mały|200px|Jan z Zedazeni mały|200px|Szio z Mgwime Trzynastu Ojców Syryjskich – w hagiografii chrześcijańskiej określenie trzynastu mnichów pochodzących z Syrii, których przybycie do starożytnej Iberii kaukaskiej zapoczątkowało na jej terytorium rozwój monastycyzmu.
Żywoty Ojców Syryjskich, powstałe najpóźniej w I poł. X wieku i poddawane następnie redakcji i weryfikacji przez arcybiskupa Mcchety Arseniusza II, należą do najważniejszych zabytków wczesnej literatury gruzińskiejD. M. Lang: Dawna Gruzja. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1972, ss. 127–128.. Są również źródłem powtarzanych następnie w opracowaniach hagiograficznych informacji o świętych. Według przedstawionej przez nie wersji, ojcowie syryjscy przybyli do Iberii za panowania króla Parsmana (ok. 541–555) i zostali oficjalnie przyjęci przez Katolikosa-Arcybiskupa Eulaliusza.
Według prawosławnej tradycji grupę Trzynastu Ojców Syryjskich tworzyli: Jan z Zedazeni, nauczyciel duchowny pozostałych mnichów, Szio z Mgwime Dawid z Garedży Antoni z Martkopi Tadeusz ze Stepancmindy Stefan z Chirsy Izydor z Samtawisi Michał z Ulumbo Piros z Breti Zenon z Ikalto Ise z Cilkani Józef z Alawerdi Abibos z Nekresi.
Według D. Langa niekwestionowanym faktem jest przybywanie na tereny Iberii mnichów chrześcijańskich z Syrii, za sprawą których dotarła tam tradycja monastyczna Syrii i Egiptu. Uważa on jednak, że przybywali oni w różnych momentach V i VI stulecia (zatem niekoniecznie tworząc jedną grupę).
Przypisy
Kategoria:Twórcy monastycyzmu chrześcijańskiego Kategoria:Prawosławie w Gruzji Kategoria:Gruzińscy święci Kategoria:Zakonnicy