Blitz – zagranie w futbolu amerykańskim stosowane przez formację defensywną, którego celem zakłócenie gry formacji ofensywnej przeciwnika. Po przekroczeniu linii wznowienia gry defensywa wywiera presję jak największą liczbą zawodników na niosącego piłkę gracza lub rozgrywającego drużyny atakującej, aby uniemożliwić mu rozegranie akcji ofensywnej, wykonanie podania a nawet powalić rozgrywającego. Początkowo zagranie to nazywano również red dog.

Historia Pierwsze zagranie blitz przypisuje się Donowi Ettingerowi. Podczas jednego z meczów w 1949 roku, kiedy grał w drużynie New York Giants, powalił rozgrywającego drużyny przeciwnej, a spytany przez dziennikarzy, czemu to zrobił, odpowiedział, że: „tylko trochę pomęczył rozgrywającego”. W związku z tym, że miał przezwisko „Red”, ponieważ był rudowłosy, to pierwszą nazwą tego zagrania był red dog.

Natomiast późniejsza nazwa tego zagrania – blitz, wywodzi się od niemieckiej doktryny Blitzkriegu z czasów II wojny światowej.

Charakterystyka zagrania Zagranie to występuje, kiedy formacja defensywna wyznacza do biegu w kierunku rozgrywającego większą ilość graczy, niż formacja ofensywna ma do blokowania przeciwnika. Z reguły formacja defensywa w pierwszej linii ma trzech lub czterech zawodników linii obrony. Jednak jeśli w biegu na pole rywala bierze udział pięciu, lub więcej, zawodników, to wówczas jest mowa o blitzu. Może w nim brać udział od pięciu do nawet ośmiu zawodników, przy czym większa ilość atakujących zmniejsza liczbę zawodników broniących głębi pola, którzy skupiają się wtedy na indywidualnym kryciu biegaczy i skrzydłowych. Dlatego jest to zagranie nacechowane dużym ryzykiem ze strony formacji defensywnej.

Zagranie typu blitz wykorzystywane jest przeciw rozgrywającemu w celu wywarcia na nim presji, wymuszenia na nim popełnienia błędu w wykonaniu podania lub żeby zakłócić akcję ofensywną. Szarżowanie rozgrywającego ma także sprawić, że przed wykonaniem podania będzie musiał się najpierw cofnąć, co przy udanym powaleniu go, doprowadzi nie tylko do przerwania próby, ale także do straty jardów przez drużynę atakującą.

Typy zagrywki Można wyróżnić kilka typów tej zagrywki:

zone blitz – rozgrywający, zamiast zawodników linii obrony, szarżowany jest przez co najmniej jednego wspomagającego. Linia obrony cofa się i pokrywa zawodników przeciwnika mogących otrzymać podanie. Ten typ blitzu ma na celu wprowadzenie zamieszania w formacji przeciwnika poprzez symulację natarcia większą liczbą zawodników, safety blitz – szarża wykonywana przez jednego z safety (zawodnicy ustawienia od 10 do 15 jardów za linią wznowienia). Zagranie nacechowane dużym ryzykiem, ponieważ, osłabia się ostatnią linię obrony i pozostawia niepokrytą strefę w głębi pola, cornerback blitz – szarża przeprowadzana przez zawodników z pozycji cornerback, którzy domyślnie powinni powstrzymywać skrzydłowych. Również ryzykowne zagranie, ale jego przewagą nad safety blitz jest to, że cornerbackowie są blisko linii wznowienia gry i mogą szybciej dotrzeć do rozgrywającego, linebacker blitz – szarża wykonywana przez wspomagających. Mniej ryzykowna niż te przeprowadzane przez cornerbacków i safety, gdyż wspomagający są odpowiedzialni za wsparcie obrony, ale także za wywieranie presji na rozgrywającym, zero blitz – szarża przeprowadzana w sytuacjach, kiedy defensywa jest pewna, iż drużyna przeciwna rozegra udaną akcję biegową do następnej próby, zamiast podawać piłkę górą. Blitz ten nacechowany jest największym ryzykiem, ponieważ angażuje zawodników z pozycji safety, pozostawiając niekrytą głębię pola, max blitz – szarża podobna do poprzedniej, ale do ochrony głębi pola pozostawia się trzech lub czterech tylnych obrońców, a pozostała część drużyny stara się wywrzeć presję na rozgrywającym, run blitz – szarża stosowana również w sytuacji, kiedy ofensywa zamiast podania górą przeprowadza akcję biegową (run play), ale do powstrzymania biegacza z piłką desygnuje się tylko jednego lub dwóch dodatkowych zawodników, delayed blitz – sytuacja, kiedy wspomagający symulują cofnięcie się i zamiar krycia głębi pola, a następnie przechodzą do próby szarżowania rozgrywającego.

Taktyka przeciw blitzom Największą rolą w rozpoznaniu przygotowań formacji defensywnej do blitza odgrywają rozgrywający i skrzydłowi. Rozgrywający za pomocą poleceń (audibles) musi skorygować ustawienie i taktykę ofensywy. Podania muszą być szybsze i krótsze niż zwykle, często zamiast skrzydłowych piłkę otrzymują wówczas będący bliżej rozgrywającego biegacze. Jeżeli podanie mają otrzymać jednak skrzydłowi, to muszą oni wybrać krótsze ścieżki do biegu. Innym sposobem na przełamanie blitza jest próba wymknięcia się szarżującym zawodnikom przeciwnika. Rozgrywający musi wykazać się szybkością i zwinnością, aby zyskać pole do podania lub biegu z piłką. Formacja ofensywna może też zabezpieczyć się przed blitzem, desygnując biegacza i końcowego do blokowania zawodników przeciwnika. Wówczas szarża zostaje spowolniona lub zablokowana, a rozgrywający zyskuje czas na rozegranie akcji.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Przykłady blitzów z omówieniem w serwisie YouTube [dostep: 2026-03-02].

Kategoria:Terminologia futbolu amerykańskiego