Iwan Ilicz Ludnikow, ros. Иван Ильич Людников (ur. w Kriwej Kosie, zm. 22 kwietnia 1976 w Moskwie) – radziecki wojskowy, generał pułkownik, Bohater Związku Radzieckiego
Życiorys Urodził się we wsi Kriwaja Kosa, w rejonie nowoazowskim obwodzie donieckim w rodzinie robotniczej.
Jako nieletni chłopak wyjechał do Juzowki i pracował w kopalniach w Juzowce i Makiejewce.
W 1917 roku wstąpił do Czerwonej Gwardii i w 1918 roku do Armii Czerwonej. Brał udział w wojnie domowej jako szeregowiec. Brał udział w walkach przeciwko oddziałom gen. Kaledina, gen. Wrangla oraz w walkach na Kaukazie.
Po zakończeniu wojny domowej pozostał w Armii Czerwonej. W 1925 roku ukończył Odeską Szkołę Piechoty. Pełnił służbę w 13 Dagestańskiej Dywizji Strzeleckiej będąc dowódcą plutonu i kompanii, a następnie dowódcą plutonu i szefem sztabu batalionu we Władykaukaskiej Szkole Piechoty. W 1930 roku ukończył taktyczno-strzelecki kurs doskonalący „Wystrieł”. W 1938 roku ukończył Akademię Wojskową im. Frunzego.
Po ukończeniu akademii służył w Sztabie Generalnym Armii Czerwonej. W 1939 roku został komendantem Żytomierskiej Szkoły Piechoty, a w marcu 1941 roku został dowódcą 200 Dywizji Strzeleckiej w Specjalnym Kijowskim Okręgu Wojskowym.
Po ataku Niemiec na ZSRR nadal dowodził 200 Dywizją Strzelecką, która prowadziła ciężkie walki obronne na Ukrainie. W dniu 14 września 1941 roku został ciężko ranny w rejonie miasta Niżyn i został ewakuowany na tyły.
Po wyzdrowieniu w listopadzie 1941 roku został dowódcą 16 Samodzielnej Brygady Strzeleckiej, składającej się z uczniów szkół wojskowych. Dowodził nią w czasie operacji rostowskiej oraz w zdobyciu Rostowa.
W maju 1942 roku został dowódcą 138 Dywizji Strzeleckiej, która walczyła w składzie Frontu Stalingradzkiego i Dońskiego. Wziął on udział w bitwie stalingradzkiej, od 17 września 1942 roku dowodzona przez niego dywizja walczyła w samym mieście w rejonie na północ od fabryki „Barykada”, gdzie walczyła w okrążeniu z trzech stron do momentu kapitulacji wojsk niemieckich w Stalingradzie. Za to dywizja została przemianowana na 70 Gwardyjską Dywizję Strzelecką, a jej dowódca został generałem.
W czerwcu 1943 roku został dowódcą 15 Korpusu Strzeleckiego, którym dowodził w czasie bitwy na łuku kurskim. W dniu 22 września 1943 roku dowodzony przez niego korpus sforsował Dniepr w północnej części Czarnobyla i utworzył przyczółek. W dniu 16 października 1943 roku za to otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego.
Następnie brał udział w operacji żytomiersko-berdyczowskiej i płoskirowsko-czernowickiej.
W maju 1944 roku został dowódcą 39 Armii, którą dowodził w czasie operacji białoruskiej, następnie operacji wschodniopruskiej i w kwietniu 1945 roku uczestniczyła w szturmie Królewca.
Po zakończeniu wojny w Europie 39 Armia została przerzucona na Daleki Wschód i weszła w skład Frontu Zabajkalskiego. Wzięła udział w operacji kwantuńskiej, w czasie której zdobyła m.in. Mukden i Port Artur.
Po zakończeniu wojny nadal dowodził 39 Armią, a następnie od czerwca 1947 roku dowodził kolejno 10 Gwardyjską Armią i 13 Armią. W okresie od grudnia 1949 do listopada 1952 roku był zastępcą dowódcy Grupy Wojsk Radzieckich w Niemczech. Następnie od listopada 1952 do września 1954 roku był zastępcą dowódcy Odeskiego Okręgu Wojskowego, później od września 1954 do czerwca 1956 był dowódcą Taurydzkiego Okręgu Wojskowego.
Następnie w okresie od lipca 1956 do lutego 1959 roku był głównym doradcą wojskowym Ministra Obrony Ludowej Republiki Bułgarii. W marcu 1959 roku był komendantem kursu oficerskiego „Wystrieł”, a następnie od 1963 roku szefem katedry w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego ZSRR. W 1968 roku został przeniesiony do rezerwy.
Mieszkał i zmarł w Moskwie, pochowany został na cmentarzu Nowodziewiczym
Awanse płk 1941; gen. mjr 27 stycznia 1943; gen. por. 25 września 1943; gen. płk 5 maja 1945.
Odznaczenia Medal Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (16 października 1943) Order Lenina (trzykrotnie) (22 lutego 1943, 16 października 1943, 21 lutego 1945) Order Czerwonego Sztandaru (pięciokrotnie) (27 marca 1942, 27 sierpnia 1943, 1944, 1949, 22 lutego 1968) Order Suworowa kl. I (trzykrotnie) (4 lipca 1944, 19 kwietnia 1945, 8 września 1945) Order Suworowa kl. II (16 września 1943) Order Bohdana Chmielnickiego kl. II
Bibliografia
Kategoria:Rosyjscy Bohaterowie Związku Radzieckiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Suworowa Kategoria:Odznaczeni Orderem Bohdana Chmielnickiego Kategoria:Generałowie pułkownicy Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Czerwoni (wojna domowa w Rosji) Kategoria:Radzieccy dowódcy armii w II wojnie światowej Kategoria:Absolwenci Akademii Wojskowej im. M. Frunzego Kategoria:Urodzeni w 1902 Kategoria:Zmarli w 1976 Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie