Magomied (Magoma) Dżafarow, ros. Магомед (Магома) Джафаров (ur. we wsi Kudali w okręgu gunibskim, zm. 3 listopada 1937 w łagrze w rejonie marinskim na Syberii) – rosyjski wojskowy (pułkownik), gubernator Czeczenii na przełomie 1918/1919 r., północnokaukaski bojownik antysowiecki.
Życiorys Ukończył szkołę realną w Temir-Chan-Szurze, po czym wstąpił ochotniczo do 2 Dagestańskiego Pułku Konnego. Brał udział w rosyjsko-japońskiej w latach 1904–1905. Na początku grudnia 1905 odznaczono go Krzyżem Św. Jerzego 4 klasy. W 1907 ukończył szkołę kawaleryjską w Jelizawetgradzie. Służył w stopniu chorążego w 1 Nerczinskim Pułku Kozaków zabajkalskich. Brał udział w I wojnie światowej w szeregach 1 Dagestańskiego Pułku Konnego. W 1915 awansował do stopnia porucznika. Objął dowództwo straży przyboczej gen. W. I. Iranowa, dowódcy III Kaukaskiego Korpusu Armijnego. Odznaczono go Orderem Św. Stanisława 4 klasy i Orderem Św. Anny 2 klasy. Doszedł do stopnia pułkownika. W 1917 powrócił na Północny Kaukaz. Po wycofaniu się wojsk tureckich z Dagestanu w grudniu 1918 z ramienia rządu Republiki Górskiej Północnego Kaukazu objął funkcję gubernatora Czeczenii, stając na czele tamtejszych wojsk. Jako dowódca 1 Dagestańskiego Pułku Konnego podjął walkę z wojskami Białych gen. Antona I. Denikina. Po upadku Republiki Górskiej w maju 1919 przeszedł wraz ze swoim pułkiem na służbę Białych. Walczył na froncie carycyńskim. Po zajęciu Dagestanu przez wojska bolszewickie na początku 1920 został jednym z przywódców powstania przeciwko ich władzy. Po aresztowaniu jego żony przez Czeka przybył tajnie do Temir-Chan-Szury, gdzie się poddał. Nie został jednak aresztowany dzięki wstawiennictwu przewodniczącego rewwojenrewkoma M.-M. Chizrojewa. Na początku 1921 wyjechał do Moskwy, gdzie objął funkcję wykładowcy w głównej szkole wojskowej przygotowania fizycznego robotników. Był też członkiem komisji do spraw przejścia wojska na system milicyjny. W latach 1922–1931 podejmował się jedynie czasowych prac. W 1931 r. został aresztowany przez OGPU w Kazachstanie, gdzie zajmował się skupem koni dla Narkomtorga ZSRR. Po procesie skazano go na karę 4,5 lat łagrów, ale została ona zniesiona. Pod koniec 1932 powrócił do Moskwy, otrzymując pracę inspektora w oddziale transportowym Dmitłaga OGPU. Otrzymał od Gienricha Jagody propozycję nielegalnego wyjazdu do Polski w celu rozpracowywania białej emigracji, ale odmówił. W rezultacie w marcu 1933 został ponownie aresztowany. W listopadzie tego roku skazano go na karę 10 lat łagrów. Osadzono go w obozie w rejonie marinskim. 3 listopada 1937 został rozstrzelany.
Linki zewnętrzne Biografia płk. Magomieda Dżafarowa
Bibliografia Полковник Магомед Джафаров, Сборник материалов. Мемуары. Документы, 2005
Kategoria:Biali (wojna domowa w Rosji) Kategoria:Kaukascy partyzanci antysowieccy Kategoria:Ofiary represji komunistycznych w Europie 1917–1991 Kategoria:Oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Jerzego (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Straceni przez rozstrzelanie Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Uczestnicy wojny rosyjsko-japońskiej Kategoria:Urodzeni w 1884 Kategoria:Więźniowie radzieckich łagrów Kategoria:Zmarli w 1937