Kazimierz Marian Habicht de Eberhard (ur. 4 grudnia 1868 w Odporyszowie, zm. 27 lipca 1943 w Krakowie) – doktor medycyny, tytularny generał brygady Wojska Polskiego.
thumb|Kazimierz Habicht w stroju generalskim
Życiorys Był synem Wilhelma (1833–1898, powstaniec styczniowy, zarządca dóbr ziemskich hrabstwa Tarnowskiego) i Wandy z domu Fihauser. Miał brata Ernesta (1874–195, prawnik, dyplomata), pochodzącego z niemieckiego Księstwa Anhalt i siostrę Władysławę (1867–1963, emancypantka i działaczka społeczna). Ukończył gimnazjum męskie w Tarnowie i Wydział Lekarski Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1 kwietnia 1892, jako lekarz wojskowy służył w cesarskiej i królewskiej armii. W 1904 przeszedł w stan spoczynku i rozpoczął praktykę lekarską w Krakowie. W 1914 został powołany do służby czynnej i wziął udział w I wojnie światowej.
W WP od 15 maja 1919. Początkowo pełnił służbę w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie, następnie w Polskiej Wojskowej Misji Zakupów w Paryżu. Od 4 listopada 1920 był członkiem Komisji Rozjemczej w Mińsku, później był w składzie polskiej delegacji pokojowej prowadzącej pertraktacje w Rydze. Następnie służył w Departamencie III Ministerstwa Spraw Wojskowych. Później przeniesiony do Szkoły Inwalidów Wojskowych w Krakowie, następnie w latach 1923–24 w Szpitalu Okręgowym nr 5 w Krakowie.
Z dniem 1 lipca 1924 został przemianowany na oficera zawodowego w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919 i 2. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzyDziennik Personalny MSWojsk. Nr 85 z 27 sierpnia 1924 r. s. 487.. 16 marca 1925 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski nadał mu stopień generała brygady „wyłącznie z prawem do tytułu” z dniem 31 maja 1925, czyli dniem przeniesienia w stan spoczynkuDziennik Personalny M.S.Wojsk. nr 33 z 20 marca 1925 r. s. 156, 158..
Prowadził praktykę lekarską w Krakowie. Żonaty z Adą z Jakeszów, miał dzieci: Kazimierza, Mieczysława i Wandę Teresę. Pochowany na cmentarzu Rakowickim w KrakowieKarolina Grodziska Zaduszne ścieżki-przewodnik po Cmentarzu Rakowickim wyd.Kraków 2003 s.70.
Awanse porucznik – 1894, młodszy kapitan lekarz – 1898, starszy kapitan lekarz – 1902, major – 1917, podpułkownik – 1919 (WP), pułkownik – 1920 (WP), tytularny generał brygady – z dniem 31 maja 1925 (WP).
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1922)
Przypisy
Bibliografia Kryska-Karski Tadeusz, Żurakowski Stanisław, Generałowie Polski niepodległej, Londyn, Figaro Press, 1976. Stawecki Piotr, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994.
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu Jagiellońskiego (okres zaborów) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy pochodzenia niemieckiego Kategoria:Polscy lekarze Kategoria:Tytularni generałowie brygady II Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1868 Kategoria:Zmarli w 1943 Kategoria:Oficerowie 5 Batalionu Sanitarnego Kategoria:Ludzie urodzeni w Odporyszowie