Felicja Zofia Ewa Bonacka-Daszewska (ur. 14 stycznia 1908 w Koziatynie, zm. 23 października 1992 w Warszawie) – polska aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna oraz reżyser teatralny.
Życiorys Urodziła się 14 stycznia 1908 w Koziatynie, ówcześnie na terenie guberni kijowskiej Imperium Rosyjskiego (obecnie w obwodzie winnickim, Ukraina). Według innych danych urodziła się w Kazatinie w obecnym Kazachstanie, zob. ; jako córka Adama „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki” - wskazana jako Ewa Daszewska..
W 1927 ukończyła Oddział Dramatyczny Konserwatorium Muzycznego w Warszawie. Występowała na scenach Teatru Praskiego w Warszawie (1927–1928), Teatru Polskiego w Katowicach (1929–1930), Polskiego Teatru Dramatycznego we Lwowie (1931–1936) oraz Teatru Ateneum w Warszawie (1935–1939).
Po II wojnie światowej grała na deskach Teatru Wojska Polskiego w Łodzi (1946–1948). Od 1949 była aktorką, a następnie także reżyserem w Teatrze Narodowym w Warszawie. Od 1948 roku należała do PZPR. Była także członkinią Komisji Kultury PRONKto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, s. 111.. W 1976 przeszła na emeryturę, ale nadal zajmowała się reżyserią teatralną. Wyreżyserowała m.in. Żółtą szlafmycę Witolda Rudzińskiego w Teatrze Muzycznym w Lublinie (1979) i Franciszka Zabłockiego w Teatrze Narodowym w Warszawie (1984) oraz Zemstę Aleksandra Fredry w Słupskim Teatrze Dramatycznym (1986).
Występowała także w Teatrze Telewizji, m.in. w spektaklach: Śluby panieńskie, czyli Magnetyzm serca Aleksandra Fredry w reż. Henryka Szletyńskiego (1960), Powrót Ulricha Bechera w reż. Lucyny Tychowej (1962), Ruchome piaski Piotra Choynowskiego w reż. Jana Bratkowskiego (1963), Fantazy Juliusza Słowackiego w reż. Jerzego Antczaka (1965) oraz w Kresach Józefa Lenarta w reż. Bogdana Trukana (1965). Również reżyserowała spektakle w Teatrze Telewizji.
Od 15 kwietnia 1935 była drugą żoną scenografa Władysława Daszewskiego.
Zmarła w Warszawie, pochowana na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A 32-1-16).
Filmografia Za winy niepopełnione (1938) – aresztantka O czym się nie mówi... (1939) – Stefka Naprawdę wczoraj (1963) – właścicielka hotelu w Darłowie
Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1968) Złoty Krzyż Zasługi (11 lipca 1955) Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal 10-lecia Polski Ludowej (22 lipca 1955) - Uchwała Rady Państwa z dnia 22 lipca 1955 r. nr 0/1400 - na wniosek Ministra Kultury i Sztuki - wskazana jako Ewa Daszewska. Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” Złota Odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (1966)
Nagrody I nagroda na Telewizyjnym Festiwalu Teatrów Dramatycznych dla sztuki Kobiety z Niskavuori z Teatru im. Stefana Jaracza w Łodzi (1965)
Przypisy
Linki zewnętrzne
Ewa Bonacka na zdjęciach w bibliotece Polona
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina Kategoria:Aktorzy i aktorki Teatru Narodowego w Warszawie Kategoria:Członkowie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Kategoria:Działacze PRON Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem 40-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Za Zasługi dla Warszawy” Kategoria:Odznaczeni odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polscy reżyserzy teatralni Kategoria:Polscy reżyserzy telewizyjni Kategoria:Polskie aktorki filmowe Kategoria:Polskie aktorki teatralne Kategoria:Urodzeni w 1908 Kategoria:Zmarli w 1992