Tinicephalus hortulanus – gatunek pluskwiaka z podrzędu różnoskrzydłych, rodziny tasznikowatych i podrodziny Phylinae. Zamieszkuje Europę, zachodnią Azję i Afrykę Północną. Zarówno larwy, jak i owady dorosłe są fitofagami ssącymi soki z posłonków.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1843 roku przez Rudolfa L. Meyera-Düra pod nazwą Capsus hortulanus. Jako miejsce typowe wskazano Burgdorf w Szwajcarii. W 1858 roku Franz X. Fieber przeniósł go do nowego, monotypowego wówczas rodzaju Tinicephalus.
Opisany w 1879 roku przez Oda Reutera z Alzacji Macrocoleus femoralis oraz opisany w 1949 roku przez Eduarda Wagnera z Mombachu Tinicephalus brevipes zsynonimizowane zostały z T. hortulanus w 1993 roku przez Armanda Matocqa. Z kolei opisany w 1976 roku przez Wagnera z Bileciku Tinicephalus luridus zsynonimizowany został z omawianym taksonem przez Matocqa w 2004 roku.
Morfologia Pluskwiak osiągający od 3,5 do 4,2 mm długości ciała, które to ma podługowato-owalny zarys. Ubarwione bywa od zielonkawego przez zielonkawożółte do żółtawego, niekiedy z odcieniem pomarańczowym. Oskórek porastają długie, jasne i ciemne włoski. Niemal walcowate czułki gęsto porośnięte są włoskami bardzo krótkimi. Barwę mają jasną z drobnym, czarnym punktowaniem na członie pierwszym. Kłujka ku tyłowi wykracza poza ostatnią parę bioder. Półpokrywy cechują się brązowawą lub szarawą zakrywką z jasnym użyłkowaniem i jasną kropką styczną do klinika. Odnóża są jasne z przyciemnionym ostatnim członem stóp oraz ciemnym punktowaniem na udach ostatniej pary. Genitalia samca mają rozdwojony u wierzchołka narząd kopulacyjny.
Ekologia i występowanie Owad ciepłolubny, występujący głównie na murawach kserotermicznych i innych łąkach o wapiennym lub kredowym podłożu. Zarówno larwy, jak i owady dorosłe są fitofagami ssącymi soki z posłonków. Osobniki dorosłe obserwuje się od czerwca do lipca lub sierpnia. Zimowanie ma miejsce w stadium jaja. Na świat wydawane jest jedno pokolenie rocznie.
Gatunek palearktyczny. W Europie znany jest z Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Luksemburga, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Norwegii, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Rumunii, Bułgarii, Słowenii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Albanii, Macedonii Północnej, Grecji oraz południa europejskiej części Rosji. W Afryce notowany jest z Maroka i Algierii. W Azji podawany jest z Gruzji, Armenii i anatolijskiej części Turcji.
W Polsce jest jedynym przedstawicielem rodzaju i owadem dość rzadkim, znanym tylko z południowej części kraju, na północ sięgającym po Głogów i Wzgórza Trzebnickie, a na północny wschód po Garb Pińczowski, najliczniej stwierdzanym z Wyżyny Krakowsko-Wieluńskiej.
Przypisy
Kategoria:Tasznikowate Kategoria:Pluskwiaki Afryki Kategoria:Pluskwiaki Azji Kategoria:Pluskwiaki Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1843 roku