thumb|Okładka czasopisma „Puck” autorstwa Toma Merry’ego z 21 września 1888 r. satyrycznie przedstawiająca próby ustalenia tożsamości Kuby Rozpruwacza Tożsamość Kuby Rozpruwacza – seria morderstw dokonanych od sierpnia do października 1888 r. na Whitechapel w Londynie została uznana za dzieło pojedynczego seryjnego mordercy określanego jako Kuba Rozpruwacz (Jack the Ripper). Jego tożsamość jest wciąż nieznana, choć liczba podejrzanych przekracza setkęWhiteway, Ken (2004). „A Guide to the Literature of Jack the Ripper”. Canadian Law Library Review vol.29 ss. 219–229Eddleston, pp.195–244. Pomimo wielu hipotez badacze do tej pory nie doszli do żadnego jednoznacznego wniosku, a niektórych teorii co do jego tożsamości nie można traktować poważnieEvans i Rumblelow, s. 261.
Podejrzani XIX-wiecznej policji Zgodnie z aktami miejskiej policji w śledztwie uwzględniono jedenaście pojedynczych morderstw popełnionych od 1888 do 1889 określonych jako „morderstwa z Whitechapel” od ubogiej dzielnicy Londynu, w której do nich doszło„The Enduring Mystery of Jack the Ripper” Metropolitan Police. Pięć z nich: zabójstwa Mary Ann Nichols, Annie Chapman, Elizabeth Stride, Catherine Eddowes oraz Mary Jane Kelly powszechnie uważane są za dzieło pojedynczego seryjnego mordercy znanego jako Kuba Rozpruwacz. Pozostałe dotyczące Emmy Elizabeth Smith, Marthy Tabram, Rose Mylett, Alice McKenzie, Frances Coles oraz jednej niezidentyfikowanej kobiety są również przypisywane Rozpruwaczowi.
Precyzja zabójstw oraz poważne okaleczenia zwłok ofiar obejmujące między innymi wycinanie narządów wewnętrznych doprowadziło do spekulacji jakoby morderca był rzeźnikiem bądź lekarzemHaggard, Robert F. (1993). „Jack the Ripper As the Threat of Outcast London” Essays in History. Volume 35. Corcoran Department of History at the University of Virginia. Niektórzy jednak nie zgadzali się z tymi opiniami, uznając je za bezpodstawneList Thomasa Bonda do Robert Anderson, 10 listopada 1888, cytowany w Rumbelow, ss.145–147; Wywiad z Dr Percy Clarkiem w East London Observer, 14 maja 1910, cytowany w Cook, Jack the Ripper, s. 187 oraz Evans i Rumbelow, s. 238. Po sprawdzeniu alibi miejscowych rzeźników wykluczono jednak ich z kręgu podejrzanychRumbelow, s.274; raport Donald Swansona, 19 października 1888, HO 144/221/A49301C, cytowany w Begg, Jack the Ripper: The Definitive History, s. 206. Przesłuchano ponad 2000 osób, więcej niż 300 przebadano pod kątem ewentualnych dowodów zbrodni, a 80 zatrzymanoRaport Donald Swansona, 19 października 1888, HO 144/221/A49301C, cytowany w Begg, Jack the Ripper: The Definitive History, s. 205; Evans i Rumbelow, s. 113; Evans i Skinner, The Ultimate Jack the Ripper Sourcebook, s. 125.
Poniżej zamieszczono listę osób, które policja uznała za szczególnie prawdopodobnych podejrzanych. Żadna z nich nie została jednak formalnie oskarżona o zbrodnie przypisane Kubie Rozpruwaczowi.
Montague John Druitt thumb|110px|Montague John Druitt (15 sierpnia 1857 – wczesny listopad 1888) – urodzony w Dorset adwokat, dorabiający się jako nauczyciel w Blackheath (Londyn). Zwolniony z pracy, popełnił samobójstwo, topiąc się w TamizieRumbelow, s.155. Jego rozkładające się zwłoki wyłowiono z Tamizy koło Chiswick 31 grudnia 1888 r. Niektórzy badacze podejrzewają, że Druitt był homoseksualistą, przez co został zwolnionyMarriott, ss. 233–234, jednak prawdopodobniejszą przyczyną utraty pracy była choroba psychicznaBegg, Jack the Ripper: The Definitive History, s. 260, odziedziczona po babce i matce. Komisarz Melville Macnaghten w swojej notatce z 23 lutego 1894 uznał go za podejrzanego ze względu na fakt, że jego śmierć, do której doszło wkrótce po zabójstwie Mary Jane Kelly, zakończyła tzw. „piątkę kanonicznych ofiar Kuby Rozpruwacza”. Macnaghten niepoprawnie opisał go jako 41-letniego lekarzaFido, s. 203; Marriott, ss. 231–234; Rumbelow, s. 157. 1 września dzień po morderstwie Annie Chapman Druitt grał w krykieta na drugim brzegu Tamizy w Kent, podczas gdy morderca prawdopodobnie dalej przebywał w WhitechapelLeighton, s. 24; McDonald, s. 82. Prowadzący sprawę Rozpruwacza detektyw Frederick Abberline z powodu braku dowodów przeciw Druittowi z wyjątkiem zbiegu w czasie jego samobójstwa i ostatniego „kanonicznego” morderstwa uznał go za mało prawdopodobnego podejrzanegoLeighton, ss. 24, 169.
Seweryn Kłosowski alias George Chapman thumb|110px|Seweryn Kłosowski Seweryn Kłosowski alias George Chapman (nie był spokrewniony z drugą „kanoniczną” ofiarą Rozpruwacza Annie Chapman, 14 grudnia 1865 – 7 kwietnia 1903) pochodził z Polski, ale między 1887 a 1888 wyemigrował do Wielkiej Brytanii, co zbiega się w czasie z początkiem tajemniczych morderstw na Whitechapel. Między 1893 a 1894 przybrał nazwisko George Chapman. Otruł trzy swoje kolejne żony, za co został powieszony w 1903 r. W czasie działalności Kuby Rozpruwacza mieszkał na Whitechapel, gdzie pracował jako męski fryzjerRumbelow, ss. 188–193; Sugden, s. 441. Zgodnie z wydaną w 1930 roku książką H.L. Adama, Kłosowski był głównym podejrzanym detektywa Fredericka AbberlineAdam, Hargrave Lee (1930), The Trial of George Chapman, William Hodge, cytowany w Begg, Jack the Ripper: The Definitive History, s. 281; Evans i Rumbelow, s. 229; Fido, s. 177; i Rumbelow, s. 193. Również na łamach czasopisma Pall Mall Gazette opublikowano artykuł, w których stwierdzono, że Abberline był pewny, że Rozpruwaczem jest ChapmanPall Mall Gazette, 24 marca 1903 and 31 marca 1903, cytowany w Evans i Skinner, The Ultimate Jack the Ripper Sourcebook, ss. 646–651. Przeciwnicy tej teorii wskazują na fakt, że Kłosowski wszystkie swoje żony pozbawił życia trucizną, tymczasem Rozpruwacz podcinał im gardła. Tak duże zmiany w modus operandi zabójcy są bardzo rzadkie, jednak niewykluczoneBegg, Jack the Ripper: The Definitive History, s. 282; Cullen, s. 204; Evans i Rumbelow, s. 229; Marriott, s. 247; Rumbelow, s.195; detektyw Edmund Reid cytowany w Evans i Rumbelow, s. 237.
Aaron Kośmiński Aaron Kośmiński urodzony jako Aron Mordke Kozminski (11 września 1865 – 24 marca 1919) – polski Żyd umieszczony w zakładzie dla obłąkanych w 1891Begg, Jack the Ripper: The Definitive History, s. 269. „Kośmiński” (niewymieniony z imienia) pojawia się w notatkach służbowych z 1891 r. oraz pisanych ręcznie przez Donalda Swansona komentarzach do kopii wspomnień Roberta AndersonaBegg, Jack the Ripper: The Definitive History, s. 269; Evans i Rumbelow, s. 243; Evans i Skinner, The Ultimate Jack the Ripper Sourcebook, s. 635; Rumbelow, s.179. Anderson notuje, że Rozpruwacz został zidentyfikowany jako polski Żyd, jednakże potencjalni świadkowie, również będący Żydami, odmówili zeznań, nie chcąc obciążać swojego rodaka. Hipoteza ta wzbudziła mieszane uczucia wśród badaczy: jedni ją przyjęli, a inni odrzuciliJack the Ripper: The Definitive History, s. 266; Evans i Rumbelow, s. 236; Evans i Skinner, The Ultimate Jack the Ripper Sourcebook, ss. 626–633 i Fido, s. 169. Macnaghten wspomina jednak, że niejeden podejrzany otwarcie zaprzeczył relacjom AndersonaEvans i Rumbelow, s. 255.
Kośmiński mieszkał na WhitechapelBegg, Jack the Ripper: The Definitive History, ss. 269–270; Marriott, s.238, jednak większość życia spędził w szpitalu psychiatrycznym, gdzie nie zdradzał skłonności do przemocy. Jego obłęd ograniczał się do halucynacji słuchowych, paranoidalnego strachu przed byciem zjedzonym przez innych ludzi oraz odmowy mycia się oraz kąpieliNotatki ze szpitala psychiatrycznego cytowane w Jack the Ripper: The Definitive History, s. 270 i Fido, ss. 216, 228.
W wydanej 9 września 2014 r. książce Naming Jack the RipperKsiążka Naming Jack the Ripper w księgarni Amazon Russel Edwards twierdzi, że na podstawie wyników badań genetycznych materiału DNA ze znalezionego na miejscu zbrodni szala, to właśnie Aaron Kośmiński miał być poszukiwanym sprawcą. Zdaniem ekspertów w zakresie analizy kryminalistycznej DNA, w tym Aleca Jeffreysa, opinia Edwardsa oparta jest jednak na błędnej metodologii i w żadnym wypadku nie jest wiążąca.
12 marca 2019 w „Journal of Forensic Sciences” został opublikowany artykuł twierdzący, że mtDNA z szala można powiązać z żyjącymi krewnymi Eddowes i Kośmińskiego. Jego autorami byli i David Miller. Według artykułu marker genetyczny zidentyfikowany jako pochodzący od Kośmińskiego występuje u 1,9% populacji europejskiej, a ten zidentyfikowany jako pochodzący u Eddowes u 0,13% standardowej populacji europejskiej, w efekcie można określić, że szansa, że na jednym dowodzie rzeczowym pojawiłyby się w drodze losowej akurat te dwa ślady DNA wynosi 0,0025%. Autorzy na podstawie materiału genetycznego określili kolor włosów i oczu podejrzanego na brązowy, co byłoby zgodne z zeznaniami świadka. Artykuł spotkał się z krytyką. Specjalista medycyny sądowej powiedział, że z uwagi na brak załączenia do artykułu sekwencji mtDNA „czytelnik nie może osądzić wyniku”. Genetyk uznał, że badania mtDNA pozwalają co najwyżej na wyłączenie kogoś z kręgu podejrzanych, a nie pozwalają nam potwierdzić czyjejś winy.
Michael Ostrog thumb|110px|Michael Ostrog (1833–1904?) – rosyjski zawodowy oszust. Używał wielu pseudonimów i nazwisk. Macnaghten wymienia go jako jednego z podejrzanych w 1889. Nie ma jednak żadnych dowodów, że działalność Ostroga dotyczyła poważniejszych przestępstw niż kradzieże oraz oszustwaMarriott, s.250. Ponadto Philip Sugden zauważył, że dokumenty świadczą jakoby Ostrog w okresie działalności Rozpruwacza przebywał w więzieniu we FrancjiSugden, ss. 409–410. Data jego śmierci jest nieznana; ostatnia wzmianka o Ostrogu pochodzi z 1904Begg, Jack the Ripper: The Definitive History, s. 277; Evans i Skinner, The Ultimate Jack the Ripper Sourcebook, s. 591.
John Pizer thumb|110px|John Pizer lub Piser (1850–1897) – polski Żyd zamieszkały w Whitechapel, zajmujący się wyrobem butów. Sierżant William Thicke aresztował Pizera 10 września 1888. Pizer był znany jako „Skórzany Fartuch” (Leather Apron), a Thicke posądzał go o dokonanie serii drobnych napaści na prostytutki. Na początku działalności Rozpruwacza „Skórzany Fartuch” był powszechnie podejrzewany o brutalne zabójstwa z Whitechapel. Jednakże badający sprawę inspektor stwierdził, że nie ma żadnych dowodów na jego winęRaport Josepha Helsona przechowywany w archiwach londyńskiej policji MEPO 3/140 ff. 235–8, cytowany w Begg, Jack the Ripper: The Definitive History, s. 99 oraz Evans i Skinner, The Ultimate Jack the Ripper Sourcebook, s. 24, a sam Pizer został zwolniony, kiedy potwierdził swoje alibi: podczas zabójstwa Mary Ann Nichols przebywał z krewnymi, a gdy zabito Annie Chapman rozmawiał z funkcjonariuszem policji oraz oglądał spektakularne ognie w londyńskim porcieRumbelow, s. 49.
James Thomas Sadler James Thomas Sadler był przyjacielem Frances Coles – ostatniej ofiary zabójstwa uwzględnionej w śledztwie dotyczącym Kuby Rozpruwacza. Coles została zamordowana 13 lutego 1891 poprzez podcięcie gardła. Zaraz po tym zdarzeniu zatrzymano Sadlera, ale nie zebrano wystarczającej ilości dowodów, by oskarżyć go o zbrodnie Rozpruwacza, ponieważ podczas pierwszych jego morderstw Sadler przebywał na morzu, został więc wypuszczony na wolnośćEvans i Rumbelow, ss. 218–222; Evans i Skinner, Jack the Ripper: Letters from Hell, s. 141. W notatce Macnaghtena z 1892 r. wspomniano o Sadlerze i jego przypuszczalnym związku z morderstwem Coles. Macnaghten przyznał wprawdzie, że Sadler „był człowiekiem o nieokiełznanym charakterze i całkowicie uzależnionym od alkoholu oraz towarzyszem najtańszych prostytutek”, jednak uznał, że jest mało prawdopodobnym podejrzanymNotatki Macnaghtena cytowane w Rumbelow, s. 143.
Francis Tumblety thumb|110px|Francis Tumblety