Francuski Dalekowschodni Korpus Ekspedycyjny (, CEFEO) – kolonialne siły ekspedycyjne Armii Francuskiej skierowane do Indochin w roku 1945, w końcowym stadium wojny na Pacyfiku.
Historia CEFEO powstał w roku 1945 w miejsce Dalekowschodnich Francuskich Sił Ekspedycyjnych (Forces Expéditionnaires Françaises d’Extrême-Orient, FEFEO). Zadaniem formacji było wspieranie generała Gilberta Sabattiera, głównodowodzącego kolonialnych Sił Francuskich w Indochinach (Forces Françaises d’Indochine) i ruchu oporu Wolnych Francuzów skupionych w Corps Léger d’Intervention (CLI) walczącym z Japończykami. Po kapitulacji Niemiec władze francuskie postanowiły „wyzwolić” ostatnie, znajdujące się pod okupacją państw Osi, terytoria w Azji Południowo-Wschodniej, w tym także marionetkowe „Cesarstwo Wietnamu”, będące w czasie wojny kolonią japońską. 7 czerwca 1945 roku na czele CEFEO stanął generał Leclerc, dowódca sławnej 2 Dywizji Pancernej (2ème D.B.), która w sierpniu 1944 roku wyzwoliła Paryż. 15 sierpnia Leclerc objął dowództwo nad całością Sił Francuskich Dalekiego Wschodu (Forces Françaises en Extrême-Orient).
thumb|200px|Francuscy spadochroniarze w Północnym Wietnamie (1952) W roku 1946 wybuchło powstanie przeciwko odtworzonym władzom kolonialnym w Indochinach Francuskich, które tworzyły wówczas federację składającą się z Królestwa Laosu, Królestwa Kambodży, Tonkinu (Wietnam północny), Cesarstwa Annamu (Wietnam środkowy) i Kochinchiny (delta Mekongu), wszystkie (poza ostatnią, będącą kolonią) stanowiły protektorat francuski ze stolicą w Sajgonie. Od roku 1946 były niezależnymi państwami stowarzyszonymi w Unii Francuskiej, a w 1949 roku Tonkin, Annam i Kochinchina zostały połączone w jeden organizm państwowy pod nazwą Republika Wietnamu. Komunistyczny Việt Minh, na czele którego stał Hồ Chí Minh, rozbił rywalizujący z nim ruch narodowy i przeistoczył się w armię rewolucyjną, stosującą partyzanckie zasady walki, a następnie, w latach pięćdziesiątych – korzystając ze wsparcia Chin – w regularną armię. I wojna indochińska trwała oficjalnie od 20 listopada 1946 do 20 lipca 1954 roku i zakończyła się rokowaniami w Genewie, skutkiem których Wietnam został podzielony na dwa oddzielne państwa wzdłuż 17 równoleżnika.
Rozwiązanie W skład CEFEO wchodzili zarówno żołnierze z poboru, jak i ochotnicy z kolonii francuskich w Afryce (Maghreb, Madagaskar), z terytoriów zamorskich Francji i Azji Południowo-Wschodniej, a także pododdziały Legii Cudzoziemskiej składające się głównie z Europejczyków (Francuzi, Hiszpanie, Polacy, Niemcy i inni). Natomiast większość zawodowych wojskowych, w tym członkowie elitarnych oddziałów spadochroniarzy (BPC) i cały sztab Korpusu, pochodziła z Francji właściwej.
Na początku listopada 1953 roku ochotnicy z Batalionu Francuskiego, wobec kończącej się właśnie wojny koreańskiej, zgłosili swój akces do CEFEO i zostali skierowani z Incheonu do WietnamuDeparture of the French U.N. Korean batallion, French newsreels archives (Les Actualités Françaises), November 5, 1953.. W czerwcu-lipcu 1954 roku brali udział w bojach o Przełęcz Mang Yang.
Wkrótce po wycofaniu się ostatnich oddziałów CEFEO z niepodległych od roku 1956 państw wietnamskich, Laosu i Kambodży, korpus został, rozkazem generała Pierre’a Jacquota, rozwiązany.
Dowódcy CEFEO thumb|200px|Naszywka naramienna CEFEO Philippe Marie Leclerc (1945–46) Jean Etienne Valluy (1946–48) Roger Blaizot (1948–49) Marcel Carpentier (1949–50) Jean de Lattre de Tassigny (1950–51) Raoul Salan (1952–53) Henri Navarre (1953–54) Paul Ély (1954-55) Pierre Jacquot (1955-56)
Zobacz też I wojna indochińska
Przypisy
Linki zewnętrzne Umundurowanie żołnierzy CEFEO (fr.) Ordre de Bataille 1 lutego 1942 (ang.) FEFO: francuski ruch oporu w Indochinach 1943-1945 (fr.)
Kategoria:Wietnam w XX wieku Kategoria:Historia kolonialna Francji Kategoria:Jednostki organizacyjne armii francuskiej