Komisja Prawdy i Pojednania () – komisja powołana przez tymczasowego prezydenta Peru Valentína Paniagua po ucieczce z kraju prezydenta Alberto Fujimoriego. Celem komisji było zbadanie przebiegu konfliktów wewnętrznych w Peru w latach 1980–2000, ustalić dokładny przebieg wydarzeń w tym okresie, wskazać osoby odpowiedzialne za popełnione akty łamania praw człowieka oraz przyczynić się do umocnienia pokoju i pojednania w społeczeństwie peruwiańskimBackground.
Okoliczności powołania komisji W latach 1980–2000 ze szczególną siłą w Peru rozgrywał się zbrojny konflikt wewnętrzny między wojskiem i policją państwową oraz Grupami Samoobrony a terrorystycznymi organizacjami radykalnej lewicy: Świetlistym Szlakiem i Ruchem Rewolucyjnym im. Tupaca Amaru.
Komisja Prawdy i Pojednania została powołana przez Rząd Tymczasowy Valentína Paniagua 4 czerwca 2001. Jego dekret został potwierdzony i uzupełniony przez prezydenta Peru Alejandro Toledo 4 września tego samego roku. Komisja miała za zadanie przestudiować wydarzenia, do jakich doszło w Peru między majem 1980 a listopadem 2000.
Skład komisji Salomón Lerner Febres, rektor Papieskiego Uniwersytetu Katolickiego Peru, doktor filozofii, przewodniczący Komisji Prawdy i Pojednania Beatriz Alva Hart, prawniczka, była deputowana do Kongresu Republiki Peru Rolando Ames Cobián, socjolog i politolog biskup José Antúnez de Mayolo, były administrator apostolski archidiecezji Ayacucho Luis Arias Grazziani, oficer lotnictwa, specjalista ds. bezpieczeństwa narodowego Enrique Bernales Ballesteros, doktor nauk prawnych, konstytucjonalista, dyrektor wykonawczy Komisji Prawników Andyjskich Carlos Iván Degregori Caso, antropolog, profesor uniwersytetu w San Marcos ks. Gastón Garatea Yori, duchowny i działacz społeczny Humberto Lay Sun, architekt, duchowny ewangelicki Sofía Macher Batanero, socjolożka, działaczka na rzecz praw człowieka Alberto Morote Sánchez, były rektor uniwersytetu w Huamandze Carlos Tapia García, politolog biskup Luis Bambarén Gastelumendi, biskup Chimbote, przewodniczący Konferencji Episkopatu Peru, członek-obserwatorComissioners.
Efekty pracy W ciągu szesnastu miesięcy działania Komisja Prawdy i Pojednania zebrała ok. 17 tys. zeznań, dokumentując 11500 wydarzeń, w czasie których złamane zostały prawa człowieka. W czasie organizowanych przez instytucję publicznych przesłuchań osoby, które przeżyły konflikt lub krewni jego ofiar opisali ponad 400 takich sytuacji, z czego ponad 300 stanowiło poważne przypadki złamania praw człowieka. Komisja zidentyfikowała ponad 4600 cmentarzy na całym terytorium Peru, potwierdzając istnienie ponad 2200.
W raporcie końcowym Komisji Prawdy i Pojednania zawarto wnioski dotyczące całokształtu konfliktu wewnętrznego w Peru. Według raportu ustalono 23969 przypadków śmierci lub zaginięcia bez śladu wskutek walk. Z tych samych ustaleń wynika, że za 54% z tych przypadków odpowiedzialny był Świetlisty Szlak, 36% - siły wojskowe i policyjne, 1,5% - Ruch Rewolucyjny im. Tupaca Amaru.
Przypisy
Kategoria:Polityka Peru