Twardość metali – cecha metali świadcząca o odporności na deformację lub zadrapania pod wpływem działanie sił punktowych (skupionych). Efektami oddziaływania sił skupionych mogą być odkształcenia powierzchni, zgniecenie jej lub zarysowanie.
Najczęściej stosowanymi metodami pomiaru twardości metali są: metoda Brinella skale twardości Brinella: HB, HB/30, HBW
metoda Rockwella skale twardości Rockwella: HRA, HRB, HRC, HRD, HRE, HRF, HRN (Super-Rockwella), HRT (Super-Rockwella)
metoda Vickersa skale twardości Vickersa: HV, MHV (Mikro-Vickersa)
metoda Poldi (dynamiczna) – dynamiczna odmiana metody Brinella; skala HBp
metoda Leeba (dynamiczna, inaczej metoda odbicia sprężystego) – udoskonalona wersja metody skleroskopowej Shore'a skale twardości Leeba: HLD, HLD+15, HLDL, HLDC, HLC, HLE, HLS, HLG
Rzadziej stosowane metody badania twardości metali: metoda Millera – dynamiczna, odmiana metody skleroskopowej, całkowicie nieniszcząca metoda pilnikowa – przystosowanie metody Mohsa dla stali hartowanej metoda Baumanna – dynamiczna odmiana metody Brinella; skala HBb metoda UCI (inaczej: metoda impedancji ultradźwiękowo-kontaktowej) – statyczna, odmiana metody Vickersa metoda Ernsta – dynamiczna odmiana metody Brinella metoda Knoopa
metoda Webstera metoda Grodzińskiego metoda Barbera-Colmana (Barcola) metoda skleroskopowa Shore'a – dynamiczna metoda TVI – statyczna odmiana metody Vickersa metoda Newage – statyczna odmiana metody Rockwella
Przypisy
Bibliografia Introduction to hardness testing, ASM International 1999 (dostęp: 22 lis 2014)
Kategoria:Metaloznawstwo