thumb|350px|Melanchlajnowie/Melanchlaeni na mapie „Świat Herodota” z XIX wieku Melanchlajnowie (gr. Μελαγχλαινοι) – starożytny lud wschodnioeuropejski wzmiankowany przez Herodota.
Żyli na północ od Scytów, na wschód od Neurów i Androfagów, w sąsiedztwie BudynówIlya Gershevitch, The Cambridge History of Iran: The Median and Achaemenian Periods, Cambridge 1985, s. 185.. Współcześni badacze ich siedziby lokalizują w okolicy górnego Donu i OskołuKazimierz Tymaniecki, Ziemie polskie w starożytności, Poznań 1951, s. 451., z centrum w okolicach dzisiejszego WoroneżaHenryk Łowmiański, Studia nad dziejami Słowiańszczyzny, Polski i Rusi w wiekach średnich, Poznań 1986, s. 24..
Zwyczaje ich miały być podobne do scytyjskich, choć sami zdecydowanie byli niescytyjskiego pochodzeniaHenryk Łowmiański, Początki Polski: z dziejów Słowian w I tysiącleciu n.e, Tom 1, Warszawa 1963, s. 112.. Ich nazwę Herodot urobił od czarnych szat, które mieli nosićMarian Plezia, Greckie i łacińskie źródła do najstarszych dziejów Słowian, tom 1, Poznań-Kraków 1952, s. 20.. Uważani za ludność pochodzenia fińskiegoGeorge Vernadsky, Michael Karpovich, A History of Russia, New Haven, Connecticut 1943, s. 64.Ellis Hovell Minns, Scythians and Greeks: A Survey of Ancient History and Archaeology on the North Coast of the Euxine from the Danube to the Caucasus, Cambridge 2010, s. 104..
Przypisy
Kategoria:Starożytne ludy