Seria obrazów Puszki z zupą firmy Campbell (ang. Campbell’s Soup Cans), nazywana czasami 32 puszkami z zupą firmy Campbell (ang. 32 Campbell’s Soup Cans)Frazier, s. 708., to dzieło namalowane przez Andy’ego Warhola w 1962 roku. Składają się na nie trzydzieści dwa płótna, każde o wymiarach 51 × 41 cm, które przedstawiają puszkę z zupą firmy Campbell we wszystkich dostępnych w tamtych czasach smakach. Pojedyncze obrazy stworzono techniką serigrafii. Seria Puszki zupy firmy Campbell nawiązuje do tematów związanych z kulturą masową. Pomogła ona pop-artowi stać się najpopularniejszym nurtem artystycznym w Stanach Zjednoczonych.
Warhol, znany ilustrator reklamowy, a także pisarz, wydawca, malarz i reżyser filmowy, zaprezentował tę serię 9 lipca 1962 roku na swojej pierwszej indywidualnej wystawie w galerii sztuki Ferus w KaliforniiAngell, s. 38.Livingstone, s. 32.. Wystawa była zarazem debiutem pop-artu na Zachodnim WybrzeżuLippard, s. 158.. Połączenie na wpół zmechanizowanego procesu tworzenia, niemalarskiego stylu i przedmiotu masowej konsumpcji początkowo uznano za obraźliwe – praca w sposób bezpośredni przedstawiająca szary komercjalizm była wyraźną zniewagą techniki i filozofii ekspresjonizmu abstrakcyjnego. Ten nurt artystyczny dominował w Stanach Zjednoczonych po II wojnie światowej i dotyczył nie tylko wartości „sztuki pięknej” czy estetyki, lecz również upodobań mistycznych. Kontrowersje wywołały wiele dyskusji na temat wartości i etyki pracy Warhola. Zakwestionowano również jego motywy jako artysty, o których dyskutuje się nawet obecnie. Wyraźne publiczne zainteresowanie pomogło Warholowi przemienić się ze znakomitego ilustratora reklamowego z lat 50. w wybitnego artystę i ułatwiło mu wybicie się spośród innych wschodzących artystów zajmujących się sztuką popularną. Chociaż zainteresowanie jego pracami nie było natychmiastowe, nazwisko Warhola wkrótce zaczęto jednoznacznie kojarzyć z obrazami z puszkami z zupą Campbella.
Podczas trzech okresów swojej kariery Warhol stworzył również inne dzieła przedstawiające puszki ze słynną zupą czy rozmaite produkty ze świata reklamy i środków masowego przekazu. Obecnie tematyka puszek z zupą firmy Campbell dotyczy pierwszej serii obrazów, jak i późniejszych rysunków i prac Warhola ukazujących puszki. Ze względu na popularność serii, w skład których wchodziły prace o podobnej tematyce, Warhol stał się tak sławny, że był nie tylko najbardziej uznanymStokstad, s. 1130., lecz również najlepiej zarabiającym żyjącym amerykańskim artystą pop-artuBourdon, s. 307..
Wczesna kariera Scena nowojorska Warhol przyjechał do Nowego Jorku w 1949 roku, zaraz po ukończeniu Szkoły Sztuk Pięknych (ang. School of Fine Arts) w Instytucie Technologii Carnegiego (ang. Carnegie Institute of Technology)Livingstone, s. 31.. Szybko osiągnął sukces jako ilustrator reklamowy – jego pierwsza ilustracja pojawiła się w 1949 roku w letnim wydaniu Glamour MagazineWatson, s. 25.. W 1952 roku odbyła się jego pierwsza wystawa w Bodley Gallery, na której zaprezentował obrazy zainspirowane pracami Trumana CapotegoWatson, s. 27–28.. W 1955 roku odrysowywał wraz ze swoim asystentem Nathanem Gluckiem zdjęcia pożyczone z kolekcji Nowojorskiej Biblioteki Publicznej (ang. New York Public Library) i reprodukował je techniką, którą opracował podczas nauki w Instytucie Technologii w Carnegie. Technika ta była zwiastunem jego kolejnych prac i polegała na odciskaniu mokrych od farby ilustracji na papierzeWatson, s. 26–27.. W latach 50. Warhol miał regularne wystawy swoich ilustracji. W 1956 roku swoje prace wystawiał nawet w Muzeum Sztuki Nowoczesnej (ang. Museum of Modern Art) – wystawa zatytułowana była Recent Drawings (pol. Najnowsze rysunki).
Pop-art thumb|left|250px|Puszki z zupą Campbella, na których wzorował się Andy Warhol, tworząc swoje prace.
W 1960 roku Warhol rozpoczął pracę nad pierwszymi płótnami, o tematyce związanej z komiksamiHarrison, Wood, s. 730.. Pod koniec 1961 roku Florian VecchiWatson, s. 79., współzałożyciel Tiber Press, nauczył go techniki sitodruku. Pierwszym krokiem jest narysowanie szablonu lub wykorzystanie do tego powiększonego zdjęcia, a następnie przyklejenie szablonu na jedwab. Niezależnie od wybranej metody przygotowania szablonu niezbędna jest wersja obrazku w pozytywie przygotowana na bazie kleju (pozytyw oznacza, że do wolnych przestrzeni dotrze farba). Na ogół farba drukowa rozprowadzana jest po siatce sitodrukowej w taki sposób, aby przeniknęła przez jedwab, a nie klejWarhol, Hucket, s. 28.. Pierwszą pracą Warhola wykonaną techniką druku sitowego były banknoty jednodolarowe. Do ich namalowania artysta wykorzystał szablony – oddzielny do każdego koloru. Dopiero po stworzeniu serii, w skład której wchodziły puszki z zupą Campbella, Warhol zaczął przerabiać fotografie na formy sitodrukoweBourdon, s. 123..
Techniką sitodruku Warhol tworzył również komiksy i obrazy przedstawiające produkty popartowe. Postanowił jednak zająć się puszkami z zupą, aby rzekomo uniknąć konkurowania z bardziej dopracowanym stylem Roya LichtensteinaBourdon, s. 109.. Sam Warhol powiedział kiedyś: „Muszę robić coś, co będzie wywierało wpływ na ludzi, co będzie wystarczająco inne od prac Lichtensteina i Jamesa Rosenquista, co będzie na tyle osobiste, że nie będzie wyglądało jak kopiowanie ich stylu.” W lutym 1962 roku Lichtenstein zaprezentował swoje komiksy na wystawie zorganizowanej w galerii Lea Castellego, czym zamknął Warholowi drzwi do wystawienia jego rysunkówBourdon, s. 102.. Castelli przyszedł na wystawę Warhola w 1961 roku i powiedział, że prace, które zobaczył są zbyt podobne do twórczości LichtensteinaWatson, s. 74–75.Angell, s. 84., mimo tego że artyści używali odmiennej techniki i tematyki (postacie z komiksów Warhola, jak na przykład Popeye, były dowcipnymi popkulturowymi karykaturami, natomiast Lichtenstein tworzył postacie na wzór stereotypowych bohaterów zainspirowane komiksami przygodowymi i miłosnymi)Angell, s. 86.. Castelli nie chciał reprezentować obu artystów. Jednak w 1964 roku wystawił dwie prace Warhola: reprodukcję kartonu z sokiem pomidorowym firmy Campbell z 1964 roku i pudełek z proszkiem BrilloArcher, s. 14.. W 1966 roku Castelli ponownie wystawił prace WarholaSylvester, s. 386.. 17 kwietnia 1962 roku zorganizowano indywidualną wystawę Wayne’a Thiebauda w Allan Stone Gallery, przedstawiającą typowo amerykańskie produkty spożywcze. Wydarzenie to wzburzyło Warhola, gdyż zagrażało jego pracom ukazującym puszki z zupąBourdon, s. 102–103.. Artysta rozważał powrót do Bodley Gallery, ale dyrektorowi nie podobały się jego popartowe prace. W 1961 roku Allan Stone zaproponował Warholowi wystawę w 18 East 82nd Street Gallery, w której miał również uczestniczyć Rosenquist i Robert Indiana, jednak trójka artystów poczuła się obrażona taką propozycjąBourdon, s. 100. i do wystawy nie doszło.
Pierwszym marszandem, który wystawił obrazy Warhola przedstawiające puszki zupy, był Irving Blum. Odwiedził on artystę w maju 1962 roku, po tym jak w tygodniku Time pojawił się artykuł zatytułowany „The Slice-of-Cake School” o Warholu, Liechtensteinie, Rosenquiście i Waynie Thiebaudzie (artykuł zawierał część sitodruku Warhola 200 One Dollar Bills (pol. 200 jednodolarowych banknotów))Watson, s. 79–80.. Warhol był jedynym artystą, którego zdjęcie pojawiło się w artykule, co świadczy o jego talencie manipulacji środkami masowego przekazuBourdon, s. 110.. Blum widział wiele wariacji na temat puszek z zupą firmy Campbell, w tym serię One-Hundred Soup Cans (pol. Sto puszek z zupą). Był zszokowany, że Warhol nie ma wystawy w galerii, dlatego też zaproponował mu lipcowy pokaz w Ferus Gallery w Los Angeles. Była to pierwsza indywidualna wystawa popartowych prac Warhola. Ponadto Blum zapewnił artystę, że nowo powstały magazyn Artforum, którego biuro znajdowało się nad galerią, pokryje koszty wystawy. Wydarzenie to było nie tylko pierwszą solową wystawą Warhola, lecz również debiutem pop-artu na Zachodnim Wybrzeżu. Pierwsza indywidualna wystawa popartowych prac Andy’ego Warhola w Nowym Jorku była zorganizowana w galerii Stable Gallery należącej do Eleanor Ward w dniach 6–24 listopada 1962 roku. Przedstawiono na niej trzy prace Warhola: Marilyn Diptych (pol. Dyptyk Marilyn), Green Coca-Cola Bottles (pol. Zielone butelki Coca-Coli) i Puszki z zupą firmy Campbell.
Premiera Warhol wysłał Blumowi trzydzieści dwa płótna o wymiarach 51 × 41 cm przedstawiające puszki z zupą firmy Campbell. Każda puszka miała etykietkę z innym smakiem oferowanym w tamtych czasach przez producenta Campbell Soup Company. Płótna są do siebie podobne: na każdym widnieje realistycznie przedstawiona puszka, przeważnie w kolorach czerwono-białych, wykonana techniką sitodruku na białym tle. Niewielkie różnice widoczne są w napisach znajdujących się na etykietach. Wszystkie nazwy smaków zostały wykonane czerwonymi literami, jednak na czterech etykietach znajdują się dodatkowe czarne napisy w nawiasach. Pod napisem „Clam Chowder” można zauważyć drugi napis „Manhattan Style”, co oznacza, że zupa została zrobiona na bazie pomidorów i bulionu, a nie śmietany jak zupy w stylu New England; pod napisem „Beef” jest czarny napis „With Vegetable and Barley”; pod napisem „Schotch Broth” widnieje „A Hearty Soup”, a pod „Minestrone” znalazł się napis „Italian-Style Vegetable Soup”. Ponadto na dwóch puszkach z napisem „Beef Broth” i „Consommé” znajdują się odpowiednio dodatkowe czerwone napisy w nawiasach: „Bouillon” i „Beef”. Wielkość czcionki nie uległa wielkim zmianom, można jednak zaobserwować pewne różnice. Napis „Old-fashioned Tomato Rice” jest jedynym, w którym wykorzystano małe litery. Można odnieść wrażenie, że są one wręcz napisane inną czcionką. Co więcej, słowo „Soup” umieszczone jest nieco niżej, w miejscu, gdzie na pozostałych etykietach znajdują się ozdobne gwiazdki. Natomiast puszka z napisem „Cheddar Cheese” ma dwa dodatkowe hasła. Na środku etykiety złoty napisy głosi „Great As A Sauce Too!”. Po jego lewej stronie znajduje się mniejszy złoty napis „New!”.
Wystawa rozpoczęła się 9 lipca 1962 roku bez Warhola. Trzydzieści dwa płótna przedstawiające puszki z zupą umieszczono w jednej linii tak, żeby przypominały produkty na sklepowych półkach. W tamtym czasie wystawa nie wywarła wrażenia na publiczności, jednak współcześnie uważa się ją za punkt zwrotny w sztuce. Uczestnicy wystawy nie byli pewni, jaki jest jej cel. Dopiero artykuł Johna Coplansa w Artformie, do którego napisania częściowo natchnęła go wystawa sklepowa z tuzinami puszek z zupą w jednym ze sklepów w pobliżu galerii, zachęciła ludzi do zajęcia stanowiska w sprawie wystawy WarholaWatson, s. 80.Bourdon, s. 120.. W zasadzie niewielu ludzi widziało obrazy Warhola na wystawie w Los Angeles czy w jego atelier, jednak skandaliczne i kontrowersyjne wieści na ich temat szybko się rozeszły, ponieważ artysta próbował kopiować w swoich pracach wyroby przemysłoweBourdon, s. 87.. Długie dyskusje na temat środków i etyki skupiania uwagi na tak ziemskim, komercyjnym i nieożywionym przedmiocie spowodowały, że dzieło Warhola było tematem rozmów w świecie sztuki. Eksperci nie mogli uwierzyć, że artysta mógł zdegradować sztukę do poziomu wycieczki do pobliskiego sklepu spożywczego. Bycie na językach nie przyniosło Warholowi sukcesu finansowego. Dennis Hopper był pierwszym nabywcą z niewielu chętnych, który kupił jedno z płócien za cenę stu dolarów. Blum zdecydował jednak, że spróbuje zatrzymać 32 obrazy jako spójną serię i odkupił kilka sprzedanych wcześniej sztuk. Warhol, który również uważał swoją pracę za serię obrazów z przyjemnością zgodził się sprzedać ją Blumowi na raty (dziesięć rat po sto dolarów). Był to krok milowy w karierze Warhola. Kiedy wystawa wciąż była czynna, Martha Jackson anulowała kolejny pokaz prac, który miał się odbyć w grudniu 1962 roku w Nowym JorkuWatson, s. 80–81..