Minuskuł 20 (wedle numeracji Gregory—Aland), ε 288 (von Soden) – rękopis Nowego Testamentu z tekstem czterech Ewangelii, pisany minuskułą na pergaminie w języku greckim z XI wieku. Zawiera marginalia.
Opis rękopisu Kodeks zawiera tekst czterech Ewangelii na 274 pergaminowych kartach (36,6 cm na 23,3 cm); tekst Ewangelii opatrzony został komentarzem.
Tekst rękopisu pisany jest jedną kolumną na stronę, 36 linijek w kolumnie. Według oceny Scrivenera skryba pisał niestarannie.
Tekst Ewangelii dzielony jest według κεφαλαια (rozdziały) oraz według Sekcji Ammoniusza. Sekcje Ammoniusza opatrzone zostały odniesieniami do Kanonów Euzebiusza. W górnym marginesie ponad tekstem umieszczono τιτλοι (tytuły) rozdziałów. Ponadto przed każdą z Ewangelii umieszczone zostały listy κεφαλαια (spis treści).
Tekst Pericope adulterae (Jan 7,53-8,11) umieszczony został na końcu Ewangelii Jana.
Tekst Grecki tekst Ewangelii reprezentuje tekst bizantyjski. Aland zaklasyfikował go do Kategorii V. Według David Alan Black kodeks reprezentuje tekst aleksandryjskiDavid Alan Black, New Testament Textual Criticism, Baker Books, 2006, p. 64..
Historia Paleograficznie datowany jest na wiek XI. Rękopis został znaleziony w 1669 roku, na Wschodzie. Rękopis badał Johann Martin Augustin Scholz oraz Paulin MartinJean-Pierre-Paul Martin, Description technique des manuscrits grecs, relatif au Nouveau Testament, conservé dans les bibliothèques des Paris (Paris 1883), 2. 31-35..
Na liście rękopisów Nowego Testamentu umieścił go Wettstein.
Obecnie przechowywany jest we Francuskiej Bibliotece Narodowej w Paryżu, pod numerem katalogowym Gr. 1889.
Nie jest cytowany w krytycznych wydaniach greckiego Novum Testamentum Graece Nestle-Alanda (NA26, NA27).
Zobacz też Lista kodeksów minuskułowych Nowego Testamentu Textus receptus
Przypisy
Kategoria:Minuskułowe rękopisy NT Kategoria:Manuskrypty biblijne z XI wieku