Pei Wei, imię publiczne: Yimin, (ur. 267, zm. 300) – chiński urzędnik i konfucjanista żyjący w czasach Zachodniej dynastii Jin (265-316).
Życiorys Był najmłodszym synem (zm. 271), słynnego kartografa i wysokiego urzędnika wczesnej dynastii Jin. W 275 odziedziczył tytuł Julu, który wcześniej należał do jego ojca, po tym jak zmarł jego starszy brat, Pei Jun. W 282 został przydzielony do dworu następcy tronu, Sima Zhonga (przyszłego ). W połowie lat 80. piastował tytuł kawalera w służbie zwykłej (散騎常侍, sanji changshi) i to wtedy miał poślubić córkę Wang Ronga. Wraz z objęciem tronu przez Sima Zhonga w 290 osiągnął najwyższe stanowiska w państwie. Został rektorem , mianowano go również generałem lewej strony (右將軍, you jiangjun). W 299 objął także stanowisko Zastępcy Szefa (尚書左僕射, shangshu zuo puye). Piastując te funkcje miał proponować reformę systemu miar i systemu penitencjarnego.
Siostra matki Pei Weia była żoną , ojca cesarzowej Jia Nanfeng. Pomimo tych powiązań z rodziną cesarzowej Pei Wei był zaniepokojony jej nadużyciami i w 296 wspólnie z i zawiązał spisek mający na celu jej zastąpienie konkubiną . Ta intryga okazała się jednak niemożliwa do przeprowadzenia. Pomimo to Pei Wei, korzystając ze swojej władzy, starał się ograniczyć wpływy klanu cesarzowej. Jednocześnie popadł w konflikt z księciem (wang) , który spiskował w celu zagarnięcia cesarskiego tronu. Pei Wei wielokrotnie odmawiał jego prośbom o mianowanie przychylnych mu urzędników. Po tym jak w 300 Sima Lun obalił i zamordował cesarzową Jia dokonał egzekucji również na Pei Weiu i Zhang Hua.
Poglądy filozoficzne Monografia o bibliografii zawarta w wymienia pisma zebrane Pei Weia w dziewięciu juanach. Zaginęły one w czasach dynastii Song, tak że do dnia dzisiejszego przechowały się tylko dwa traktaty, Chongyoulun (Uzasadnienie Bytu) i Xingfalun. Uzasadnienie Bytu jest najsłynniejszym dziełem Pei Weia. W trakcie swojej urzędniczej kariery był on coraz bardziej zgorszony moralnym libertynizmem, którym przesiąknięte były wyższe warstwy społeczeństwa stolicy. Tą moralną dowolność i eskapizm wiązał z wpływami Nauki Tajemnicy, zaś w szczególności jej doktryną wywodzącą wszelki byt z niebytu (無, wu), która odbierała społecznym normom obiektywną wartość. To dlatego w Uzasadnieniu Bytu zaatakował „kult pustki” (貴無, gui wu) jako jednostronny, egoistyczny a nawet groźny. Starał się argumentować, że „Natura () jest tym, co jest takie (ran) samo z siebie i że Natura zasadza się na «bycie», a nie na «niebycie», ponieważ «niebyt» sam z siebie nie potrafi stwarzać”. To, co naturalne, nie jest tajemniczym „niebytem”, o którym pisali Wang Bi i . Nie jest także fizycznym pożądaniem, jak głosili Ruan Ji i Xi Kang. To humanitarność i są zasadami natury ludzkiej.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Chińscy filozofowie Kategoria:Urodzeni w III wieku Kategoria:Zmarli w 300 Kategoria:Urzędnicy dynastii Jin (266-420) Kategoria:Chińscy markizowie Kategoria:Szlachta dynastii Jin