thumb|Stabilizator Ilizarowa na lewym podudziu Stabilizator Ilizarowa – zewnętrzny stabilizator odłamów kostnych stworzony w 1950. Został opatentowany w 1951 przez radzieckiego lekarza Gawriiła Ilizarowa.

Stabilizator składa się z kilku pierścieni, czasem również półpierścieni, połączonych ze sobą teleskopowymi prętami. Pierścienie mocowane są do szkieletu za pomocą drutów Kirschnera. Stabilizator ten umożliwia ustawienie i stabilizację odłamów we wszystkich trzech płaszczyznach. Poza tym teleskopowe połączenie pierścieni umożliwia rozsunięcie odłamów i wydłużenie kości dzięki odkrytemu przez Ilizarowa zjawisku osteogenezy dystrakcyjnej.

Gavriil Abramovich Ilizarov opracował swój aparat jako oszczędzające kończynę rozwiązanie chirurgiczne do leczenia osteopatycznych wad zrostu kostnego u pacjentów z niewygojonymi złamaniami kończyn. W następstwie wydłużenia przez pacjenta, a nie skrócenia, regulowanej ramy pręta aparatu do stabilizacji zewnętrznej, Ilizarow zaobserwował powstawanie kostniny włóknisto-chrzęstnej w miejscu złamania kości i wokół niego, odkrywając w ten sposób zjawisko osteogenezy dystrakcyjnej – regeneracji kości i tkanek miękkich, która kończy się utworzeniem nowej kości.

Historia aparatu Ilizarowa – zastosowanie kliniczne Prof. Gawrił Abramowicz Ilizarow rozpoczął swoją karierę od leczenia pacjentów w zachodniej Syberii, którzy powrócili z frontów II wojny światowej z doznanymi złamaniami. W latach 50. XX w. Ilizarow zaczął eksperymentować z konstrukcjami stabilizacji zewnętrznej; W 1954 roku z powodzeniem wyleczył swojego pierwszego pacjenta, robotnika fabrycznego z nieprawidłowym zrostem kości piszczelowej. Osiągnął doskonałe rezultaty, znacznie skracając czas gojenia.

W 1968 roku Walery Brumel, mistrz olimpijski w skoku wzwyż z Igrzysk Olimpijskich w 1964 roku, odwiedził Ilizarowa w Kurganie. W 1965 roku doznał on otwartego złamania dalszego końca kości piszczelowej i pomimo 20 operacji w ciągu 3 lat, doszło do zakażenia i nieprawidłowego zrostu oraz znacznej różnicy długości kończyn dolnych. Operacja, którą przeprowadził Ilizarow z użyciem swojego aparatu, okazała się szeroko nagłośnionym sukcesem i przyniosła mu uznanie w Związku Radzieckim. Niestety z powodu sytuacji politycznej w tamtych latach (żelazna kurtyna) metoda nie została rozpropagowana szerzej na świecie.

W 1980 roku Carlo Mauri, znany włoski dziennikarz i podróżnik, był leczony w Kurganie. Mauri doznał złamania dalszego końca kości piszczelowej 10 lat wcześniej podczas wypadku w Alpach. Podczas wyprawy na Atlantyku, stara rana nogi ponownie się otworzyła i rosyjski lekarz zespołu zalecił mu konsultację z Ilizarowem w Kurganie. Po powrocie do Włoch tamtejsi chirurdzy byli zdumieni postępem gojenia się tego długotrwałego braku zrostu i w następnym roku zorganizowali dla Ilizarowa prezentację jego odkryć na konferencji w Bellagio. Wieść o tej metodzie leczenia rozeszła się i wkrótce została przyjęta przez chirurgów po obu stronach Atlantyku.

W 2013 roku z powodu upadku, w wyniku którego złamał lewą nogę, brytyjski korespondent wojenny Ed Vulliamy przeszedł leczenie oszczędzające kończynę. Brytyjski zespół specjalistów zastosował aparat Ilizarowa. Po zakończeniu leczenia kończyna odzyskała swoją funkcję i pacjent mógł się normalnie poruszać.

Przypisy

Linki zewnętrzne Pierwsza polska strona o stabilizatorze Ilizarowa

Kategoria:Przyrządy i narzędzia medyczne Kategoria:Traumatologia Kategoria:Osteosynteza