Eugeniusz Florentinus Grandowski (ur. 17 października 1865 w Oświęcimiu, zm. 4 marca 1944 w Przemyślu) – inżynier, generał major cesarskiej i królewskiej armii, generał brygady Wojska Polskiego.
Młodość, służba w austriackiej armii Pochodził z rodziny cesarsko-królewskiego urzędnika skarbowego. Syn Jana i Józefy z domu Stępińskiej. W 1884 roku ukończył gimnazjum realne w Bielsku, następnie studiował w Akademii Wojskowo-Technicznej w Wiedniu. Po trzyletnich studiach wojskowych żołnierz zawodowy i oficer armii austriackiej od 18 sierpnia 1887 roku. W latach 1891–1893 w kadrze WAT. W 1893 r. ukończył Wyższy Kurs Artyleryjski i otrzymał przydział do 10 Brygady Artylerii Polowej w Przemyślu. W 1895 ożenił się w Przemyślu z Kazimierą z d. Seifert. W 1904 mianowany do kapitana i przeniesiony do Generalnego Dowództwa Artylerii w Wiedniu, gdzie służył do 1909 r. Od 1 października 1909 roku przydzielony do komendy 10 Korpusu w Przemyślu w stopniu majora. W kwietniu 1914 mianowany podpułkownikiem i wyznaczony na dowódcę 10 pułku haubic polowych. Z chwilą wybuchu I wojny światowej wyznaczony dowódcą 30 pułku armat polowych w Przemyślu, z którym walczył na froncie rosyjskim. Brał udział w bitwie pod Kraśnikiem i Zamościem oraz w działaniach wojennych na Lubelszczyźnie. Na przełomie lat 1914/15 w walkach w Karpatach, walczył m.in. w bitwie pod Gorlicami, okolicach Twierdzy Przemyśl, ofensywie na Łuck i Równe, okolicach Rarańczy na Bukowinie. W 1916 mianowany pułkownikiem i przeniesiony na front włoski, dowódca 3 Brygady Artylerii Polowej. Na froncie włoskim walczył do końca wojny, m.in. w bitwie pod Alsiero. 1 listopada 1917 mianowany generałem majorem. W armii austriackiej służył do 3 listopada 1918.
Służba w WP, późniejsze losy 30 grudnia 1918 roku zgłosił się do WP, 20 stycznia 1919 roku zaliczony został do rezerwy WP. 8 marca 1919 roku mianowany kwatermistrzem Armii Wschód gen. T. Rozwadowskiego (od końca marca gen. W. Iwaszkiewicza). Zweryfikowany w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dnia 1 czerwca 1919 r. Od lipca 1919 roku przez krótki czas szef artylerii w Armii Hallera, potem został mianowany inspektorem jednostek artylerii. Przez 7 miesięcy bez przydziału w związku z chorobą. W marcu i kwietniu 1920 r. na rozkaz Naczelnego Dowództwa prowadził inspekcję zapasowych baterii artylerii w dowództwach okręgów: Kraków, Lwów, Lublin i Kielce. W październiku 1920 pracuje w komisji „Rola”, prowadzącej inspekcję taborów. Po tym krótko kieruje Okręgowym Centrum Instrukcyjnym w Krakowie. Od listopada 1920 do kwietnia 1921 roku komendant Centrum Wyszkolenia 4 Armii dowodzonej przez gen. L. Skierskiego w Kobryniu. 1 maja 1921 roku przeniesiony w stan spoczynku. Osiadł w Przemyślu, gdzie mieszkał od 1918. Po śmierci żony odziedziczył kilka kamienic, którymi administrował do września 1939 r. Działał jednocześnie w Związku Oficerów Rezerwy i organizacjach charytatywnych. Po wejściu Sowietów do Polski pozbawiony emerytury i dochodów z dzierżawy kamienic.
thumb|240px|Inskrypcja nagrobna Eugeniusza Grandowskiego Był dwukrotnie żonaty. Z pierwszego małżeństwa z Kazimierą Seifert (1878-1918) miał córkę Marię. Z drugiego związku ze Stefanią Szałowską potomstwa nie było. Został pochowany w grobowcu rodzin Zollnerów, Jabłońskich, Seifertów i Grandowskich na cmentarzu Głównym w Przemyślu.
Odznaczenia Kawaler Orderu LeopoldaOrder Leopolda w 1919 został przekazany przez Eugeniusza Grandowskiego na rzecz Skarbu Polskiego, zob. Kawaler Orderu Korony Żelaznej III Klasyhttps://artinfo.pl/dzielo/wojsko-polskie-gen-eugeniusz-grandowski Krzyż Zasługi Wojskowej z mieczami Krzyż Zasługi Wojskowej Srebrny Medal Zasługi Wojskowej z mieczami na wstędze Krzyża Wojskowego Brązowy Medal Zasługi Wojskowej z mieczami na wstędze Krzyża Wojskowego Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na czerwonej wstędze Odznaka za Służbę Wojskową O|III Klasy Medal Jubileuszowy Pamiątkowy dla Sił Zbrojnych i Żandarmerii Krzyż Jubileuszowy Wojskowy Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913 Krzyż Wojskowy Karola
Przypisy
Bibliografia Konopczyński Władysław, Polski Słownik Biograficzny, Tom 8, Polska Akademia Umiejętności, Polska Akademia Nauk, 1960 Stawecki Piotr, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994.
Linki zewnętrzne Zdjęcie portretowe gen. Grandowskiego
Kategoria:Generałowie brygady II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Oświęcimiu Kategoria:Oficerowie Armii Polskiej we Francji 1917–1919 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Głównym w Przemyślu Kategoria:Polacy – generałowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojskowej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Korony Żelaznej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Leopolda (Austria) Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Wojskowym Karola Kategoria:Urodzeni w 1865 Kategoria:Wojskowi związani z Przemyślem Kategoria:Zmarli w 1944