Parafia Ewangelicko-Metodystyczna w Grudziądzu – zbór metodystyczny działający w Grudziądzu, należący do okręgu zachodniego Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego w RP.
Historia Episkopalny Kościół Metodystyczny (Bischöfliche Methodistische Kirche) W czerwcu 1895 roku pastor Richard Ramdohr z Gdańska reprezentujący Episkopalny Kościół Metodystyczny (), jeden z dwóch nurtów metodyzmu w Niemczech, rozpoczął wygłaszanie cotygodniowych kazań do przypadkowych przechodniów na terenie lasku podmiejskiego (obecnie Park Miejski w okolicach „Leśniczówki”). Gdy przybywało stałych słuchaczy, spotkania zaczęto urządzać w mieszkaniach prywatnych. W połowie roku 1897 wydzierżawiono salę po palarni kawy przy ul. Ogrodowej 19 (dzisiaj Kosynierów Gdyńskich 21), którą adaptowano na kaplicę. W październiku 1897 przeprowadzono pierwsze nabożeństwo, w którym wzięło udział 125 osób.
Podczas I wojny światowej pracę pastora Ramdohra wpierała pochodząca z Grudziądza diakonisa Schaff-Schmidt, stale pracująca w Afryce jako misjonarka.
Kościół Metodystyczny w Polsce W styczniu 1920 roku, gdy Grudziądz znalazł się w odradzającej się po zaborach Polsce, wielu niemieckich metodystów opuściło miasto. Parafia grudziądzka została dołączona do Misji Południowego Episkopalnego Kościoła Metodystycznego w Polsce. Zborem opiekował się Ferdynand Schwarz, miejscowy kaznodzieja. Jednak przez ponad dwa lata zbór nie miał stałego duchownego, a pastorzy dojeżdżali do Grudziądza z Warszawy lub z Chodzieży.
W roku 1927 Konferencja Doroczna zamianowała kaznodzieję Władysława Kamińskiego na kierownika zboru jako pierwszego Polaka. Nominacja kaznodziei Polaka oraz wprowadzenie stałych nabożeństw w języku polskim sprawiły, że do zboru zaczęli napływać Polacy, a parafia stała się dwunarodowa mieszkających na terenie Grudziądza i powiatu grudziądzkiego. W roku 1928 dziesięcioletni okres działalności rozpoczął ksiądz Tomasza Gamble, który wraz z małżonką Fryderyką rozwijał działalność parafialną. Grudziądzka parafia była wspomagana finansowo przez parafie warszawską, wileńską i lwowską dzięki czemu prowadziła dwa sierocińce.
W 1938 roku ostatnim pastorem przed II wojną światową został ks. Emil Majewski. We wrześniu 1939 Grudziądz został włączony do III Rzeszy i nabożeństwa mogły odbywać się tylko w języku niemieckim. Wielu polskich członków zboru zostało deportowanych do Generalnego Gubernatorstwa. Oficjalnie działalność prowadził tylko zbór niemieckojęzyczny.
Okres powojenny Po wojnie dzięki staraniom członków parafii zdołano uzyskać budynek sakralny po niemieckiej Misji Miejskiej, której członkowie opuścili miasto. Pierwsze metodystyczne nabożeństwo odbyło się w czerwcu 1945 roku, a kazanie wygłosił przybyły na uroczystość Superintendent Naczelny, ks. Konstanty Najder z Warszawy.
W roku 1947 do Grudziądza został zamianowany ks. Michał Jamny, późniejszy pastor zboru w Bydgoszczy. W tym okresie parafia gwałtownie się powiększała liczebnie. W latach 1951–1975 pastorem był ks. Kazimierz Milewski. W roku 1975 skierowano do Grudziądza studenta teologii Jana J. Ostryka, który pozostał w parafii przez 13 lat. W czerwcu 1988 roku do opieki nad parafią zamianowano Grzegorza Ruszczyńskiego. Powołał on filię Szkoły Języka Angielskiego (ELC) oraz Językową Szkołę przyparafialną dla dzieci i młodzieży młodszej.
W roku 1994 kolejnym duchownym w Grudziądzu został ks. Waldemar Eggert, a w 2004 ks. Waldemar Dąbrowski.
Przypisy
Ewangelicko-Metodystyczna Grudziądz Grudziądz, Ewangelicko-Metodystyczna