Arsenał Kijów

Futbolnyj Kłub „Arsenał” Kijów (ukr. Футбольний клуб «Арсенал» Київ) – ukraiński klub piłkarski, mający siedzibę we wsi Szczasływe, rejon boryspolski, obwód kijowski, na północy kraju, działający z przerwami w latach 1925–2019.

Historia Chronologia nazw: 1925: Czerwonopraporny Zawod Kijów (ukr. «Червонопрапорний завод» Київ, ros. «Краснознамённый завод» Киев) 1936: Arsenał Kijów (ukr. «Арсенал» Київ, ros. «Арсенал» Киев) 1936: Zenit Kijów (ukr. «Зеніт» Київ, ros. «Зенит» Киев) 1951: Maszynobudiwnyk Kijów (ukr. «Машинобудівник» Київ, ros. «Машиностроитель» Киев) 1954: Zenit Kijów (ukr. «Зеніт» Київ, ros. «Зенит» Киев) 1955: Maszynobudiwnyk Kijów (ukr. «Машинобудівник» Київ, ros. «Машиностроитель» Киев) 1959: Arsenał Kijów (ukr. «Арсенал» Київ, ros. «Арсенал» Киев) 1980: klub rozwiązano 2001: Arsenał Kijów (ukr. «Арсенал» Київ) – po reorganizacji CSKA Kijów 2013: klub rozwiązano 2014: Arsenał Kijów (ukr. «Арсенал» Київ) 2019: klub rozwiązano

Klub Arsenał Kijów został założony w Kijowie 14 lipca 1925 rokuUkraine – List of Foundation Dates – RSSSF.. Tego dnia fabryka „Arsenał” otworzyła obiekt sportowy z boiskiem piłkarskim, na którym „strzelcy” rozegrali swój pierwszy mecz w historii. 1500 kibiców obejrzało gręИстория киевского „Арсенала”: сенсации и подробности ᐉ UA-Футбол.. Tak jak wówczas zakład nazywał się Czerwonopraporny Zawod (Zakład Czerwonego Sztandaru), to i drużyna piłkarska występowała z taką nazwą w mistrzostw Kijowa. 18 lipca 1936 roku zespół startował w rozgrywkach Pucharu ZSRR, ale został zatrzymany już w pierwszej rundzie (1/64 finału) przez Krasnoje Znamia Jegorjewsk (3:3 i powtórka 19 lipca 0:3). Kilka dni wcześniej, 5 lipca 1936 roku powstało Ochotnicze Towarzystwo Sportowe „Zenit” działające w związkach zawodowych ZSRR, zrzeszając koła wychowania fizycznego pracowników gałęzi przemysłu obronnego. W mistrzostwach Kijowa 1936 roku klub występował z nazwą Zenit Kijów. W 1949 roku Zenit debiutował w mistrzostwach Ukraińskiej SRR.

W latach 1951–1959 w zakładzie funkcjonowało sześć drużyn piłkarskich. Pięciu z nich reprezentował klub sportowy Towarzystwa „Arsenał”. Zostali mistrzami miasta zespoły fabryczne „Peczerski Rejon” (w 1953) i „Zenit” (w 1954). W mistrzostwach i Pucharze Ukrainy wśród zespołów amatorskich Towarzystwo Sportowe „Arsenał” reprezentowała drużyna Maszynobudiwnyk Kijów. W 1954 i 1958 zespół ten został mistrzem Ukraińskiej SRR. W 1954 i 1955 roku zdobył Puchar Ukraińskiej SRR. Ten sukces pozwolił Maszynobudiwnykowi dwa razy z rzędu startować w Pucharze ZSRR. W 1959 roku, w związku z rozszerzeniem Klasy B Mistrzostw ZSRR, klub otrzymał promocję do zawodowych mistrzostw. W debiutanckim sezonie 1959 zespół zajął piąte miejsce w grupie 2 Klasy B. W następnym sezonie awansował na trzecią lokatę w grupie. W rozgrywkach Pucharu ZSRR zespół został zwycięzcą turnieju grupowego, a potem dotarł do 1/16 finału. W 1961 zajął końcowe 30.miejsce, a w 1962 został sklasyfikowany na 22.pozycji w końcowej tabeli ukraińskiej grupy Klasy B. W 1963 po reorganizacji systemu lig ZSRR poziom Klasy B spadł do trzeciego poziomu. Klub zakończył rozgrywki na 20.miejscu.

Od 1960 roku organizowano baraże o prawo gry w Klasie B pomiędzy drużyną obwodu, która zajęła najniższą pozycję z klasy B a najlepszą drużyną mistrzostw obwodu (z wyjątkiem drużyn Klasy B z miejsc 1-3 w swojej grupie). W pierwszych barażach wygrał 0:0, 2:0 z zespołem Żowtnewy Rajon Kijów. W 1961 i 1962 wygrał z drużyną Temp Kijów 2:1, 3:1 oraz 2:0, 2:3 odpowiednio, ale w 1963 przegrał w dwumeczu 2:2, 0:1 i ustąpił Tempu swoje miejsce w Klasie B.

Później jako zespół amatorski miejskiego przedsiębiorstwa „Fabryka Arsenał” kontynuował występy w mistrzostwach Kijowa. Również w 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1979 i 1980 brał udział w mistrzostwach Ukraińskiej SRR wśród amatorów, a w 1974, 1978 i 1980 w rozgrywkach Pucharu Ukraińskiej SRR wśród amatorów.

Latem 2001 roku pojawiły się plotki o utworzeniu miejskiego klubu piłkarskiego. Ponieważ stworzenie zupełnie nowego klubu wymagało dużo pieniędzy i czasu (co najmniej dwa lata, aby dostać się do Wyższej ligi), jedynym wyjściem była reorganizacja państwowego przedsiębiorstwa Ministerstwa Obrony Ukrainy CSKA Kijów, tak jak na początku nowego tysiąclecia ukraińskie wojsko nie było w stanie utrzymywać klub. Pod koniec pierwszej rundy Mistrzostw Ukrainy w piłce nożnej 2001/02, które CSKA zakończył na 9.miejscu, 18 grudnia 2001 Rada Miasta Kijowa zdecydowała o utworzeniu FK „Arsenał” Kijów Sp.z o.o. Jednak jako osoba prawna CSKA pozostał członkiem Wyższej ligi. Dopiero po osobistym spotkaniu burmistrza Ołeksandra Omelczenki z prezydentem CSKA Ołeksandrem Danylczukiem w lutym 2002 Arsenal osiągnął porozumienie, aby zagrać w Wyższej lidze na zasadzie następcy klubu wojskowego. Jednak wojskowy klub nie zniknął, klub CSKA-2 Kijów, który występował w Pierwszej Lidze przyjął nazwę CSKA Kijów i kontynuował tradycje wojskowej drużyny.

Władze Kijowa początkowo radziły sobie z prowadzeniem drużyny, jednak po kilku sezonach klub stał się zbyt dużym obciążeniem dla miasta. W 2007 właścicielem drużyny został biznesmen Wadym Rabinowycz, który w styczniu 2009 sprzedał go synowi mera Kijowa Stepanowi Czernoweckiemu, aby móc startować w wyborach Prezydenta Premier-lihi. Jednak nie udało się zająć stanowiska i w lipcu 2009 z powrotem wykupił klub i został jego właścicielemВадим Рабинович вновь стал владельцем „Арсенала” ᐉ UA-Футбол.. W końcu 2012 roku klub dotknęły problemy finansowe. Wielu piłkarzy otrzymało status wolnego gracza i odeszło do innych klubów, inni zgodzili się na trzykrotne obniżenie wynagrodzenia. Prezes klubu szukał nowych sponsorów. W lutym 2013 nowym właścicielem klubu został Ołeksandr OnyszczenkoОфициально: Александр Онищенко – владелец „Арсенала” ᐉ UA-Футбол.. 29 października 2013 klub ogłosił o rezygnacji z mistrzostw Ukrainy oraz rozpoczął proces bankructwaКиевский Арсенал снимается с чемпионата ᐉ UA-Футбол.. 21 listopada 2013 klub został zdyskwalifikowany z listy klubów Premier-lihi, a jako że drużyna nie rozegrała połowy meczów w sezonie, wszystkie dotychczasowe wyniki z udziałem Arsenału zostały anulowaneАрсенал виключений з Прем'єр-ліги ᐉ UA-Футбол..

27 kwietnia 2014 klub został odrodzony. Nowym właścicielem i inwestorem klubu został znany ukraiński kierowca i biznesmen Ołeksij Kikireszko, a głównym trenerem Andrij AnnenkowВ Счастливом создан новый киевский Арсенал, инвестор – Кикирешко ᐉ UA-Футбол.. Ogłoszono, że zespół startuje w mistrzostwach Kijowa, a jesienią debiutuje w rozgrywkach Drugiej ligi. W czerwcu 2015 klub ponownie otrzymał licencję klubu profesjonalnego i startował w Drugiej LidzeПять аматорских клубов получили аттестат на участие во Второй лиге ᐉ UA-Футбол..

12 lutego 2018 ogłoszono, że nowym prezydentem i współwłaścicielem klubu został były zawodnik Arsenału, Chorwat Ivica Pirić. W sezonie 2017/2018 zespół zajął pierwsze miejsce w Pierwszej lidze i uzyskał promocję do Premier-lihi. W pierwszym sezonie po powrocie do najwyższej ligi zajął ostatnie 12.miejsce i spadł do Pierwszej ligi.

22 lipca 2019 roku klub zrezygnował z rozgrywek w Pierwszej lidzeОфіційно: Арсенал-Київ знімається з чемпіонату Першої ліги ᐉ UA-Футбол. ..

Barwy klubowe, strój

Klub ma barwy czerwono-niebieskie. Zawodnicy domowe spotkania zazwyczaj grają w czerwonych koszulkach, niebieskich spodenkach oraz czerwonych getrach.

Sukcesy Trofea międzynarodowe

Trofea krajowe Ukraina

Druha liha (D3): 6.miejsce (1x): 2015/16

ZSRR

Wtoraja liga (D3): 10.miejsce (1x): 1964 (gr.ukraińska)

Poszczególne sezony Związek Radziecki

Ukraina

Rozgrywki międzynarodowe Europejskie puchary

Sezon Rozgrywki Runda Przeciwnik Dom Wyjazd Ogólnie 2012/13 Liga Europy 3Q ND Mura 05 0–3UEFA nagrodziła klub ze Słowenii walkowerem 3–0, ponieważ w zespole Arsenału grał nieuprawniony do gry zawodnik. Prawidłowo mecz zakończył się wynikiem 3–0 dla Arsenału. 2–0 2–3

Rozgrywki krajowe

Statystyki Rekordy klubowe

Rekordy indywidualne

Piłkarze, trenerzy, prezydenci i właściciele klubu Piłkarze

W latach 2002–2006 w Arsenale występował Maciej Kowalczyk.

Trenerzy

... 1959–07.1960: Josyp Lifszyć 08.1960–1961: Abram Łerman 1961: Josyp Lifszyć 1962: Mychajło Czyrko 1963: Mychajło Korsunski ... 1980–1984: Wołodymyr Anufrijenko ... 01.2002–06.2002: Ołeh Kuzniecow 07.2002–08.2002: Wołodymyr Bezsonow 08.2002–05.2004: Wjaczesław Hrozny 05.2004–06.2004: Serhij Krakowski 07.2004–10.2005: Ołeksandr Baranow 11.2005: Ihor Babinczuk 01.2006–05.2007: Ołeksandr Zawarow 05.2007: Wasyl Jewsiejew 06.2007–02.2010: Ołeksandr Zawarow 02.2010–04.2010: Wjaczesław Hrozny 04.2010–05.2010: Wasyl Jewsiejew (p.o.) 05.2010–05.2011: Jurij Bakałow 02.06.2011–08.12.2012: Leanid Kuczuk 05.01.2013–10.10.2013 Jurij Bakałow (p.o.) 10.10.2013–29.10.2013: Serhij Zakarluka (p.o.) 11.2013–04.2014: klub nie istniał 27.04.2014–12.08.2015: Andrij Annenkow 13.08.2015–15.12.2015: Angeł Czerwenkow 23.12.2015–22.06.2018: Serhij Litowczenko 22.06.2018–23.09.2018: Fabrizio Ravanelli 01.10.2018–09.01.2019: Wjaczesław Hrozny 16.01.2019–: Ihor Łeonow

Prezydenci 2001–2006: Ołeksandr Omelczenko (Administracja miasta Kijów) 2006–2007: Łeonid Czernowecki (Administracja miasta Kijów) 2007–2013: Wadym Rabinowycz 2013: Ołeksandr Onyszczenko 2014–2018: Ołeksij Kikirieszko od 2018: Ivica Pirić (współwłaściciel)

Struktura klubu Stadion Klub piłkarski rozgrywa swoje mecze domowe na stadionie Arsenał-Arena we wsi Szczasływe, który może pomieścić 1000 widzów.

Do lata 2017 klub nie posiadał własnego stadionu. W pierwszym sezonie po reaktywacji Arsenał rozgrywał swoje spotkania domowe na wojskowym stadionie CSKA w Kijowie. Średnia frekwencja wynosiła 7 tys. W latach 2002–2006 macierzystym stadionem był Narodowy Sportowy Kompleks Olimpijski, ale średnia frekwencja stawała się coraz mniejsza. W 2005 roku przez problemy finansowe Arsenał przeniósł się na stadion NTK Bannikowa, który nie jest stadionem spełniającym wymogi spotkań Premier-Ligi a tylko służącym jako boisko treningowe. Potem klub był zmuszony dzielić z Dynamem Kijów jego stadion Dynamo im. Walerego Łobanowskiego. Kiedyś grał nawet na stadionie Kołos w Boryspolu, bo stadion Dynamo był zajęty. Gdy klub został kupiony przez Wadyma Rabinowycza Arsenał powrócił do NSK Olimpijski. Nowy prezes załatwił wolne wejście na stadion oraz zorganizował oglądanie gier Arsenału przez żołnierzy garnizonu kijowskiego i przez studentów. Kilka meczów było obserwowanych przez 30 tys. widzów. Po zamknięciu Olimpijskiego w czerwcu 2008 na rekonstrukcję do Euro 2012 klub rozgrywał swoje mecze domowe na stadionach Obołoń, NTK im. Bannikowa oraz Dynamo im. Walerego Łobanowskiego. Prezes Wadym Rabinowycz obiecał wzniesienie własnego boiska w miejscowości „Czerwony chutir” w okolicach stacji metra Boryspilska, ale do spełnienia obiecanek jak dotąd nie doszło. Dopiero w 2017 klub został właścicielem obiektu we wsi Szczasływe, po czym stadion Kniaża Arena został przemianowany na Arsenał-Arena.

Inne sekcje Klub prowadzi drużyny dla dzieci i młodzieży w każdym wieku.

Sponsorzy Sponsorem technicznym jest amerykańska firma Nike. Sponsorem głównym jest od 2018 firma Favorit Sport oraz Vegeta.

Kibice i rywalizacja z innymi klubami mały|Kibice Arsenału w 2011 podczas meczu we Lwowie.

Kibice Ze względu na dominację prawicowych kibiców piłki nożnej na Ukrainie, kibice Arsenału „Szaleni Rebelianci” skłaniają się mocno ku ruchowi antyfaszystowskiemu i są w większości postrzegani jako zwolennicy lewicy. Kolory używane przez kibiców pokrywają się z kolorami flagi Ukraińskiej SRR, a ponadto fabryka Kijów Arsenał jest związany z pro-bolszewicką postawą względem wydarzeń mających miejsce podczas powstanie w Kijowie w 1918, po którym miasto weszło pod kontrolę Rosji Radzieckiej. Zwolennicy Arsenalu mogą być również kojarzeni z Partyzanem Mińsk, którego kibice identyfikowali się z podobnymi postawami politycznymi.

Rywalizacja