Janusz Panasewicz, właśc. Jan Panasewicz, ps. Panas (ur. 18 stycznia 1956 w Lipsku) – polski wokalista rockowy, frontman zespołu Lady Pank, autor tekstów utworów muzycznych.
Życiorys mały|Janusz Panasewicz podczas koncertu, 2006 mały|Artyści w trakcie realizacji projektu Mazury Cud Natury. Od lewej: Krzysztof Jaworski, Ryszard Rynkowski, Wojciech Łozowski, Janusz Panasewicz, 2012 mały|Janusz Panasewicz podczas występu z zespołem Lady Pank w ramach 55. edycji Festiwalu w Sopocie, Top of The Top Sopot Festival 2022 Urodził się w Lipsku na Suwalszczyźnie, jest synem Tadeusza i Jadwigi Panasewiczów. Jego matka przez 40 lat śpiewała w chórze, a ojciec był zastępcą naczelnika poczty i multiinstrumentalistą. Ma dwóch braci: Józefa i Tomasza. Zamieszkał z rodziną w Olecku, gdzie m.in. uczęszczał do szkoły podstawowej.. Będąc uczniem ósmej klasy, amatorsko śpiewał i grał na gitarze w przerwach lekcyjnych. Jako nastolatek dorabiał, grając na weselach w charakterze perkusisty..
Edukację kontynuował w Zespole Szkół Budowlano-Geodezyjnych przy ul. Słonimskiej w Białymstoku. Równolegle uczęszczał do średniej szkoły muzycznej w Zespole Szkół Muzycznych im. Ignacego Paderewskiego w Białymstoku, gdzie śpiewu uczył go Karol Olszewski. W 1973 za wykonanie utworu „Bradziaga” zajął szóste miejsce na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze. Z Białymstokiem był związany do końca nauki w szkole średniej, mieszkał tam przez kilka lat.
Po ukończeniu szkoły średniej podjął pracę w Regionalnym Ośrodku Kultury „Mazury Garbate” w Olecku. W 1979 dołączył do zespołu Ogród Wyobraźni, jednak jeszcze tego samego roku zakończył z nim współpracę. Następnie, w trakcie odbywania zasadniczej służby wojskowej, przez dwa lata śpiewał jako chórzysta w zespole wojskowym Desant, którego siedziba mieściła się w Lublinie. W czerwcu 1981 uczestniczył jako laureat w Jubileuszowym XX Konkursie Piosenki Radzieckiej w Zielonej GórzeGazeta Festiwalowa. Zielona Góra: Komitet Organizacyjny „Święta Prasy”, 1981, s. 4.. Podczas trwania służby, za sprawą Andrzeja Mogielnickiego (z którego przyszłą żoną Urszulą śpiewał w Desancie), w 1982 trafił do grupy Lady Pank, której został wokalistą. Pierwszymi utworami, które zaśpiewał z Lady Pank, były: „Minus 10 w Rio” (w duecie z Janem Borysewiczem) i „Tańcz głupia tańcz”. Po okresie protestów i odmowy śpiewania na Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu z Desantem (okres stanu wojennego) został karnie przeniesiony do jednostki wojskowej czołgowej w Sanoku. By uniknąć nieporozumień i mylenia go z liderem i gitarzystą zespołu Janem Borysewiczem, od czasu grania w Lady Pank posługuje się imieniem Janusz. W 1983 nagrał debiutancki album studyjny z zespołem Lady Pank, po wydaniu którego zdobył czołowe miejsca rankingów prasy muzycznej w kategorii Najlepszy wokalistaMagazyn Zarzewie, Plakaty z Zarzewia. Nr 38/1984..
W pierwszej połowie lat 80. nagrał duet z Krystyną Prońko – „Firma ja i ty”. Utwór zadebiutował na Liście Przebojów Programu Trzeciego 5 stycznia 1985 i był pierwszym nagraniem artysty poza zespołem Lady Pank. W 1987 współtworzył projekt muzyczny Nasz Wspólny Świat, w którym nagrał partie wokalne do utworu „Stanie się cud” oraz wystąpił w serii koncertów charytatywnych. Został okrzyknięty wokalistą roku 1987 w rankingu tygodnika „Zarzewie” oraz zajął drugie miejsce w analogicznym plebiscycie organizowanym przez redakcję „Non Stop”.
W 1988 zadebiutował jako aktor epizodyczną rolą piosenkarza w filmie Oszołomienie w reżyserii Jerzego Sztwiertni. Poza tym zaśpiewał gościnnie w dwóch piosenkach („Brzydkie dzieci”, „Napolitano”) na albumie Piotra Zandera pt. Pora na seks..
W latach 1991–1994, w trakcie zawieszenia działalności Lady Pank, mieszkał w Chicago i Nowym Jorku. Podczas pobytu w USA grał z Ryszardem Sygitowiczem i okazjonalnie występował z grupą Wander Band. W 1993 wystąpił gościnnie w ramach solowego koncertu Jana Borysewicza w Chicago, co finalnie przesądziło o reaktywacji zespołu..
Po powrocie do Polski, w 1994 reaktywował Lady Pank z Janem Borysewiczem.. Tego samego roku ujawnił się jako autor tekstów na albumie Nana. Od tamtego momentu jest autorem tekstów piosenek na kilku płytach Lady Pank, w tym słów do utworów: „Młode orły”, „Nie chcę litości”, „Na granicy”, „Znowu pada deszcz”, „Słońcem opętani”, „Mój świat bez ciebie” czy „Do Moniki L.”, kompozycji stanowiącej ilustrację muzyczną do filmu Marka Koterskiego Ajlawju. W latach 90. m.in. nagrywał też z Robertem Gawlińskim („Choćby nie wiem co”) i wystąpił gościnnie z Perfectem (koncertowe „Niewiele ci mogę dać”). W 1998 wykreował postać Antoniego, głównego bohatera filmu fabularnego Doroty Kędzierzawskiej Nic. W 1999 wraz z innymi wykonawcami brał udział w nagraniu piosenki „Z kopyta kulig rwie”. Kilkukrotnie zasiadał gościnnie w jury programu TVN Zostań Gwiazdą (emitowanego w latach 1998–1999). W 2004 nagrał w duecie z Kubą Molędą utwór „Już zawsze na zawsze” na potrzeby albumu pt. Kubuś Puchatek – piosenki ze Stumilowego Lasu.
W 2008 wydał swój pierwszy solowy singel – „Po co słowa”. 19 września nakładem QL Music wydany został jego pierwszy solowy album, zatytułowany po prostu Panasewicz. Również w 2008 nagrał w duecie z Andrzejem Kraińskim z Kobranocki utwór „Jeżdżę na rezerwie”, który jednak nigdy nie doczekał się oficjalnego wydania. Rok 2009 spędził głównie na promowaniu na koncertach swojej debiutanckiej solowej płyty. Pierwszy występ z premierowym materiałem dał 23 stycznia w Regionalnym Ośrodku Kultury „Mazury Garbate” w Olecku. W 2011 wziął udział w nagraniu utworu „Mazurski cud”, powstałego w ramach akcji „Mazury Cud Natury”, promującego region Mazur. Wiosną 2012 wziął udział w drugiej edycji programu Bitwa na głosy, wraz ze swoją drużyną z Olecka zajął czwarte miejsce, odpadając w 7. odcinku. W 2013 nagrał utwór „Kura” na potrzeby projektu „Zwierzaki – faceci dla dzieci”. 25 marca 2014 wydał drugi solowy album pt. Fotografie, do którego muzykę napisali John Porter oraz producent nagrań Jakub Galiński.
W 2017 został jurorem piątej edycji programu talent show Idol. Tego samego roku wystąpił gościnnie w ramach koncertu 35-lecia zespołu T.Love podczas Polsat SuperHit Festival. W duecie z Muńkiem Staszczykiem zaśpiewał utwór „Autobusy i tramwaje”. Ponadto nagrał solowy utwór „Zmysłów taniec”, który finalnie nie doczekał się premiery.
23 sierpnia 2019 wystąpił jako gość Darii Zawiałow w ramach dziesiątej edycji trasy Męskie Granie. Nagrał z nią również utwór „Szarówka vol. 2”, który został umieszczony na reedycji albumu Helsinki. W tym samym roku wziął udział w nagraniu utworu „Zaprowadź do piekła (Cayenne)” jako gość duetu Wac Toja n Matheo. W 2020 zaśpiewał gościnnie w duecie z Kasią Kowalską w ramach jej koncertu z cyklu MTV Unplugged. Następnie, w 2021 wziął udział w trasie koncertowej Kowalskiej. W 2021 nagrał również utwór „Czarny Sport” do filmu pt. Żużel. 8 marca 2025 wystąpił gościnnie podczas koncertu zespołu Myslovitz w ramach trasy z okazji 25. rocznicy wydania albumu Miłość w czasach popkultury.
Nagrody, odznaczenia i upamiętnienie
Indywidualne
Odznaczenia 27 marca 2009 otrzymał tytuł „zasłużony dla miasta Olecka” i został odznaczony medalem w trakcie uroczystościOlecko: Janusz Panasewicz zasłużony dla Olecka (wideo, zdjęcia) – 28 marca 2009..
W sierpniu 2026 roku został odznaczony Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.
Upamiętnienie 20 lipca 2018, podczas 25. Przystanku Olecko, została odsłonięta ławka na której usadzona jest rzeźba Panasewicza. W uroczystym odsłonięciu pomnika brał udział sam artysta w towarzystwie rodziny oraz fanów. Pomnik stanowi formę wyróżnienia i podziękowania za całokształt twórczości muzyka, a także jedną z atrakcji turystycznych miasta.
Z zespołem Lady Pank
W czerwcu 2007 wraz z zespołem Lady Pank odsłonił gwiazdę na Alei Gwiazd Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu.. W 2016 podczas festiwalu Polsat SuperHit Festival odebrał nagrodę w postaci Bursztynowego Słowika. W 2024 zespół wystąpił z Januszem Panasewiczem jako wokalistą podczas KFPP w Opolu, w ramach którego otrzymał statuetkę SuperJedynki.
Charakterystyka muzyczna i inspiracje thumb|Podczas koncertu Lady Pank na Juwenaliach, 2017 W młodości słuchał zespołów The Beatles, Led Zeppelin, Pink Floyd, UFO i Erica Claptona. W wieku nastoletnim wykonywał muzykę instrumentalną inspirowaną twórczością zespołów Pink Floyd, Emerson Lake & Palmer, King Crimson. Następnie śpiewał poezję Konstantego Gałczyńskiego do suit z gatunku rocka progresywnego. Cenił sobie również twórczość Ewy Demarczyk, Wojciecha Młynarskiego i Marka Grechuty. W późniejszym czasie zainteresował się także muzyką zespołu The Rolling Stones i osobą Micka Jaggera. Album Led Zeppelin II uważa za „najważniejszą płytę w życiu”.
W latach 80. XX w. zainteresował się grupami The Cars, The Cure, The Police i U2Magazyn "Zarzewie", Plakaty Zarzewia, nr 17/1986. Doceniał też twórczość Michaela Jacksona, choć jak sam wyznał w jednym z wywiadów, nigdy nie był jego fanem. W wywiadzie dla Magazynu Muzycznego przyznał, że jednym z jego największych idoli jest Jim Morrison z zespołu The Doors.
Na pierwszym solowym albumie Panasewicz (2008) umieścił głównie liryczne ballady, ale też m.in. elementy muzyki irlandzkiej. Jego drugi solowy album pt. Fotografie (2014) stanowi zwrot w kierunku klasycznego rocka, nawiązującego częściowo do muzyki lat 60. i 70.. Do aranżacji utworów użył m.in. organów Hammonda. Na płycie zamieścił m.in. utwory: „Tępy nóż” nawiązujący stylistycznie do zespołu Republika, „Co będzie gdy” wzbogacony o instrumenty smyczkowe i surf rockowy „Facet na plaży”.
Wpływ na popkulturę thumb|Podczas koncertu Lady Pank na Varsonaliach, 2024 Uznawany za jednego z najważniejszych polskich wokalistów rockowych. Do inspiracji jego twórczością przyznaje się m.in. wokalista zespołu Video, Wojciech Łuszczykiewicz.
W postać Janusza Panasewicza kilkukrotnie wcielali się uczestnicy programu show Twoja twarz brzmi znajomo, emitowanego w telewizji Polsat. Wcielili się w niego kolejno: Grzegorz Wilk (wykonał utwór „Mniej niż zero”), Marcel Sabat („Kryzysowa narzeczona”), Bogumił Romanowski („Zawsze tam, gdzie ty”), Kamil Pawelski („Zamki na piasku”), Robert Szpręgiel („Tańcz głupia, tańcz”), Piotr Stramowski („Marchewkowe pole”), Damian Kret („Na co komu dziś”) i Marcin Miller („Tacy sami”).
Życie prywatne W 1980 ożenił się z Bogusławą Ossowską, z którą ma syna Wojciecha (ur. 1980). Po rozwodzie związał się z Ewą Smolarczyk, z którą ma synów-bliźniaków – Brunona i Juliusza (ur. 2007)..
Pasjonat piłki nożnej. W 2009 był felietonistą „Magazynu Futbol”, a w 2013 ambasadorem „Fundacji Kibica”. Występował w charakterze komentatora w programie As Wywiadu oraz programach kanału Polsat Sport. W 2018 został ekspertem telewizyjnym stacji Polsat Sport Premium, dla której komentuje spotkania piłkarskiej Ligi Mistrzów. Kibicował m.in. FC Barcelonie, Legii Warszawa i Jagiellonii Białystok. W 2020 był gościem Kanału Sportowego w programie Hejt Park w dobrym składzie, podczas którego udzielił odpowiedzi na wiele pytań dotyczących sportu. Prócz piłki nożnej lubuje się w koszykówce i łyżwiarstwie.
Kontrowersje 9 czerwca 2007 na koncercie w Pruszczu Gdańskim, będąc w stanie nietrzeźwości (wskazano 1,8 promila alkoholu w jego krwi), rzucił butelką w 24-letnią fotoreporterkę. We wrześniu 2008 Sąd Rejonowy w Gdańsku ukarał go grzywną w wysokości 13 tys. zł na rzecz poszkodowanej i 3 tys. zł kosztów sądowych. W marcu 2009 gdański sąd rejonowy ukarał go także naganą za wulgarne zwracanie się do publiczności podczas tego samego koncertu.