A. Wajter, właśc. Ajzik Meir Deweniszski (ur. 1878 w Bieniakonach, zm. 21 kwietnia 1919 w Wilnie) – żydowski pisarz, dramaturg, publicysta oraz działacz robotniczej partii żydowskiej Bund.
Otrzymał staranne wykształcenie religijne. Już w młodości wykazywał duże zainteresowanie ruchem rewolucyjnym. Związany z Bundem był wielokrotnie aresztowany przez władze carskie, a także dwukrotnie zesłany na Sybir. W 1898 był redaktorem pierwszego numeru bundowskiego organu prasowego Der Weker i autorem proklamacji napisanej dla tej partii. Jeden z współredaktorów tygodnika Morgenstern.
Zginął w trakcie pogromu antyżydowskiego w Wilnie w kwietniu 1919., kiedy to legioniści z 2 Dywizji Piechoty Legionów gen. Edwarda Śmigłego-Rydza po zajęciu miasta zdewastowali cmentarze żydowskie i zaatakowali dzielnicę żydowską. W wyniku zamieszek został zamordowany między innymi A. Wajter. Jego ciało przez dwa dni leżało w rynsztoku, aż do zakończenia pogromu. Śmierć A. Wajtera odbiła się szerokim echem w środowisku żydowskim.
W 1920 staraniem Zalmana Rajzena i Samuela Nigera ukazała się księga pamiątkowa poświęcona zmarłemu pisarzowi pt. A. Wajter – Buch.
Publikacje Dos 48-ter yohr in Frankraykh (Wilno, 1907) Fartog (j. pol. Świt) (Wilno, 1907) In fajer (j.pol. W ogniu) (Wilno, 1910) Der sztumer (j.pol. Niemowa) (Wilno, 1912)
Bibliografia
Linki zewnętrzne A. Wajter – dzieła w bibliotece Polona
Kategoria:Ludzie związani z Wilnem Kategoria:Ofiary zabójstw w II Rzeczypospolitej Kategoria:Pisarze jidysz Kategoria:Politycy Bundu Kategoria:Polscy Żydzi Kategoria:Urodzeni w 1878 Kategoria:Zesłańcy na Sybir Kategoria:Zmarli w 1919