Konsulat RP we Wrocławiu () – polska placówka konsularna działająca w okresie międzywojennym w ówczesnym Wrocławiu.
Urząd konsularny w randze konsulatu powołany w 1920, na bazie powstałego w 1919 biura paszportowego RP celem reprezentowania spraw polskich w niemieckiej prowincji dolnośląskiej (), w granicach której mieszkała społeczność polska. Od 1920 konsulat mieścił się przy Neue Gasse 18 (obecnie ul. Nowej), od 1921 przy Am Ohlauufer 2 (al. Słowackiego), od 1924 przy Freiburgerstr. 7 (ul. Świebodzkiej), od 1927 przy Freiburgerstr. 29, i od 1936 przy Charlottenstr. 24 (ul. Kruczej). W 1938 placówka uzyskała status konsulatu generalnego.
W 1939 roku placówka liczyła 13 pracowników, m.in. majora Brunona Grajka, prowadzącego placówkę „Adrian” Oddziału II Sztabu Generalnego.
Kierownicy placówki 1918–1919 – Franciszek Charwat, konsul 1920 – Eustachy Lorenowicz 1920–1921 – Jan Jakub Kowalczyk 1921–1927 – dr Franciszek Brzeziński, konsul 1927–1929 – dr Bronisław Radowski, konsul 1929–1932 – dr Aleksy Wdziękoński, konsul 1932–1936 – Stefan Janusz Bratkowski 1936 – Aleksander Dunajecki 1936–1937 – Michał Czudowski 1937–1939 – Leon Koppens
Zobacz też Ambasada RP w Berlinie
Przypisy
Bibliografia Rocznik służby zagranicznej RP, MSZ, Warszawa 1936 Edward Kołodziej: Inwentarze akt konsulatów polskich w Niemczech 1918-1939, Instytut Śląski, Opole 1983, s. 119
Henryk Chałupczak, Edward Kołodziej (opr.): Zjazdy i konferencje konsulów polskich w Niemczech, protokoły i sprawozdania, 1920–1939, Wyd. Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin 1999, s. 375, . Marek Masnyk, Ryszard Kaczmarek: Konsulaty na pograniczu polsko – niemieckim i polsko – czechosłowackim w latach 1918–1939, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 2004, s. 206, .
Kategoria:Polityka we Wrocławiu Wrocław Kategoria:Stosunki polsko-niemieckie (II Rzeczpospolita) Wrocław Kategoria:Historia Wrocławia