Jan Andrzej Koziar (ur. 27 lutego 1943 w Woli Mieleckiej) – polski geolog, orędownik hipotezy ekspandującej Ziemi, pracownik naukowo-dydaktyczny Instytutu Nauk Geologicznych Uniwersytetu Wrocławskiego, w latach 80. XX w. – działacz opozycyjny, w III RP – działacz społeczny, popularyzator wiedzy nt. własności pracowniczej w Polsce, zwolennik dekomunizacji i przeciwnik neoliberalizmu.
Życiorys Urodził się w Woli Mieleckiej; uczęszczał do szkoły w Cieszynie i Gliwicach, po czym studiował geologię na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Wrocławskiego. Po ukończeniu studiów (1966 r.) i rocznym stażu został zatrudniony na etacie naukowo-dydaktycznym w Instytucie Nauk Geologicznych. Specjalizował się w dziedzinie tektoniki i geotektoniki, przygotowując autorskie programy dydaktyczne na podstawie wyników własnych badań. Napisał m.in. skrypt do nauki tektoniki. W latach 70. XX w. prowadził kolportaż wydawnictw drugiego obiegu. Był członkiem NSZZ „Solidarność” od 1980 r. Po wprowadzeniu stanu wojennego zorganizował akcję "Solidarność Zwycięży", w której rozdano pół miliona ulotek. W październiku 1982 r. został rozszyfrowany przez SB i zwolniony z uczelni – działał w ukryciu przez 6,5 roku (przez kilkanaście dni ukrywał w swoim domu Władysława Frasyniuka). Prowadził działalność organizacyjną, wydawniczą, programową i publicystyczną. Analizował problematykę sprawnego funkcjonowania społeczeństw (m.in. problemy demokracji gospodarczej) – pisał liczne artykuły i broszury, wydane do początku lat 90. w ok. 30 tys. egzemplarzy. Zorganizował publikację „Biblioteczki Ucznia” i „Biblioteczki Pracownika” przez utworzoną Radę Oświaty Niezależnej.
W 1989 roku powrócił do pracy na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie kontynuował badania geotektoniczne – zainicjował badania związane z hipotezą ekspandującej Ziemi. Wspólnie z Józefem Obercem i Stefanem Cwojdzińskim nawiązał kontakty z czołowymi naukowcami zagranicznymi, działającymi w tej dziedzinie, w tym z S. W. Careyem z Uniwersytetu Tasmańskiego. W 2008 r. przeszedł na emeryturę, założył Wrocławską Pracownię Geotektoniczną; aktywnie popularyzuje tematykę ekspansjonizmu Ziemi, m.in. w internecie.
Nie przerwał działalności społecznej. W swoich publikacjach sprzeciwia się neoliberalizmowi. Został m.in. członkiem Unii Własności Pracowniczej, Narodowego Centrum Własności Pracowniczej w Stanach Zjednoczonych, ekspertem Polskiego Lobby Przemysłowego im. Eugeniusza Kwiatkowskiego, członkiem rady honorowej czasopisma „Obywatel” i nowyobywatel.pl.
Publikacje Tematykę publikacji naukowych lub dydaktycznych z dziedziny geologii reprezentują np.: Koziar J. (1976), Ćwiczenia z geologii dynamicznej cz. III: Kompas geologiczny. Technika i analiza pomiarów. Uniwersytet Wrocławski im. Bolesława Bieruta, Wrocław Koziar J. (1980), Ekspansja den oceanicznych i jej związek z hipotezą ekspansji Ziemi (Expansion of the ocean floors and its connection with the hypothesis of an expanding Earth), Sprawozdania Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, ser. B., 35:13–19, Koziar J. (1985), Rozwój oceanów jako przejaw ekspansji Ziemi, Geologia 8, Katowice, p. 109–114, Koziar J. (1993), Rozwój Pacyfiku i jego znaczenie dla współczesnej geotektoniki (Development of the Pacific and its significance for contemporary geotectonics), PTG Oddz. Poznański, Streszczenie referatów 1991–92, IGU AM Poznań 1993, s. 45–56. Koziar, J. (1994), Principles of plate movements on the expanding earth, [W:] F. Selleri, L.M. Barone (red.), Proceedings of the International Conference: Frontiers of Fundamental Physics, Olympia, Greece, September 27–30, 1993, Plenum Press, New York, s. 301-307 oraz liczne materiały dydaktyczne publikowane w internecie (m.in. autorskie wykłady uniwersyteckie).
Problematyki społecznej i gospodarczej dotyczą np.: Wydawnictwa książkowe i broszury z lat 80., m.in.: – Tezy o Marksie: skrypt dla szkół średnich i wyższych (1982), – Komunizm i faszyzm (1985), – Czym są i czym się zajmują nowoczesne związki zawodowe (1989), – Dokąd zmierzamy?: W obronie samorządów i własności pracowniczej (1991), Stanisław Szczepanowski, twórca polskiego przemysłu naftowego, wybitny przedstawiciel polskiej filozofii czynu (2009), Republika przemysłowa Veblena (2009), Społeczna gospodarka rynkowa i Samorządna Rzeczpospolita. Programy aktualne i obowiązujące (2011).
Odznaczenia i opinie Za postawę społeczną i obywatelską oraz za niepodważalne zasługi dla odzyskania niepodległości przez Polskę Jan Koziar został odznaczony przez prezydenta RP – Lecha Kaczyńskiego – Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2015 odznaczony Krzyżem Wolności i SolidarnościKrzyż Wolności I Solidarności
W Biuletynie Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 2005 r. zamieszczono tekst dotyczący tematyki badawczej J. Koziara:
Według Władysława Frasyniuka Jan Koziar był „intelektualnym zapleczem” Regionalnej Komisji Wykonawczej NSZZ „Solidarność”. Profesor Tadeusz Kowalik w książce „Współczesne systemy ekonomiczne. Powstanie, ewolucja, kryzys” wyraził opinię, że jest drugą osobą w Polsce (obok Krzysztofa Ludwiniaka) zasłużoną w dziedzinie popularyzacji problemów własności pracowniczej.
Przypisy Zob. prace Jana Koziara, cytowane przez Andrzeja Pawułę, np. w:
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Wrocławskiego Kategoria:Działacze opozycji w PRL Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wolności i Solidarności Kategoria:Polscy działacze społeczni Kategoria:Polscy geolodzy Kategoria:Urodzeni w 1943 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Wrocławskiego