71 dywizjon artylerii lekkiej (71 dal) – pododdział artylerii lekkiej Wojska Polskiego II RP.
Dywizjon nie występował w pokojowej organizacji wojska. Został sformowany w 1939 przez 8 Płocki pułk artylerii lekkiej.
Mobilizacja 71 dywizjon artylerii lekkiej miał być sformowany zgodnie z planem mobilizacyjnym „W”, w trakcie mobilizacji powszechnej. Jednostką mobilizującą był 8 Płocki pułk artylerii lekkiej (OK Nr I). Organizacja wojenna pododdziału była identyczna z organizacją wojenną dywizjonu wchodzącego w skład pułku artylerii lekkiej i zakładała, że w jego składzie znajdzie się dowództwo, trzy baterie armat i kolumna amunicyjna. Każda z baterii miała być uzbrojona w cztery 75 mm armaty wz. 1897.
Przeznaczony był do odwodu Armii „Modlin”.
71 dal w kampanii wrześniowej 3 września dywizjon zajął stanowiska w Ciechomicach wchodząc do 7 września wraz z 15 baterią artylerii konnej, I Warszawskim batalionem ON, Nowogródzką Brygadą Kawalerii oraz miejscowym oddziałem Przysposobienia Wojskowego w skład obrony przedmościa „Płock”.
6 września dywizjon opuścił Płock z Nowogródzką BK, by dotrzeć 11 września do Modlina, gdzie wszedł w skład obrony twierdzy. W trakcie marszu, m.in. na skutek bombardowań, od dywizjonu odłączyła się i już nigdy nie dołączyła część kolumny amunicyjnej i żywnościowej, co spowodowało, że m.in. amunicję artyleryjską musiano pobierać pod ogniem wroga ze składów w Palmirach i Pomiechówku. Dywizjon uczestniczył w obronie Modlina do kapitulacji, która nastąpiła 29 września, osłaniając m.in. przebijanie się do Warszawy Grupy Operacyjnej Kawalerii gen. Abrahama.
Organizacja i obsada personalna 71 dal Organizacja i obsada personalna 71 dal Dowództwo dowódca dywizjonu – mjr Włodzimierz Dettloff adiutant – kpt. rez. Wiktor Helmersen oficer zwiadowczy – ppor. rez. Korneli Władysław Sulimierski oficer obserwacyjny – por. Stanisław Janicki oficer łączności – por. Michał Sielicki oficer płatnik – kpt. Tadeusz Jakubowski oficer żywnościowy – ppor. Tadeusz Majkowski szef sanitarny – ppor. Franciszek Bianek szef weterynarii – ppor. Roman Baranowski
1 bateria dowódca baterii – kpt. Władysław Batóg oficer ogniowy – por. Władysław Cywiński oficer zwiadowczy – ppor. Jerzy Brodzki dowódca I plutonu – ogn. pchor. Roman Szałas dowódca II plutonu – ogn. pchor. Antoni Czermiński dowódca II plutonu – st. ogn. Stanisław Karpus (od 16 IX 1939) szef baterii – ogn. Jan Domański
2 bateria dowódca baterii – por. Ludwik Kędzierski oficer ogniowy – ppor. mgr Józef Kaszewski (od 22 IX 1939 w niewoli niemieckiejDowódca dywizjonu, major Dettloff wymienił podporucznika Józefa Kaszewskiego jako oficera ogniowego 2 baterii, natomiast wymieniony oficer w złożonej relacji podał, że pełnił funkcję oficera zwiadowczego 2 baterii.) oficer zwiadowczy – ppor. Kazimierz Pogorzelski dowódca I plutonu – ppor. Jan Dziewanowski † 21 IX 1939 Palmiry dowódca II plutonu – ogn. pchor. Zdzisław Sarzyński † 21 IX 1939 Palmiry
3 bateria dowódca baterii – por. Stanisław Królikiewicz oficer zwiadowczy – ppor. Józef Sawicki
Kolumna Amunicyjna dowódca kolumny – ppor. Edward Dodacki szef kolumny – st. ogn. Roman Stawicki
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Jerzy Brodzki, Relacja z kampanii 1939 roku, sporządzona 26 listopada 1945 roku w 16 Pułku Artylerii Lekkiej, Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, sygn. B.I.22c. Włodzimierz Dettloff, Sprawozdanie z kampanii wrześniowej 1939 roku, sporządzone 1 grudnia 1945 roku na stażu w 4 Kresowym Pułku Artylerii Lekkiej, Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, sygn. B.I.22c.
Józef Kaszewski, Sprawozdanie z kampanii polskiej 1939 roku, Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, sygn. B.I.22c.
Kategoria:Dywizjony artylerii lekkiej II Rzeczypospolitej Kategoria:Polskie jednostki artylerii utworzone w 1939 Kategoria:Wojsko Polskie II Rzeczypospolitej w Płocku Kategoria:Polskie dywizjony artylerii lekkiej z okresu kampanii wrześniowej Kategoria:Polskie jednostki artylerii rozwiązane w 1939