Pingwin białobrewy (Pygoscelis papua) – gatunek dużego nielotnego ptaka wodnego z rodziny pingwinów (Spheniscidae), zamieszkującego chłodne oceany półkuli południowej. Nie jest zagrożony.
Podgatunki Wyróżnia się cztery podgatunki Pygoscelis papua.
Morfologia Wygląd Wierzch ciała, głowa, szyja i wierzch skrzydeł czarne, reszta ciała biała. Nad okiem charakterystyczna biała plama („biała brew”). Dziób i nogi czerwone. Ogon złożony ze sztywnych, wąskich piór, ułatwiających pływanie. Podgatunek południowy P. papua ellsworthi jest bardziej krępy, ma dłuższe pióra, krótszy dziób, nogi i skrzydła.
Wymiary średnie długość ciała 76–81 cmmasa ciała 4,5–8,5 kg
Występowanie Gnieździ się na Półwyspie Antarktycznym, Falklandach, Georgii Południowej, Wyspach Kerguelena, Wyspach Heard i McDonalda, Orkadach Południowych, Macquarie, Wyspach Crozeta, Wyspach Księcia Edwarda i na Sandwichu Południowym.
Zasięg występowania w zależności od podgatunku: P. papua taeniata (Peale, 1849) – wody subantarktyczne, gniazduje na Wyspach Księcia Edwarda oraz wyspach Marion, Crozet, Heard i Macquarie; populacja na wyspie Kerguelen została wstępnie zaliczona do tego podgatunku, ale może stanowić odrębną grupę. P. papua papua (J.R. Forster, 1781) – strefy subantarktyczna na południe do około 60° szerokości geograficznej południowej. P. papua ellsworthi Murphy, 1947 – od Półwyspu Antarktycznego do Sandwichu Południowego. P. papua poncetii Tyler, Bonfitto, Clucas, Reddy & Younger, 2020 – wody subantarktyczne, gniazduje na Georgii Południowej.
Biotop Wody wokół Antarktyki. Gniazduje bardziej w głąb lądu, niż pozostali przedstawiciele rodzaju. Tereny lęgowe stanowią skaliste obszary.
Lęgi thumb|Jajo z kolekcji muzealnej Gniazdo stanowi zagłębienie w ziemi wysłane znajdującym się w pobliżu materiałem, takim jak trawa czy wodorosty, lub gniazdo budowane przez samca ze znalezionych odłamków skalnych i kamieni.
Jaja w liczbie dwóch wysiadywane są przez okres 31–39 dni przez obydwoje rodziców. Pisklęta z bardziej północnych obszarów opierzają się po około 85–117 dniach, zaś te z południa po 62–82 dniach. Dojrzałość płciową uzyskują w wieku dwóch lat.
Pożywienie Wszystkożerny, ale przeważają ryby (np. z rodzajów Electrona i Gymnoscopelus), skorupiaki (np. kryl antarktyczny Euphausia superba) i mięczaki morskie. Nurkuje na głębokość 54–136 m. Na lądzie żywi się algami śnieżnymi.
Status zagrożenia Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) od 2016 roku uznaje pingwina białobrewego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern); wcześniej, od 2000 roku był on klasyfikowany jako gatunek bliski zagrożenia (NT, Near Threatened). Liczebność światowej populacji w 2013 roku szacowano na 387 tysięcy par lęgowych. Najliczniejsza populacja gniazduje na Falklandach, jej liczebność w roku 2013 wynosiła 132 tysiące par lęgowych; druga pod względem liczebności populacja zasiedla Georgię Południową (98 867 par lęgowych, 1996 r.), zaś trzecia Półwysep Antarktyczny wraz z Szetlandami Południowymi (94 751 par lęgowych, niepublikowane dane).
Przypisy
Systematyka i nazwa polska za:
Linki zewnętrzne
Pingwiny białobrewe – slideshow. Półwysep Antarktyczny
Kategoria:Pingwiny Kategoria:Ptaki Antarktyki Kategoria:Ptaki Ameryki Południowej Kategoria:Ptaki wysp subantarktycznych Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1781 roku Kategoria:Fauna Australii Kategoria:Fauna Falklandów Kategoria:Fauna Południowej Afryki