Eugeniusz Antoni Kiernik (ur. 7 października 1877 w Bochni, zm. 13 maja 1921 w Warszawie) – polski zoolog i paleozoolog, profesor anatomii weterynaryjnej. Był bratem Władysława Kiernika.
Życiorys W 1895 ukończył bocheńskie gimnazjum. W latach 1895–1897 studiował górnictwo w Akademii Górniczej w Lublanie, w latach 1897–1901 prawo na UJ, wreszcie w latach 1901–1905 nauki przyrodnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim uzyskując w 1907 stopień doktora filozofii. Pracował w Katedrze Anatomii Porównawczej, najpierw w l. 1903–1906 jako demonstrator, a następnie (1906–1918) jako asystent Henryka Ferdynanda Hoyera. Uzupełniające studia w dziedzinie fauny morskiej odbył w Trieście, Helgolandzie i w norweskim Instytucie Badań Morskich w Bergen. Habilitował się w 1915 z zakresu anatomii porównawczej. W 1918 został powołany do zorganizowania Studium Weterynarii, początkowo przy Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, potem w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego.
W czasie I wojny światowej walczył w I Brygadzie Legionów. Był komisarzem Polskiej Organizacji Narodowej w 1914 rokuJerzy Pająk, Z dziejów Polskiej Organizacji Narodowej (wrzesień-grudzień 1914), w: Kieleckie Studia Historyczne, t. 14, 1996, s. 106.. Wojenne przeżycia nadwerężyły jego zdrowie, choroba żołądka zmusiła go do poddania się operacji to razem przyczyniło się do jego przedwczesnej śmierci. Pochowany został w rodzinnej BochniW Wykazie Legionistów Polskich 1914-1918.
Był wybitnym znawcą paleozoologii, prowadził badania fauny kopalnej. Ogłosił z tego zakresu wiele ważnych prac naukowych i szkiców popularnonaukowych. Opublikował Życie w nurtach oceanu (Kraków 1910) – zarys oceanografii biologicznej, jedną z pierwszych książek o tej tematyce w Polsce. W latach 1911–1913 prowadził badania paleozoologiczne w jaskiniach Polskich Tatr.
Przy współpracy z Władysławem Szaferem utworzył Komisję Ochrony Przyrody i Rezerwatu w Puszczy Niepołomickiej. W kwietniu 1919 wraz z Szaferem i Janem Kloską był członkiem pierwszej komisji rządowej, wysłanej do Puszczy Białowieskiej w celu oceny staniu zachowania pogłowia żubra. Wraz z Szaferem zabiegał (bezskutecznie) o utworzenie rezerwatu przyrody w Puszczy Białowieskiej.
Był inicjatorem powołania pierwszej polskiej placówki naukowej do badania fauny Bałtyku. 16 grudnia 1919 roku na posiedzeniu Komisji Ochrony Przyrody w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego (MWROP) zgłosił pierwszą w niepodległej Polsce inicjatywę utworzenia nad Bałtykiem morskiej placówki badawczej, wzorowanej na norweskim instytucie w Bergen. 11 kwietnia 1920 roku został członkiem Komisji ds. Morskiej Stacji Doświadczalnej, a od stycznia 1921 r. kierownikiem Stacji (pomimo że sama Stacja jeszcze nie istniała - Morskie Laboratorium Rybackie w Helu powstało już po śmierci Kiernika, kontynuatorem jego tradycji jest dziś Morski Instytut Rybacki w Gdyni)Konrad Millak Eugeniusz Kiernik (1877-1921) [w:] Polski Słownik Biograficzny tom XII wyd. 1966-1967 s.427.
Przypisy
Linki zewnętrzne Dzieła Eugeniusza Kiernika w bibliotece Polona
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu Jagiellońskiego (okres zaborów) Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Narodowej Kategoria:Białowieski Park Narodowy Kategoria:Polscy zoolodzy Kategoria:Polscy paleontolodzy Kategoria:Żołnierze I Brygady Legionów Polskich Kategoria:Ludzie urodzeni w Bochni Kategoria:Urodzeni w 1877 Kategoria:Zmarli w 1921