I symfonia D-dur (D 82) - symfonia skomponowana przez Franza Schuberta w 1813 roku.
Historia W latach 1808–1813 Schubert przebywa w cesarsko-królewskim konwikcieTadeusz Marek - Schubert, PWM, Kraków, 1988, s.16-24; Brian Newbould – Schubert and the Symphony. A New Perspective, Toccata Press, 1992, s.20-21.. Przyjaciel Franza Schuberta, Josef von Spaun, wspominał, że orkiestra konwiktowa grywała codziennie jedną symfonię w całości oraz kilka uwerturBrian Newbould – Schubert and the Symphony. A New Perspective, Toccata Press, 1992, s.20., a w jej repertuarze były m.in. utwory Krommera, Koželuha, Haydna, Mozarta, BeethovenaTadeusz Marek - Schubert, PWM, Kraków, 1988, s.19.. Spaun twierdzi, że w okresie pobytu w konwikcie Schubert skomponował kilka utworów na orkiestrę, a niektóre z nich mogły być symfoniamiBrian Newbould – Schubert and the Symphony. A New Perspective, Toccata Press, 1992, s.21.. Z pewnością w tym czasie Schubert skomponował nie mniej niż pięć uwertur i jedną symfonię.
Utwory na orkiestrę Franza Schuberta napisane w latach 1811-1812:Otto Erich Deutsch – The Schubert Thematic Catalogue, Dover Publications, Inc. New York, 1995, s.3, 5, 6, 11, 490. Uwertura D-dur (D 2a, wcześniej D 996) (ok. 1812) Fragment Symfonii D-dur (D 2b, wcześniej D 997) (1811-1812) Uwertura do komedii "Der Teufel als Hydraulicus" (D 4) (ok. 1811) Uwertura do operetki "Der Spiegelritter" (D 11) (ok. 1812) Uwertura D-dur (D 12) (ok. 1812) Uwertura D-dur (D 26) (ukończona 26 czerwca 1812)
Schubert ukończył I Symfonię D-dur 28 października 1813 rokuOtto Erich Deutsch – The Schubert Thematic Catalogue, Dover Publications, Inc. New York, 1995, s.34; Brian Newbould – Schubert and the Symphony. A New Perspective, Toccata Press, 1992, s.38.. Na końcu partytury Schubert napisał Finis et fine, gdyż kilka tygodni później opuszczał konwiktBrian Newbould – Schubert and the Symphony. A New Perspective, Toccata Press, 1992, s.50.. Być może było to symboliczne pożegnanie z etapem symfonicznej nauki. Orkiestra konwiktowa wykonała I Symfonię D-dur Schuberta z okazji imienin dyrektora konwiktu, Innocenza LangaTadeusz Marek - Schubert, PWM, Kraków, 1988, s.23.. Pierwsze publiczne wykonanie (tylko pierwsza część) miało miejsce 30 stycznia 1880 w Crystal Palace w Londynie pod dyrekcją Augusta Mannsa. Rok później, 5 lutego 1881 roku, Manns wykonał całą symfonięOtto Erich Deutsch – The Schubert Thematic Catalogue, Dover Publications, Inc. New York, 1995, s.34..
Obsada Skrzypce I, II, altówka, wiolonczela, kontrabas, flet I, obój I, II, klarnet I, II, fagot I, II, róg I, II, trąbka I, II, kotły
Części utworu I Adagio – Allegro vivace D-dur II Andante G-dur, 6/8 III Allegro D-dur, 3/4 IV Allegro vivace D-dur
I Symfonia D-dur ma klasyczną czteroczęściową budowę. Dla wolnej II części Andante wzorem dla Schuberta było Andante z Symfonii Praskiej Mozarta, obydwa w G-dur i metrum 6/8. Część III Allegro jest menuetem (brak oznaczenia w partyturze).
Literatura Otto Erich Deutsch – The Schubert Thematic Catalogue, Dover Publications, Inc. New York, 1995. Tadeusz Marek - Schubert, PWM, Kraków, 1988. Brian Newbould – Schubert and the Symphony. A New Perspective, Toccata Press, 1992.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Symfonie Franza Schuberta