Agnieszka Roma Radwańska (, ur. 6 marca 1989 w Krakowie) – polska tenisistka, finalistka Wimbledonu 2012, wiceliderka rankingu WTA, zwyciężczyni kończącego sezon turnieju WTA Finals w 2015 roku, ambasador dobrej woli UNICEF. Jest starszą siostrą tenisistki Urszuli Radwańskiej.
Pierwsza polska tenisistka, która zarobiła na korcie ponad 1 mln dolarów amerykańskich. W przeciągu całej kariery zarobiła 27 683 807 dolarów amerykańskich, co plasuje ją na 11. miejscu w klasyfikacji wszech czasów. Zwyciężczyni dwudziestu turniejów WTA w grze pojedynczej i dwóch w grze podwójnej. Triumfatorka dwóch juniorskich turniejów wielkoszlemowych: Wimbledon 2005 i French Open 2006 w grze pojedynczej. Reprezentantka kraju w Pucharze Federacji oraz na Igrzyskach Olimpijskich 2008 w Pekinie, Igrzyskach Olimpijskich 2012 w Londynie, na których była chorążym, i Igrzyskach Olimpijskich 2016 w Rio de Janeiro. W 2015 roku razem z Jerzym Janowiczem zdobyła Puchar Hopmana. Zdobywczyni nagród WTA w kategorii Debiut roku (2006), Ulubiona tenisistka publiczności (2011, 2012, 2013, 2014, 2015), Ulubiony profil na Facebooku (2012), Ulubione wideo (2012) oraz Zagranie roku (2013, 2014, 2015, 2016, 2017). Jest drugą w historii Polką (po Jadwidze Jędrzejowskiej w 1937), która dotarła do finału turnieju wielkoszlemowego w singlu (Wimbledon 2012). Jest także drugą osobą z Polski w erze open (po Wojciechu Fibaku w 1977), która osiągnęła pierwszą dziesiątkę rankingu.
Życie prywatne Pochodzi ze sportowej rodziny: jej dziadek Władysław (zm. 2013) był hokeistą i trenerem Cracovii, a ojciec i zarazem były trener i manager Robert Radwański był tenisistą KS Nadwiślan Kraków, uprawiał też łyżwiarstwo figurowe w KS Krakowianka. Jej matka, pochodząca ze sportowej rodziny Marta (z domu Pietrzykowska, absolwentka studiów wyższych z dyplomem inżyniera), zajmowała się finansami córek. W tenisa gra także jej młodsza siostra, Urszula Radwańska. Do 2016 obie reprezentowały KS Nadwiślan.
Urodziła się w Krakowie, ale pierwsze lata życia spędziła w Niemczech, gdzie ojciec był trenerem w klubie Grün-Gold Gronau, w którym zaczęła grać w tenisa. Do Polski wraz z rodziną wróciła w 1995.
Ukończyła gimnazjum i liceum ogólnokształcące w Zespole Szkół Ogólnokształcących Mistrzostwa Sportowego im. Mikołaja Kopernika w Krakowie. W 2009 podjęła studia na kierunku turystyka i rekreacja na Akademii Wychowania Fizycznego im. Bronisława Czecha w Krakowie. 11 grudnia 2017 obroniła pracę licencjacką.
W 2013 uczestniczyła w promującej zdrowy i sportowy styl życia sesji zdjęciowej „The Body Issue” czasopisma „ESPN The Magazine”.
Prywatnie jest związana z Dawidem Celtem, swoim sparingpartnerem i trenerem z WKT Mera. 22 lipca 2017 wzięli ślub. 27 lipca 2020 urodziła syna Jakuba.
Przez rodzinę i przyjaciół nazywana pieszczotliwie Isią, pod tym pseudonimem opisywana jest także w mediach.
Kariera tenisowa Początki W wieku sześciu lat wygrała swój pierwszy dziecięcy turniej w Niemczech w Gronau. W kolejnych latach regularnie trenowała pod okiem ojca oraz brała udział w juniorskich zawodach w Polsce i za granicą. W sierpniu 2003 dotarła do pierwszego finału juniorskiego turnieju rozgrywanego w Zabrzu, gdzie pokonała ją Magdaléna Rybáriková 4:6, 4:6.
W 2004 wygrała dwa juniorskie turnieje singlowe w Gdyni i Zabrzu oraz w parze z siostrą Urszulą cztery juniorskie turnieje deblowe: w Bergheim, Gdyni, Zabrzu i Pradze.
2005 23 kwietnia 2005 uzyskała status profesjonalny. Na początku czerwca wygrała turniej kategorii ITF PKO BP Ursynów Cup w Warszawie. Dwa tygodnie później zwyciężyła w wielkoszlemowym juniorskim Wimbledonie, w finale pokonując Tamirę Paszek 6:3, 6:4.
W sierpniu dotarła do finału turnieju ITF w Gdyni, a także razem z siostrą Urszulą wygrały dwa turnieje deblowe ITF w Gdyni i Kędzierzynie-Koźlu. W październiku, razem z siostrą Urszulą i Maksymilią Wandel, znalazła się w reprezentacji kraju startującej w finale Junior Fed Cup – juniorskiej wersji Pucharu Federacji. W Barcelonie na imprezie o randze drużynowych mistrzostw świata z udziałem 16 drużyn narodowych Polki wygrały wszystkie swoje mecze, pokonując w finale Francję 2:0. W pięciu występach singlowych Radwańska nie straciła seta, a w finale pokonała Alizé Cornet 7:6(5), 6:3.
Na koniec sezonu, w listopadzie, dotarła do finałów turniejów ITF w singlu w Mińsku i Průhonicach oraz w deblu w Stambule i Mińsku. Ponadto przez cały sezon występowała w turniejach juniorskich. W singlu w styczniu wygrała w Bratysławie i dotarła do finału w Przerowie, w czerwcu dotarła do finału w Halle, a w lipcu wygrała w Wels. W deblu wygrała pięć turniejów w Bratysławie, Norymberdze, St. Pölten, Halle i Wels, występując w parze z siostrą, oraz turniej w Méridzie, gdzie jej partnerką była Nataša Zorić.
2006 W pierwszym półroczu występowała głównie w turniejach ITF, w kwietniu docierając nawet do finału debla we francuskim Dinan. Majowym J&S Cup 2006 w Warszawie zadebiutowała w cyklu rozgrywek WTA Tour. Występ ten był możliwy dzięki „dzikiej karcie” przyznanej przez organizatorów, gdyż w tym czasie w rankingu WTA zajmowała 309. miejsce. W pierwszej rundzie wyeliminowała 6:4, 4:6, 6:4 Anastasiję Myskinę (zajmującą wtedy 12. miejsce w rankingu WTA). W drugiej rundzie pokonała Klárę Koukalovą i znalazła się w ćwierćfinale, w którym została pokonana przez rozstawioną z nr 3 Jelenę Diemientjewą (wówczas dziewiątą tenisistką w rankingu WTA) 7:5, 3:6, 1:6. Następnie odpadła w pierwszej rundzie turnieju ECM Prague Open w Pradze i nie przeszła kwalifikacji do Istanbul Cup.
11 czerwca wygrała, bez straty seta, French Open 2006 juniorek, odnosząc drugie wielkoszlemowe zwycięstwo w karierze. W finale pokonała najwyżej rozstawioną Anastasiję Pawluczenkową 6:4, 6:1. Po tym sukcesie została, jako pierwsza Polka w historii, liderką rankingu ITF Juniors w kategorii do 18 lat. 24 czerwca zagrała swój ostatni wygrany juniorski turniej, zarówno w singlu, jak i deblu, który był Gerry Weber Junior Open w Halle.
Po wygraniu juniorskiego Wimbledonu 2005 została doceniona przez organizatorów, otrzymując „dziką kartę” do turnieju głównego Wimbledon 2006, gdzie w trzech kolejnych rundach wygrała kolejno z Wiktoryją Azaranką 7:5, 6:4, Cwetaną Pironkową 7:5, 7:6(5) i Tamarine Tanasugarn 6:3, 6:2, awansując do 1/8 finału, gdzie przegrała 2:6, 2:6 z rozstawioną z numerem 2. Kim Clijsters.
Pomiędzy turniejami wielkoszlemowymi wystartowała w dwóch turniejach kategorii IV: Gaz de France Budapest Grand Prix w Budapeszcie, po przejściu eliminacji odpadając w I rundzie oraz w Nordea Nordic Light Open w Sztokholmie, odpadając już w eliminacjach.
W sierpniu przeszła eliminacje do US Open 2006. W I rundzie pokonała Yan Zi 6:0, 7:5, a w II rundzie przegrała z rozstawioną z numerem 27. Tatianą Golovin. Dało jej to awans do czołowej setki rankingu WTA w singlu.
Kolejny sukces przyszedł w turnieju FORTIS Championships Luxembourg w Luksemburgu. Po przejściu eliminacji dotarła do półfinału. W I rundzie wygrała z Marą Santangelo 5:7, 7:6(8), 6:3, w II rundzie wyeliminowała byłą liderkę światowego rankingu Venus Williams 6:3, 6:0, a w ćwierćfinale okazała się lepsza od rozstawionej z numerem 1. Jeleny Diemientjewej, wygrywając 7:5, 6:2. W półfinale przegrała jednak z rozstawioną z numerem 5. Francescą Schiavone 5:7, 6:2, 1:6.
W drugiej połowie października odpadła po pierwszym meczu eliminacyjnym do turnieju kategorii I Zurich Open. Wraz z końcem miesiąca wystąpiła w Generali Ladies Linz, gdzie dostała się do turnieju głównego dzięki wygraniu trzech meczów eliminacyjnych. W I rundzie wygrała z Anną-Leną Grönefeld 6:4, 7:5, jednak odpadła w II rundzie, gdzie spotkała się z rozstawioną z numerem 5. Aną Ivanović, przegrywając 2:6, 2:6. W ostatnim tygodniu października wzięła udział ostatniej edycji Gaz de France Stars w belgijskim Hasselt. Mimo porażki w II rundzie eliminacji z Olhą Sawczuk, wystąpiła w turnieju głównym jako „szczęśliwy przegrany” (w ostatniej chwili wycofało się sześć zawodniczek) i dotarła do II rundy. W I rundzie zmierzyła się z Jeleną Bowiną i pokonała ją 6:4, 6:2. Następnie kolejny raz spotkała się z rozstawioną z numerem 2. Francescą Schiavone, z którą przegrała 3:6, 4:6. Po tym turnieju awansowała na 53. miejsce w rankingu WTA, a sezon zakończyła na 57. pozycji. Od maja do listopada awansowała o 252 miejsca, a w ciągu sezonu awansowała o 324 miejsca.
2007 Sezon rozpoczęła zwycięstwem 6:0, 6:2 nad Anną Wishnik w I rundzie eliminacji do turnieju Moorilla Hobart International w Hobart, w którym była rozstawiona z numerem 3. W II rundzie eliminacji wygrała 6:2, 6:3 z Ałłą Kudriawcewą, ale już w kolejnym meczu uległa 6:3, 4:6, 1:6 Wasilisie Bardinie. Przegrana spowodowana była drobną kontuzją stopy.
W pierwszej rundzie Australian Open 2007 pokonała Varvarę Lepchenko 5:7, 6:3, 6:2. W kolejnej rundzie uległa Anie Ivanović 2:6, 6:3, 2:6. W Australian Open wystąpiła także w deblu w parze z Martą Domachowską, już w pierwszej rundzie przegrały 4:6, 2:6 z Vanią King i Jeleną Kostanić Tošić.
W lutym została rozstawiona z jedynką w eliminacjach do turnieju Open Gaz de France 2007 w Paryżu. Po przejściu Gracii Radovanovic 6:0, 6:1 i Laury Pous Tió 6:3, 6:2, przegrała z Cwetaną Pironkową 6:4, 5:7, 3:6, jednak zakwalifikowała się jako „szczęśliwy przegrany”. W I rundzie przegrała z Martiną Müller 1:6, 0:6. Przegrana była spowodowana niewyleczoną jeszcze z Australii kontuzją stopy.
Mimo bólu wystartowała w eliminacjach do turnieju Dubai Duty Free Women’s Open 2007 w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. W I rundzie pokonała 7:6, 7:5 Tetianę Perebyjnis, ale w kolejnym meczu uległa Anne Kremer 4:6, 6:4, 4:6.
Tydzień później w swoim debiucie w turnieju Pacific Life Open w Indian Wells doszła do II rundy, gdzie przegrała po zaciętej walce z ćwierćfinalistką Australian Open 2007, Lucie Šafářovą 3:6, 7:6, 6:7.
Duży sukces przyszedł podczas turnieju Sony Ericsson Open w Miami. W tym turnieju I kategorii, uznawanym za piąte zawody tenisowe świata, wygrała w I rundzie 6:1, 6:2 w 51 minut z Shenay Perry. W kolejnej rundzie wyeliminowała rozstawioną z numerem 27. Zheng Jie 6:3, 6:4. W III rundzie wygrała z turniejową piątką, szóstą rakietą świata, Martiną Hingis 4:6, 6:3, 6:2. W czwartej rundzie przegrała z 24. na świecie Tathianą Garbin 4:6, 2:6. Po tym turnieju awansowała na 42. miejsce w rankingu.
W marcu 2007 została uhonorowana nagrodą WTA Awards w kategorii Debiut roku za rok 2006. Wcześniej to prestiżowe wyróżnienie otrzymywały m.in. Daniela Hantuchová, Swietłana Kuzniecowa, Marija Szarapowa, Tatiana Golovin i Sania Mirza.
Pod koniec kwietnia wystąpiła w reprezentacji Polski w Pucharze Federacji w bułgarskim Płowdiw, w składzie z Martą Domachowską, Urszulą Radwańską i Klaudią Jans. Polki awansowały do półfinału turnieju o awans do II grupy światowej, gdzie przegrały z Ukrainkami 1:2.
W warszawskim turnieju J&S Cup 2007, w pierwszej rundzie pokonała Cwetanę Pironkową 7:5, 6:1. W drugiej rundzie przegrała z Aloną Bondarenko 6:0, 4:6, 3:6.
W kolejnym turnieju kategorii I, Internazionali BNL d’Italia 2007 w Rzymie, odpadła już w I rundzie.
W maju wystartowała jeszcze w Istanbul Cup 2007, w tureckim Stambule. W singlu po zwycięstwach nad Jekatieriną Byczkową 7:5, 7:5 i Rominą Oprandi 6:1, 6:0, w ćwierćfinale trafiła na rozstawioną z numerem 1. Mariję Szarapową. Bardziej utytułowana zawodniczka pokonała Radwańską w trzech setach 2:6, 6:3, 0:6. Dzięki awansowi do ćwierćfinału Radwańska zajęła 38. miejsce w rankingu. Z kolei w deblu wraz z siostrą Urszulą nieoczekiwanie wygrały turniej. W drodze do finału pokonały między innymi rozstawione z numerem 3. siostry Bondarenko, a w finale pokonały rozstawione z numerem 1. Sanię Mirzę i Chan Yung-jan 6:1, 6:3. Siostry Radwańskie nie straciły w tym turnieju nawet seta.