Michał Zienkiewicz (ur. w Carskim Siole, zm. 6 kwietnia 1959data śmierci wg. dokumentacji cmentarnej w Kielcach) – tytularny generał brygady Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w Carskim Siole, w rodzinie Władysława i Antoniny z Michałowskich. Uczył się w Korpusie Kadetów w Petersburgu, a następnie w Wileńskiej Szkole Junkrów Piechoty w Wilnie. Od 1890 roku zawodową służbę wojskową pełnił w armii rosyjskiej, gdzie przydzielono go do 255 Leśnego Rezerwowego pułku piechoty w Saratowie, który 20 lutego 1910 roku został wcielony do 185 pułku piechoty ze składu 47 Dywizji Piechoty. Następnie pełnił służbę w Twierdzy Sweaborg. W 1913 roku ukończył Oficerską Szkołę Strzelecką (ros. Офицерская стрелковая школа) w Oranienbaumie, która przygotowywała kapitanów do dowodzenia batalionem. W czasie I wojny światowej dowodził batalionem, a następnie pułkiem. W sierpniu 1914 został ciężko ranny w walkach pod Hrubieszowem. W grudniu 1917 roku wstąpił do II Korpusu Polskiego w Rosji.
W lutym 1919 roku wstąpił do Wojska Polskiego w randze podpułkownika. W czasie wojny z bolszewikami dowodził 25 pułkiem piechoty (od 7 lutego 1919 roku do 16 kwietnia 1920 roku), a następnie XIII Brygadą Piechoty (od 15 czerwca do lipca 1920 roku). W Rozkazie nr 5 Dowództwa 2. Armii z 10 kwietnia 1920 roku, czytamy m.in.:15 lipca 1920 roku został Okręgowym Inspektorem Armii Ochotniczej na Okręg Generalny „Łódź”. Następnie był pomocnikiem komendanta kursów oficerskich w Rembertowie. Później powierzono mu zadanie organizacji szkoły w Zambrowie, przeznaczonej do kształcenia personelu Batalionów Celnych. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego „Białystok”, a jego oddziałem macierzystym był 25 pułk piechoty. Za wykazane męstwo i odwagę podczas walki, 27 grudnia 1921 odznaczono go orderem „Virtuti Militari” V klasy.
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 6. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 25 pp. W latach 1923–1924 był komendantem Powiatowej Komendy Uzupełnień Białystok, pozostając oficerem nadetatowym 42 pułku piechoty w Białymstoku. 3 lipca 1924 roku ogłoszono jego przeniesienie do Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto I na stanowisko komendanta. 10 sierpnia 1924 roku objął obowiązki komendanta. We wrześniu 1925 roku został przydzielony do macierzystego 42 pp z pozostawieniem w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie. 21 grudnia 1925 roku Prezydent RP nadał mu stopień generała brygady, wyłącznie z prawem do tytułu, z dniem przeniesienia w stan spoczynku – 28 lutego 1926 roku. Mieszkał w Warszawie. Zmarł w 1959 roku w Kielcach. Został pochowany na cmentarzu Starym.
Był żonaty i miał dwoje dzieci: Helenę (ur. 23 stycznia 1899) i Wacława (ur. 8 kwietnia 1911).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4614 – 27 grudnia 1921 Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Wileńskiej Szkoły Wojskowej Kategoria:Dowódcy 25 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Komendanci uzupełnień II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Starym w Kielcach Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Tytularni generałowie brygady II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1868 Kategoria:Zmarli w 1959