Ludwik Fuglewicz (ur. 6 lipca 1859 w Stanisławowie, zm. 15 września 1943 w Krakowie) – tytularny generał dywizji Wojska Polskiego.
Życiorys thumb|240px|Grób gen. Ludwika Fuglewicza na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie Ludwik Fuglewicz urodził się 6 lipca 1859 roku w StanisławowiePiotr Stawecki, Słownik biograficzny ..., s. 115.. Był synem zarządcy poczt w TarnowieJan Rydel, W służbie cesarza ..., s. 196.. Ukończył gimnazjum w Tarnowie i niższą szkołę realną w St. Pölten. Następnie uczęszczał do Akademii Wojskowej w Wiener Neustadt, po ukończeniu w niej edukacji wstąpił w 1879 roku do cesarskiej i królewskiej Armii.
W 1901 roku został szefem intendentury c. i k. 6 Dywizji Piechoty w Grazu, a następnie szefem intendentury c. i k. Dywizji Kawalerii „Kraków”. Później został przeniesiony do Intendentury c. i k. I Korpusu w Krakowie, gdzie pozostawał do wybuchu I wojny światowej.
1 sierpnia 1914 roku, po ogłoszeniu mobilizacji, został wyznaczony na stanowisko szefa intendentury Dowództwa Wojskowego „Kraków”. W końcu października 1917 roku został przeniesiony do Dowództwa Wojskowego „Wiedeń” na stanowisko inspektora do spraw ekonomicznych. 1 kwietnia 1918 roku otrzymał przeniesienie do Ministerstwa Wojny, w którym zajmował się sprawami odszkodowań wojennych. 1 maja 1918 roku został awansowany na generała intendentaJ. Rydel, W służbie cesarza ..., op. cit., s. 196..
5 listopada 1918 roku został przyjęty przez Radę Regencyjną Królestwa Polskiego do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała intendentaDziennik Rozporządzeń Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 4 z 12 listopada 1918 roku, poz. 40. i wyznaczony na stanowisko szefa intendentury Dowództwa Okręgu Generalnego „Kraków” w Krakowie. W okresie od czerwca do grudnia 1919 roku był urlopowany ze względu na zły stan zdrowia. W styczniu 1920 roku powierzono mu kierownictwo intendentury Armii Ochotniczej gen. J. Hallera. W okresie od marca 1920 roku do stycznia 1921 roku pełnił służbę na stanowisku szefa intendentury 4 Armii. Na tym stanowisku 1 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu generała podporucznika w Korpusie Intendenckim, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiejDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 18 z 15 maja 1920 roku, poz. 504.. Z dniem 1 kwietnia 1921 roku został przeniesiony w „stały stan spoczynku”Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 15 stycznia 1921 roku, s. 97..
26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu tytularnego generała dywizjiDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 70 z 7 listopada 1923 roku, s. 738..
Po przejściu w stan spoczynku mieszkał w KrakowieRocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 1576.Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 1405.Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 878.Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 321.. Tam zmarł 15 września 1943 roku i został pochowany został na cmentarzu RakowickimJ. Rydel, W służbie cesarza ..., op. cit., s. 196. Piotr Stawecki, jako datę śmierci podał 5 września 1944 roku..
Awanse W cesarskiej i królewskiej Armii: porucznik (niem. Leutnant) - 1879 starszy porucznik (niem. Oberleutnant) - 1884 kapitan II klasy (niem. Hauptmann 2. Klasse) - 1891 W intendenturze cesarskiej i królewskiej Armii: podintendent wojskowy (niem. Militärunterintendant) - 1893Stopień podintendenta wojskowego był odpowiednikiem stopnia kapitana I klasy (niem. Hauptmann 1. Klasse) i rotmistrza I klasy (niem. Rittmeister 1. Klasse). Jan Rydel posługuje się nazwą młodszy intendent wojskowy. intendent wojskowy (niem. Militärintendant) - 1 listopada 1901Stopień intendenta wojskowego był odpowiednikiem stopnia majora. starszy intendent wojskowy II klasy (niem. Militäroberintendant 2. Klasse) - 1 listopada 1909Stopień starszego intendenta wojskowego II klasy był odpowiednikiem stopnia podpułkownika. starszy intendent wojskowy I klasy (niem. Militäroberintendant 1. Klasse) - 1 listopada 1913Stopień starszego intendenta wojskowego I klasy był odpowiednikiem stopnia pułkownika. generał intendent (niem. Generalintendant) - 1 maja 1918Stopień generała intendenta był odpowiednikiem stopnia generała majora. W Wojsku Polskim: generał intendent - 5 listopada 1918 generał podporucznik intendent - 1 maja 1920 zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 tytularny generał dywizji - 26 października 1923
Odznaczenia Odznaczenia gen. Fuglewicza to między innymi: Oficer Orderu Franciszka Józefa z dekoracją wojenną (Austro-Węgry) Srebrny Medal Zasługi Wojskowej na wstędze Krzyża Zasługi Wojskowej (Austro-Węgry) Medal Jubileuszowy Pamiątkowy dla Sił Zbrojnych i Żandarmerii (Austro-Węgry) Krzyż Jubileuszowy Wojskowy (Austro-Węgry) Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913 (Austro-Węgry)
Przypisy
Bibliografia Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych. Roczniki oficerskie 1923, 1924 i 1928. Rocznik oficerski rezerw 1934. Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
Kategoria:Polacy – generałowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Tytularni generałowie dywizji II Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1859 Kategoria:Zmarli w 1943 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Żołnierze Armii Ochotniczej (II Rzeczpospolita) Kategoria:Ludzie urodzeni w Stanisławowie