Olbora, czasem również zwana orborą (z ) – w dawnej Polsce czynsz płacony w naturze w wysokości 1/11 lub 1/10 wydobytego kruszcu albo w gotówce („kruszcowe”) na rzecz króla. Jeszcze w XVI w. olbora pobierana była nie tylko z dóbr królewskich, tj. od gwarków olkuskich i chęcińskich, lecz również z dóbr prywatnych. Wyjątek stanowiły dobra kościelneH. Łabęcki: Górnictwo w Polsce. Opis kopalnictwa i hutnictwa polskiego pod względem technicznym, historyczno-statystycznym i prawnym, t. I, Warszawa 1841, s. 111., w których – jak na przykład w Miedzianej Górze czy w kluczu sławkowskimJ. Padzur (red.), Z dziejów górnictwa i hutnictwa, Wyd. Geologiczne, t. 8–10, s. 333. – olbora zasilała skarbiec biskupi. Olbora królewska od 1563 przeznaczona była na utrzymanie wojska kwarcianego.
Przypisy
Bibliografia H. Łabęcki, Górnictwo w Polsce. Opis kopalnictwa i hutnictwa polskiego pod względem technicznym, historyczno-statystycznym i prawnym, t. I, Warszawa 1841. Jan Pazdur (red.), Z dziejów górnictwa i hutnictwa, Wyd. Geologiczne, t. 8–10. Zygmunt Rybicki (red.), Mała encyklopedia prawa, PWN, Warszawa 1980, s. 420.
Zobacz też
Kategoria:Historia górnictwa Kategoria:Historia polskiego prawa publicznego