Sojuz 7K-T (ros. Союз 7К-Т) – druga generacja pojazdów kosmicznych Sojuz, wykorzystywana w ramach programu Salut/Ałmaz, wprowadzona po katastrofie lotu Sojuz 11 w 1971. W przeciwieństwie do wersji 7K-OKS mogła na swoim pokładzie pomieścić jedynie dwóch kosmonautów ubranych w kombinezony Sokoł. Zasilanie na statku zapewniały akumulatory, co zapewniało dwa dni autonomicznego lotu przed połączeniem ze stacją. Podobnie jak wcześniejsze wersje Sojuz 7K-T wykorzystywał system Igła do automatycznego naprowadzania do stacji. W locie Sojuz 13 moduł orbitalny zamiast portu cumowniczego posiadał kamerę do obserwacji Ziemi. Konstrukcja Sojuza 7K-T stała się bazą dla pojazdów Progress.
Loty bezzałogowe Kosmos 496 Kosmos 573 Kosmos 613 Kosmos 656 Sojuz 20
Misje załogowe Sojuz 12 Sojuz 13 Sojuz 14 Sojuz 15 Sojuz 17 Sojuz 18-1 Sojuz 18 Sojuz 21 Sojuz 23 Sojuz 24 Sojuz 25 Sojuz 26 Sojuz 27 Sojuz 28 Sojuz 29 Sojuz 30 Sojuz 31 Sojuz 32 Sojuz 33 Sojuz 34 Sojuz 35 Sojuz 36 Sojuz 37 Sojuz 38 Sojuz 39 Sojuz 40
Bibliografia Mir Hardware Heritage David S.F. Portree, Mir Hardware Heritage, NASA RP-1357, 1995 Mir Hardware Heritage (wikisource) Soyuz 7K-T - Encyclopedia Astronautica
Kategoria:Pojazdy kosmiczne Sojuz