Kazimierz Paweł Dublasiewicz, ps. „Derwisz”, „Dwernicki” (ur. 6 lutego 1895 w Warszawie, zm. 14 września 1973 tamże) – polski urzędnik, działacz społeczny i samorządowy, polityk, poseł na Sejm IV kadencji w II RP.
Życiorys Ukończył progimnazjum w Hrubieszowie, prywatne kursy handlowe, studiował w Szkole Nauk Społecznych i Handlowych w Warszawie (2 semestry).
Od czerwca 1916 należał do POW. Po ukończeniu szkoły wojskowej w Warszawie został komendantem Obwodu Kutnowskiego POW. Od listopada 1918 walczył w 30. pułku strzelców konnych. Uczestniczył w obronie Lwowa i wojnie polsko-bolszewickiej 1920 roku, w styczniu 1921 został bezterminowo urlopowany z wojska (w 1925 został awansowany do stopnia podporucznika rezerwy).
Politycznie był związany z BBWR.
Był czynnym działaczem oświaty robotniczej, spółdzielczości i przysposobienia wojskowego. Pełnił m.in. funkcje: prezesa okręgu Związku Peowiaków województwa warszawskiego (od 1925), wiceprezesa Zarządu Wojewódzkiego Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny w Warszawie (od 1934). W 1932 współorganizował Brygady Pracy, w 1933 – Zespoły Pracy (zatrudniające bezrobotnych peowiaków, legionistów i rezerwistów), w 1935 organizował kursy samorządowe w województwie warszawskim. W 1937 pracował jako urzędnik w Dyrekcji Poczt i Telegrafów.
W wyborach parlamentarnych w 1935 został wybrany posłem na Sejm IV kadencji (1935-1938) 17 925 głosami z listy państwowej z okręgu nr 13, obejmującej powiaty: łowicki, sochaczewski i błoński. Pracował w komisjach: pracy i prawniczej.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 uczestniczył w walkach o Lublin, został wtedy ciężko ranny. W konspiracji 1940–1944 walczył jako żołnierz ZWZ-AK, uczestnik powstania warszawskiego, został aresztowany przez Niemców 5 października 1944 w Warszawie i od 9 października 1944 do 30 kwietnia 1945 był więziony w Oflagu II D Gross-Born.
Po wojnie do 1961 pracował jako księgowy w Mazowieckim Przedsiębiorstwie Budownictwa Przemysłowego „Żelbet”. Następnie pracował jako członek i sekretarz zarządu Związku Inwalidów Wojennych w Warszawie. Od 1963 był całkowicie sparaliżowany.
Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1971) Krzyż Niepodległości (12 marca 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Złoty Krzyż Zasługi (16 marca 1934) „za zasługi na polu pracy społecznej”. Srebrny Krzyż Zasługi (9 listopada 1929) „za zasługi na polu pracy społecznej”. Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Życie prywatne Był synem Pawła (starszego rewirowego policji w Warszawie) i Antoniny Eleonory z Łagunów. Ożenił się 19 kwietnia 1927 z Teresą Andrysiewicz.
Przypisy reprint Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa, 1984.
Kategoria:Członkowie Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Jeńcy Oflagu II D Gross-Born Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Politycy Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem Kategoria:Polscy działacze społeczni Kategoria:Polscy samorządowcy Kategoria:Posłowie na Sejm IV kadencji (1935–1938) Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Zmarli w 1973 Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej