Myrosław Mychajłowycz Skoryk (ukr. Миросла́в Миха́йлович Ско́рик; ur. 13 lipca 1938 we Lwowie, zm. 1 czerwca 2020 w Kijowie) – ukraiński kompozytor i muzykolog.
Życiorys Skoryk pochodził z rodziny inteligenckiej. Był wnukiem Wołodymyra Ochrymowycza i wnukiem siostry Sołomii Kruszelnyćkiej. Jego ojciec Mychajło był historykiem i etnografem, pracował w lwowskim oddziale Akademii Nauk Ukraińskiej SRR. Rodzice uprawiali muzykę amatorsko – ojciec grał na skrzypcach, matka śpiewałaМирослав Скорик.. W latach 1947–1953 przebywał z rodzicami na zesłaniu w Anżero-Sudżensku w obwodzie kemerowskim ZSRR.
W latach 1955–1960 studiował w lwowskim konserwatorium. Jego profesorami byli m.in. Stanisław Ludkewycz, Roman Simowycz i Adam Sołtys. Uzyskał dyplom na podstawie kantaty „Wesna” do słów Iwana Franki. W 1964 zakończył studia podyplomowe w konserwatorium moskiewskim obroną doktoratu o muzyce Siergieja Prokofjewa. Na tej uczelni pogłębiał wiedzę w klasie prowadzonej przez Dmitrija Kabalewskogo. W okresie nauki w konserwatorium występował w orkiestrze studenckiej i pisał piosenki dla założonego przez siebie zespołu wokalno-instrumentalnego „Weseli skrypky”Веселі скрипки..
Od 1963 do 1966 wykładał kompozycję na konserwatorium we Lwowie, następnie do końca lat 80. XX w. – na konserwatorium w Kijowie. Wśród jego uczniów byli wówczas Jewhen Stankowycz, Iwan Karabyć i Anna Hawryłeć. W 1999 został kierownikiem katedry historii muzyki ukraińskiej w Ukraińskiej Narodowej Akademii Muzycznej. W tym czasie powrócił do wykładów na konserwatorium we Lwowie.
W 1989 przewodniczył jury festiwalu muzycznego Czerwona Ruta. W 2002 został kierownikiem artystycznym festiwalu „Kyiv Muzik Fest”. W latach 2006–2010 był współprzewodniczącym Związku Kompozytorów Ukrainy. Od kwietnia 2011 do 2016 pełnił funkcję kierownika artystycznego Opery Kijowskiej.
Jest pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie (pole nr 13)На Личаківському цвинтарі у Львові поховали композитора Мирослава Скорика..
Posiadał tytuły honorowe Bohatera Ukrainy (nadany w 2008) , Ludowego Artysty Ukraińskiej SRR (1988) i Zasłużonego Działacza Sztuk USRR (1969). Był kawalerem ukraińskiego Orderu „Za zasługi” I, II i III klasy oraz sowieckiego Orderu „Znak Honoru”. W 1987 otrzymał państwową nagrodę im. Tarasa Szewczenki, a w 1968 – nagrodę Komsomołu Ukraińskiej SRR im. Mykoły OstrowśkohoСкорик Мирослав Михайлович..
Skoryk komponował muzykę w wielu stylach: neofolklorystycznym, neoklasycystycznym, neoromantycznym, eklektycznym i postmodernistycznym. Inspirował się m.in. ukraińską muzyką ludową (szczególnie z regionu karpackiego), lwowskim folklorem miejskim i jazzemМирослав Скорик: людина і митець.O. Hołynśka, Мирослав Скорик у стилі JAZZ..
Od 2020 jest patronem Lwowskiej Filharmonii Narodowej, która od 2021 co dwa lata organizuje konkurs dla młodych ukraińskich kompozytorów imienia SkorykaВсеукраїнський композиторський конкурс імені Мирослава Скорика.. Jego imię nosi także od 2021 państwowa nagroda Ukrainy za zasługi dla muzykiУряд схвалив законопроєкт про заснування державної премії імені Мирослава Скорика.. W jednej z auli Ukraińskiej Narodowej Akademii Muzycznej znajduje się poświęcona mu tablica pamiątkowaУ Києві відкрили меморіальну дошку на честь Мирослава Скорика..
Wybrane dzieła (na podstawie źródełSkoryk, Myroslav, w: Internetowa Encyklopedia UkrainySkoryk Myroslav, w: Encyclopedia of the famous Ukrainian musicians) 1960: poemat symfoniczny Wals 1960: kantata Wesna na chór i orkiestrę 1961: suita na orkiestrę kameralną 1963: poemat symfoniczny Sylnisze smerti 1964: kantata Ludyna na chór i orkiestrę 1965: suita na orkiestrę symfoniczną Huculski tryptyk 1967: balet Kameniary na podstawie twórczości Iwana Franki 1969: komedia muzyczna 0:0 na naszu koryst 1972: koncert „Karpacki” na orkiestrę symfoniczną 1993: poemat symfoniczny 1933 1994: poemat symfoniczny Spohad pro Batkiwszczynu 2001: opera Mojsej na podstawie twórczości Iwana Franki 2003: poemat-kantata Hamalija do słów Tarasa Szewczenki 2006: balet Powernennia Butterfly na motywach biografii Sołomii KruszelnyćkiejДо Львова повернулася мадам Баттерфляй.
Napisał także m.in. trzy koncerty na fortepian z orkiestrą, 9 koncertów na skrzypce z orkiestrą, pieśni do słów Tarasa Szewczenki, utwory muzyki religijnejМирослав Скорик: «Літургія»..
Wybrana muzyka filmowa (na podstawie źródeł) 1964: Cienie zapomnianych przodków 1964: Jak Kozacy kulisz gotowali (pierwszy z serii filmów animowanych o Kozakach) 1974: Gusi-lebiedi letiat 1977: Jak kotek z pieskiem umyli podłogę 1981: Wysokyj perewał 1991: Nam dzwony ne hrały, koły my wmyrały 2007: Łys Mykyta (pierwszy serial animowany w niepodległej Ukrainie) 2019: Taras. Powernennija
Przypisy
Linki zewnętrzne Fundacja pro Musica Viva
Kategoria:Bohaterowie Ukrainy Kategoria:Honorowi obywatele Lwowa Kategoria:Ukraińscy kompozytorzy muzyki filmowej Kategoria:Ukraińscy kompozytorzy operowi Kategoria:Ludowi Artyści Ukrainy Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Urodzeni w 1938 Kategoria:Zmarli w 2020 Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie Kategoria:Odznaczeni Orderem „Za zasługi” (Ukraina) Kategoria:Odznaczeni Orderem „Znak Honoru” Kategoria:Nauczyciele akademiccy Konserwatorium Lwowskiego Kategoria:Absolwenci Konserwatorium Lwowskiego Kategoria:Członkowie Związku Kompozytorów Ukrainy