Pałac królewski w Dur-Kurigalzu – siedziba królów kasyckich, zbudowana w Dur-Kurigalzu za czasów panowania Kurigalzu I, dokąd na przełomie XV–XIV wieków p.n.e. została przeniesiona stolica Babilonii. Architektura pałacu była dostosowana do potrzeb użytkowych i pozbawiona funkcji estetycznych.
Pałac zachował się częściowo. Na podstawie wykopalisk stwierdzono, że był budowany bez wcześniej ustalonego planu. W miarę potrzeb rozrastał się wszerz dzięki dobudowywaniu kolejnych pomieszczeń wokół podwórzy. Badania najlepiej zachowanej części pałacu pozwalają na stworzenie ogólnego zarysu budowli. Fragment ten składa się z dziedzińca w kształcie kwadratu o bokach 64 m i trzech skrzydeł, z których każde miało po jednym wejściu w centrum fasady. Skrzydła zawierały wąskie sale, otoczone pokojami mieszkalnymi. Brak danych, czy sale posiadały dachy, czy pełniły funkcje mniejszych podwórzy. W przypadku, gdyby były zadaszone, musiałyby być wyższe od pokoików i mieć u góry okna, które oświetlałyby zarówno sale, jak i przylegające do nich pokoiki (tzw. bazylikowy system oświetlenia). Pokoje pałacu przekrywane były charakterystycznymi dla budownictwa okresu kasyckiego sklepieniami beczkowymiK. Gawlikowska, Sztuka Mezopotamii, Warszawa 1975, s. 187–188..
Zewnętrzne ściany pałacu pokryte były profilowanymi cegłami. Ta technika była nowatorska w architekturze Babilonii, wcześniej została zastosowana przy budowie świątyni Inany w Uruk przez Kara-indasza. Wewnętrzne ściany rezydencji pokrywały malowidłaD. Arnaud, Starożytny Bliski Wschód. Od wprowadzenia pisma do Aleksandra Wielkiego, Warszawa 1982, s. 125..
Przypisy
Bibliografia
Gawlikowska K., Sztuka Mezopotamii, Warszawa 1975.
Kategoria:Pałace starożytnej Mezopotamii Kategoria:Zabytki starożytnej Mezopotamii