Lawson Paterson Ramage, Red (ur. 19 stycznia 1909 w Monroe Bridge, zm. 15 kwietnia 1990 w Bethesda) – amerykański wojskowy, wiceadmirał United States Navy, w okresie II wojny światowej jeden z asów wojny podwodnej, odznaczony Medalem Honoru.
Życiorys Lawson P. Ramage urodził się w miejscowości Monroe Bridge w stanie Massachusetts. W 1931 ukończył Akademię Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych. Służył na niszczycielach USS „Dickerson” i USS „Lawrence” oraz krążowniku ciężkim USS „Louisville”, by w grudniu 1935, po ukończeniu kursów w szkole broni podwodnej w Naval Submarine Base New London otrzymać przydział na okręt podwodny USS S-29. W 1938 odbył studia podyplomowe w Akademii Marynarki Wojennej, zaś we wrześniu 1939 powrócił do służby na okręcie nawodnym, niszczycielu USS „Sands”, pełniąc funkcję pierwszego oficera. W lutym 1941 został członkiem sztabu dowódcy sił podwodnych Floty Pacyfiku w bazie Pearl Harbor na Hawajach. Przebywał w niej 7 grudnia 1941 podczas japońskiego nalotu, po którym Stany Zjednoczone przystąpiły do II wojny światowej.
W kwietniu następnego roku został oficerem nawigacyjnym na okręcie podwodnym USS „Grenadier”. Za swą służbę na tej jednostce został wyróżniony Srebrną Gwiazdą. W czerwcu 1942 objął dowództwo okrętu podwodnego USS „Trout”. Na swoim pierwszym patrolu zaatakował i uszkodził japoński lotniskowiec „Taiyō”, za co został odznaczony Navy Cross. W listopadzie awansował na komandora porucznika (), zaś w czerwcu 1943 został dowódcą nowego okrętu podwodnego, USS „Parche”. Na drugim patrolu, współdziałając z okrętem podwodnym, USS „Steelhead”, zaatakował japoński konwój, zatapiając w śmiałej akcji dwa i uszkadzając kolejne dwa statki oraz przyczyniając się do zatopienia jeszcze jednego. Za ten wyczyn został, jako pierwszy żyjący oficer okrętu podwodnego, odznaczony Medalem Honoru.
W styczniu 1945 objął dowodzenie 2. Dywizjonem Okrętów Podwodnych Floty Pacyfiku. W sierpniu 1947 rozpoczął służbę w biurze Szefa Operacji Morskich, zaś w lipcu 1950, po ukończeniu studiów w Armed Forces Staff College, został oficerem sztabu dowódcy sił podwodnych Floty Atlantyckiej. We wrześniu 1951 powrócił do służby liniowej, jako dowódca 6. Dywizjonu Okrętów Podwodnych. Następnie obejmował szereg stanowisk liniowych i sztabowych, by w lipcu 1956 zostać awansowany do stopnia kontradmirała (). Siedem lat później został wiceadmirałem (). W 1964 objął dowodzenie Pierwszą Flotą. Następnie służył jako zastępca dowódcy i szef sztabu Floty Pacyfiku oraz szef Wojskowej Morskiej Służby Transportowej. Przeszedł w stan spoczynku w 1969.
Zmarł 15 kwietnia 1990 w Bethesda i został pochowany na Cmentarzu Narodowym w Arlington. Na jego cześć nazwano niszczyciel USS „Ramage”.
Odznaczenia Medal Honoru Krzyż Marynarki Wojennej – dwukrotnie Medal Marynarki Wojennej za Wybitną Służbę – dwukrotnie Srebrna Gwiazda Brązowa Gwiazda Medal Pochwalny Marynarki Wojennej z odznaką waleczności – dwukrotnie Combat Action Ribbon Medal Amerykańskiej Służby Obronnej – dwukrotnie Medal Kampanii Amerykańskiej Medal Kampanii Azji-Pacyfiku Medal Zwycięstwa w II Wojnie Światowej Medal Służby Okupacyjnej Marynarki Wojennej Medal Służby Obrony Narodowej Medal Wyzwolenia Filipin (Filipiny)
Bibliografia John T. Mason Jr., , Annapolis 2003, . Naval History and Heritage Command [dostęp 2012-02-02]
Kategoria:Absolwenci United States Naval Academy Kategoria:Amerykańscy admirałowie Kategoria:Dowódcy amerykańskich okrętów podwodnych podczas II wojny światowej Kategoria:Odznaczeni Brązową Gwiazdą Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Marynarki (USA) Kategoria:Odznaczeni Medalem Honoru Kategoria:Odznaczeni Medalem Pochwalnym (USA) Kategoria:Odznaczeni National Defense Service Medal Kategoria:Odznaczeni Navy Distinguished Service Medal Kategoria:Odznaczeni Srebrną Gwiazdą Kategoria:Asy wojny podwodnej Kategoria:Uczestnicy II wojny światowej Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Narodowym w Arlington Kategoria:Urodzeni w 1909 Kategoria:Zmarli w 1990 Kategoria:Uczestnicy wojny na Pacyfiku