot. nr 134, bateria półstała artylerii plot. 75 mm typ II nr 134, bateria półstała artylerii plot. 75 mm typ II nr 135, bateria półstała artylerii plot. 75 mm typ II nr 136, bateria motorowa artylerii plot. 40 mm typ A nr 1, bateria motorowa artylerii plot. 40 mm typ A nr 19, bateria motorowa artylerii plot. 40 mm typ B nr 83.

Żołnierze dywizjonu Dowódcy kpt. / mjr art. Gustaw Piwakowski (VII 1926 – XII 1929 → rejonowy inspektor koni w Gródku Jagiellońskim) mjr art. Józef Popiel (III 1930 – VI 1934 → kwatermistrz 18 pal) mjr art. Ireneusz Kobielski (VI 1934 – 1938 → dowódca 6 daplot) mjr art. Stanisław Krzywobłocki (8 X 1938 – 25 VIII 1939 → dowódca 134 daplot.)

Obsada personalna w marcu 1939 roku dowódca dywizjonu – mjr Stanisław Krzywobłocki adiutant – por. Stefan Marian Osostowicz pomocnik dowódcy ds. gospodarczych – kpt adm. (art.) Jan Umiastowski oficer mobilizacyjny – kpt. Stefan Aleksander Dąbrowski dowódca plutonu łączności – por. Kazimiearz Korobowicz dowódca 1 baterii – kpt. Władysław Jan Zdżarski dowódca plutonu – ppor. Leonard Renz dowódca 2 baterii – por. kontr. Jerzy Hołowań dowódca plutonu – ppor. Henryk Szperka dowódca 3 baterii – por. Mieczysław Feliks Głuchowski dowódca plutonu – ppor. Mieczysław Franciszek Poszalski

Żołnierze dywizjonu – ofiary zbrodni katyńskiej

Biogramy zamordowanych znajdują się na stronie internetowej Muzeum KatyńskiegoKsięgi Cmentarne – biogramy oficerów.

Nazwisko i imięstopieńzawódmiejsce pracy przed mobilizacjązamordowany Korobowicz KazimierzKsięgi Cmentarne – wpis 1684.porucznikżołnierz zawodowyKatyńKorowajczyk Leonardporucznik rezerwypublicystaKatyńTomaszewski Romanpodporucznik rezerwyurzędnikKatyń

Symbole dywizjonu Sztandar

5 maja 1938 roku Minister Spraw Wojskowych zatwierdził wzór sztandaru 3 daplotDodatek Tajny Nr 6 do Dziennika Rozkazów M.S.Wojsk. z 05.05.1938 r. Nr 6, poz. 70.. 10 listopada 1938 roku na Polu Mokotowskim w Warszawie gen. dyw. Tadeusz Kasprzycki wręczył dywizjonowi sztandar ufundowany przez społeczeństwo Wilna.

Opis sztandaru: Na prawej stronie płatu sztandaru umieszczony w rogach numer dywizjonu według wzoru ustalonego w „Dzienniku Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych” nr 6 z 1937, poz. 77. Na lewej stronie płatu sztandaru, na tarczach w poszczególnych rogach, znajdowały się: w prawym górnym – wizerunek Matki Boskiej Ostrobramskiej w prawym dolnym – godło miasta Wilna w lewym górnym – wizerunek św. Barbary - patronki artylerzystów w lewym dolnym – odznaka pamiątkowa 3 dywizjonu artylerii przeciwlotniczej. Na dolnym ramieniu Krzyża Kawalerskiego wyhaftowany napis „Wilno 15 V 1926” upamiętniający datę i miejsce powstania dywizjonu.

Sztandar aktualnie eksponowany jest w Instytucie gen. Sikorskiego w Londynie.

Odznaka pamiątkowa 13 sierpnia 1932 roku Minister Spraw Wojskowych zatwierdził wzór i regulamin odznaki pamiątkowej artylerii przeciwlotniczej.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Wojsko Polskie II Rzeczypospolitej w Wilnie Kategoria:Dywizjony artylerii przeciwlotniczej II Rzeczypospolitej Kategoria:Polskie jednostki artylerii przeciwlotniczej utworzone w 1926 Kategoria:Polskie jednostki artylerii przeciwlotniczej rozwiązane w 1939