Cezary Ryszard Michalski (ur. 21 października 1963 w ToruniuWho is who w Polsce. Encyklopedia biograficzna z życiorysami znanych Polek i Polaków, Hübners blaues Who is Who, Zug 2007 (dodatek CD).) – polski eseista, prozaik i publicysta, z wykształcenia filolog polski.

Życiorys Syn historyka Ryszarda Michalskiego.

W 1985 został sygnatariuszem deklaracji założycielskiej Ruchu Wolność i PokójMonika Litwińska, WiP kontra PRL. Ruch Wolność i Pokój 1985-1989, wyd. IPN i Wysoki Zamek, Kraków 2015, s. 77. W 1988 ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Pod koniec lat 80. wyjechał razem z ówczesną żoną, Manuelą Gretkowską do FrancjiParnas bis. Słownik literatury polskiej urodzonej po 1960 roku, wyd. Warszawa 1998, s. 128–129.. Pracował tam jako sekretarz Józefa CzapskiegoCezary Michalski, Człowiek spod podłogi patrzy na Czapskiego., był słuchaczem seminarium sowietologicznego Alaina Besançona. W 1991 uzyskał w Paryżu dyplom DEA (Diplôme d’études approfondies). Od pierwszego numeru publikował w wydawanym od 1987 piśmie „brulion” i był stałym współpracownikiem pisma także w czasie pobytu na emigracji. Zamieszczał tam m.in. swoje felietony, do 1996 posługiwał się na jego łamach pseudonimem Marek Tabor i wariacjami tego pseudonimu.

Na początku lat 90. współpracował z „Tygodnikiem Literackim”, dla którego przygotowywał przeglądy zagranicznePisma kulturalne w Polsce po 1989 roku. Leksykon, wyd. Śląsk, Katowcie 2009, s. 319.. W latach 1994–1996 kierował redakcją publicystyki kulturalnej i społecznej w Programie I Telewizji Polskiej, należał do środowiska tzw. pampersów. Po odwołaniu w 1996 z funkcji prezesa TVP Wiesława Walendziaka odszedł razem z innymi członkami swojego środowiska do RTL 7. W latach 1997–1998 był zastępcą dyrektora ds. programowych Radia Plus. W 1997 został także sekretarzem Rady ds. Inicjatyw Wydawniczych i Upowszechniania Kultury powołanej za rządów AWS i Unii Wolności. W latach 1998–2002 był publicystą „Życia”. W tym okresie uczestniczył w spotkaniach Opus Dei. W latach 2000–2001 pracował w Telewizji Familijnej. Wraz z Kingą Dunin i Sławomirem Sierakowskim prowadził pokazywany w latach 2005–2007 program Lepsze książki w TVP KulturaBiogram Kingi Dunin na stronie Nowa Panorama Literatury Polskiej..

W ukazującej się od kwietnia 2006 do września 2009 gazecie „Dziennik Polska-Europa-Świat” był początkowo szefem działu opinii, a od maja 2006 do maja 2008 zastępcą redaktora naczelnegoJeszcze jeden zastępca naczelnego w „Dzienniku”.Zmiany w kierownictwie „Dziennika”., pozostał jednak w redakcji do połowy 2009 jako publicystaWspólny projekt Inforu i Springera ma być gotowy do października.. W 2010 został komentatorem „Krytyki Politycznej”Cezary Michalski komentatorem „Krytyki Politycznej”., następnie został równocześnie publicystą „Newsweeka”, od 2012 współpracował przejściowo z tygodnikiem „Wprost”Tomasz Jastrun i Cezary Michalski piszą dla „Wprost”., następnie powrócił do „Newsweeka”. W 2016 był krótko jednym z prowadzących program Dwie prawdy pokazywany w TVN24Koniec magazynu „Dwie prawdy” w TVN24.. W 2018 dołączył do zespołu CrowdMedia.pl.

Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Zasiada w Radzie Nadzorczej Fundacji im. Immanuela Kanta.

Jego powieść Siła odpychania została w 2003 nominowana do Nagrody Literackiej im. Józefa MackiewiczaWręczenie nagrody literackiej im. Józefa Mackiewicza.. W 2008 otrzymał Nagrodę im. Beaty Pawlak za cykl Listy z Ameryki ukazujący się na łamach „Dziennika”Domosławski i Michalski laureatami Nagrody im. Beaty Pawlak..

Twórczość Ezoteryczne źródła nazizmu, Warszawa 1993 (pod pseudonimem Marek Tabor). Przekład węgierski: A nácizmus ezoterikus forrásai, tłum. Gáspár Keresztes, Budapest: Európa 2005. Powrót człowieka bez właściwości, Warszawa: „Casablanca Studio”, staraniem Stowarzyszenia „Dzikie Pola” 1996. Ćwiczenia z bezstronności, Kraków: „Arcana” 1999. Ministerstwo prawdy, Kraków: „Arcana” 2000. Siła odpychania, Warszawa: „W.A.B” 2002. Jezioro Radykałów, Warszawa: Prószyński i S-ka 2004. Gorsze światy, Lublin: Fabryka Słów 2006 (zbiór opowiadań SF i Political Fiction). (wstęp) Stanisław Brzozowski, Głosy wśród nocy. Studia nad przesileniem romantycznym kultury europejskiej, z teki pośmiertnej wyd. i przedm. poprzedził Ostap Ortwin, wstęp Cezary Michalski, posłowie Agata Bielik-Robson, Wyd. 2 krytyczne, Warszawa: Wydawnictwo Krytyki Politycznej 2007. (redakcja) Idee z pierwszej ręki. Antologia najważniejszych tekstów „Europy” – sobotniego dodatku do „Dziennika”, wybór tekstów Cezary Michalski, Maciej Nowicki, Warszawa: Axel Springer Polska 2008. Ja Palikot, Warszawa: Wydawnictwo Czerwone i Czarne 2010 (wywiad-rzeka z Januszem Palikotem). Staniszkis – życie umysłowe i uczuciowe, rozmawia Cezary Michalski, Warszawa: Wydawnictwo Czerwone i Czarne 2010 (wywiad-rzeka z Jadwigą Staniszkis). (wstęp) Gilles Kepel, Zemsta Boga. Religijna rekonkwista świata, przeł. Agnieszka Adamczak, wstęp Cezary Michalski, posłowie Agata Bielik-Robson, Warszawa: Wydawnictwo Krytyki Politycznej 2010. (wstęp) Czesław Miłosz, Człowiek wśród skorpionów. Studium o Stanisławie Brzozowskim, wstęp Cezary Michalski, Sławomir Sierakowski, Warszawa: Wydawnictwo Krytyki Politycznej 2011. Zdjąć Polskę z krzyża, Warszawa: „W.A.B.” 2014 (wywiad-rzeka z Januszem Palikotem). Historia pokolenia, Warszawa: Poltext 2019 (wywiad-rzeka z Grzegorzem Schetyną).

Życie prywatne Był mężem Manueli Gretkowskiej. W 1999 związał się z Agatą Bielik-Robson.

Zobacz też pampersi

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne Profil Cezarego Michalskiego w serwisie Krytyki Politycznej

Kategoria:Absolwenci Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Członkowie Stowarzyszenia Pisarzy Polskich Kategoria:Działacze Ruchu Wolność i Pokój Kategoria:Ludzie urodzeni w Toruniu Kategoria:Pisarze związani z Toruniem Kategoria:Ludzie związani z „Frondą” Kategoria:Polscy eseiści XX wieku Kategoria:Polscy eseiści XXI wieku Kategoria:Polscy pisarze współcześni Kategoria:Polscy publicyści Kategoria:Urodzeni w 1963