Benedykt Hesse (ur. 1389 w Krakowie, zm. 1456) – polski uczony, filozof i teolog.
Życiorys Pochodził z mieszczańskiej rodziny osiadłej w Krakowie w XIV wieku. Był synem Jana, który prawdopodobnie był kupcem. Od 1407 studiował sztuki wyzwolone, ukończył również teologię. Był uczniem Andrzeja z Kokorzyna oraz Franciszka z Brzegu. W 1411 został bakałarzem, w 1415 – magistrem. Po ukończeniu studiów wykładał w Krakowie, m.in. prawo kanoniczne. Kilkukrotnie sprawował funkcję rektora Uniwersytetu Krakowskiego. W 1448 został wicekanclerzem uniwersytetu i był nim do 1449.
Benedykt Hesse podobnie jak Paweł z Worczyna głosił, że filozofia i teologia powinny być od siebie oddzielone, gdyż różnią się od siebie zarówno przedmiotowo, jak i metodologicznie. Postulował również rozgraniczenie między fizyką a metafizyką. Był nominalistą, ostro krytykował realizm pojęciowy. Był przedstawicielem koncyliaryzmu i zwolennikiem poglądów Jana Buridana.
Hesse był pierwszym wybitnym polskim logikiem. Jego śmierć była symbolicznym końcem okresu via moderna w Krakowie. Jego uczniami byli m.in. Piotr z Sienna oraz Jan Kanty.
Na podstawie pism Hessego habilitował się arcybiskup Stanisław Wielgus.
Przypisy
Bibliografia
M. Ozorowski, Życie i działalność Benedykta Hessego, „Studia Teologiczne”, 16, 1998, s. 79-92.
Linki zewnętrzne Dzieła Benedykta Hesse w bibliotece Polona
Kategoria:Urodzeni w 1389 Kategoria:Zmarli w 1456 Kategoria:Polscy filozofowie średniowieczni Kategoria:Polscy filozofowie XV wieku Kategoria:Polscy teolodzy Kategoria:Rektorzy Akademii Krakowskiej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Akademii Krakowskiej (Polska średniowieczna) Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie