Tadeusz Lipski vel Tadeusz Puchacz (ur. 30 marca 1920 w Świrze, zm. ?) – polski dowódca wojskowy, podoficer Armii Krajowej, żołnierz partyzantki antykomunistycznej.
Życiorys Urodził się 20 marca 1920 roku w Świrze jako syn Józefa i Anny z domu Semmer. Od 1942 roku żołnierz ZWZ-AK. Po rozpoczęciu przez ukraińskich nacjonalistów czystki etnicznej w Małopolsce Wschodniej brał udział w obronie HanaczowaJerzy Węgierski, W lwowskiej Armii Krajowej, Warszawa 1989, Wydawnictwo Pax, , ss. 107, 160, 279.
Od lata 1944 roku w 2. Armii Wojska Polskiego w 34. Pułku Piechoty. Ranny w kwietniu 1945 roku w bitwie pod Budziszynem. Służył w 1. kompanii strzeleckiej I batalionu w 34. Pułku Piechoty w składzie 8. Dywizji Piechoty, pełniąc stanowiska dowódcy 2. plutonu i zastępcy dowódcy kompanii ds. liniowych (w stopniu podporucznika) oraz dowódcy kompanii (w stopniu porucznika)W publikacji z 2005 Benedykt Gajewski wskazał tożsamość: Tadeusz Puhacz. Por. .
20 kwietnia 1946 roku w Sanoku wraz z kolegą, chorążym Henrykiem Książkiem z bronią w ręku zdezerterował z 34. Pułku PiechotyInwentarz Archiwalny IPN - Akta śledztwa przeciwko: Tadeusz Lipski vel Tadeusz Puchacz/Puhacz (IPN By 239/85) [dostęp 2026-03-08]. i przyłączył się do Samodzielnego Batalionu Operacyjnego NSZ „Zuch” majora Antoniego Żubryda. Kazimierza Kocyłowskiego został dowódcą kompanii. 30 kwietnia 1946 roku wraz z chor. Henrykiem Książkiem (1923–1946) wziął udział w egzekucji szefa Wydziału Polityczno-Wychowawczego 8. Dywizji Piechoty kpt. Abrahama Premingera. 18 maja 1946 roku brał udział w potyczce na Posadzie Olchowskiej w Sanoku przy ulicy Kazimierza Lipińskiego obok Fabryki Wagonów, w wyniku której żołnierze Żubryda zastrzelili szefa sztabu 8. Drezdeńskiej Dywizji Piechoty ppłk. Teodora Rajewskiego i ranili sowieckiego mjra Piwowara. Według relacji samego Lipskiego oraz zeznań aresztowanych partyzantów, to on miał wówczas zabić Rajewskiego.
W czerwcu 1946 roku wyjechał na Ziemie Odzyskane i tam został nauczycielem. Był poszukiwany przez PRL-owskie organy ścigania. Rozpoznany i aresztowany 9 kwietnia 1964 roku przez Służbę Bezpieczeństwa. Śledztwo prowadziła prokuratura Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy. Wyrokiem Sądu Pomorskiego Okręgu Wojskowego z dnia 18 lipca 1964 roku skazany na 12 lat więzienia po zastosowaniu amnestii.
Przypisy
Bibliografia Krzysztof Kaczmarski i Andrzej Romaniak (red), Powiat sanocki w latach 1944–1956, Muzeum Historyczne w Sanoku i Instytut Pamięci Narodowej Oddział w Rzeszowie, Rzeszów–Sanok 2007.
Kategoria:Członkowie Związku Walki Zbrojnej Kategoria:Oficerowie Narodowych Sił Zbrojnych Kategoria:Polscy nauczyciele Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Budziszynem (1945) Kategoria:Urodzeni w 1920 Kategoria:Więźniowie polityczni w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej 1957–1989 Kategoria:Żołnierze 34 Budziszyńskiego Pułku Piechoty Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Żołnierze i działacze podziemia antykomunistycznego (1944–1956) Kategoria:Ludzie urodzeni w Świrzu