Wasilij Siergiejewicz Kulik ros. Василий Сергеевич Кулик (ur. 17 stycznia 1956 w Irkucku, zm. 26 czerwca 1989 tamże) – radziecki seryjny morderca zwany Potworem z Irkucka. W latach 1984–1985 zamordował w Irkucku 13 osób.

Młodość Pochodził z rodziny inteligenckiej, był najmłodszym z trójki rodzeństwa. W dzieciństwie był bardzo chorowity i znerwicowany, cierpiał na lunatyzm. Gdy był nastolatkiem zaczął znęcać się nad zwierzętami. W czasie nauki w szkole zainteresował się sportem. Największe sukcesy osiągał w boksie, zdobywając mistrzostwo Irkucka. W latach 1976–1982 studiował na wydziale lekarskim Instytutu Medycznego w Irkucku.

W 1980 roku grupa nastolatków napadła go, okradła i dotkliwie pobiła. Jak przyznał na procesie, od tego czasu doświadczał strachu przed dziećmi, ale jednocześnie zaczął do nich odczuwać pociąg seksualny. W 1981 roku Kulik ożenił się z młodą prawniczką. Kulik przyznał w trakcie procesu, że podczas stosunków z żoną wyobrażał sobie, że ma stosunek z dziećmi. W 1982 roku urodziło im się pierwsze dziecko. On sam rozpoczął pracę jako lekarz na pogotowiu.

Zabójstwa Praca, którą wykonywał Kulik, ułatwiała mu kontakty z dziećmi. Wiosną 1982 roku dopuścił się pierwszego gwałtu na dziewczynce. W przeciągu kolejnych miesięcy, Kulik zgwałcił dwie dziewczynki oraz chłopca, jednak żadna z tych zbrodni nie została zgłoszona milicji, gdyż rodziny dzieci wstydziły się o tym opowiadać. Udało się do nich dotrzeć dopiero po aresztowaniu Kulika za morderstwa. Pierwszą ofiarą śmiertelną Kulika była 72-letnia staruszka, którą regularnie odwiedzał, by podać jej zastrzyk. Kobieta została zgwałcona i uduszona we własnym mieszkaniu, a milicja uznała jej śmierć za zgon z przyczyn naturalnych. Dwa miesiące później pierwszy raz zgwałcił i zabił dziecko – 9-letnią dziewczynkę.

Kulik potrafił bardzo łatwo zyskiwać zaufanie dzieci – zawsze ofiarował im słodycze i odchodził z nimi w ustronne miejsce, najczęściej do piwnic pobliskich budynków. Wśród ofiar Kulika były także coraz częściej starsze, bezbronne kobiety. W 1985 liczba jego ofiar sięgnęła 13 osób, w tym sześcioro dzieci. Najmłodsza ofiara miała zaledwie 2,5 roku. Działania zabójcy spowodowały panikę w Irkucku, na ulicach miasta pojawiły się pierwsze portrety pamięciowe domniemanego przestępcy.

Proces i wyrok 17 stycznia 1986, czyli w dniu 30. urodzin Kulika, miała miejsce kolejna, tym razem nieudana próba zabójstwa. Kulik został przyłapany przez trzy kobiety na próbie gwałtu na chłopcu. Kobiety zaalarmowały dwóch mężczyzn, którzy pobili i doprowadzili Kulika na posterunek milicji. Początkowo przyznał się do wszystkich zabójstw, ale w trakcie procesu odwołał swoje zeznania.

W toku procesu Kulik przyznał, że zabijał, aby dokonane przez niego gwałty nie zostały ujawnione przez ofiary. Oskarżycielem na procesie był późniejszy Generalny Prokurator Federacji Rosyjskiej – Jurij Czajka, wówczas pracujący w obwodzie irkuckim. Mimo wątpliwych dowodów winy Kulika, 11 sierpnia 1988 sąd skazał go na karę śmierci przez rozstrzelanie. Przez ostatnie miesiące spędzone w więzieniu Kulik pisał wiersze o swoich ofiarach. Wyrok wykonano w czerwcu 1989.

Linki zewnętrzne Biogram Kulika na portalu serial.killers

Kategoria:Ludzie urodzeni w Irkucku Kategoria:Osoby skazane na karę śmierci w ZSRR Kategoria:Radzieccy seryjni mordercy Kategoria:Ofiary represji politycznych w ZSRR Kategoria:Straceni przez rozstrzelanie Kategoria:Urodzeni w 1956 Kategoria:Zmarli w 1989