Mleczaj bladawy (Lactarius pallidus Pers.) – gatunek grzybów z rodziny gołąbkowatych (Russulaceae).

Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Lactarius, Russulaceae, Russulales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.

Po raz pierwszy opisał go w 1797 r. Christiaan Hendrik Persoon i nadana przez niego nazwa naukowa jest ważna i aktualna. Niektóre synonimy naukowe:

Polską nazwę podał Franciszek Błoński w 1896 r.

Morfologia Kapelusz Początkowo płaski, wgłębiony w środku, wkrótce lejkowaty, równomiernie blady, mięsistoczerwonawy, tylko młody niekiedy na brzegu niewyraźnie pręgowany; wilgotny, bardzo silnie śluzowato oślizgły, w czasie suszy błyszczący. Do 10, wyjątkowo do 14 cm średnicy. Blaszki Mięsiste, ochrowe, lekko plamiste; dosyć gęste. Trzon Trochę jaśniejszy od kapelusza, oślizgły, przeważnie dość krótki i wygięty, cylindryczny, wcześnie pusty. Miąższ Białawy, u podstawy trzony z ochrorudawym oscieniem i łagodnym mleczkiem o słabym zapachu owocowym. Wysyp zarodników Żółtawy. Cechy mikroskopowe Podstawki 36–42 × 8–10 µm. Zarodniki 8–9 × 6–7 µm, owalne, wydłużone, pokryte niskimi brodawkami i różnej długości łącznikami. Cystydy liczne, wrzecionowate, zazwyczaj z zaokrąglonymi końcami, występujące zarówno na ostrzu, jak i bokach blaszek. Gatunki podobne Mleczaj rudobrązowy (Lactarius hysginus). Ma kapelusz nieco ciemniejszy, barwy cielistej do ochrowoczerwonawej, także oślizgły; wyrasta pod brzozami, wśród traw, jednak jest o wiele rzadziej spotykany. Mleczaj moszczobarwny (Lactarius musteus) występuje w lasach iglastych.

Występowanie i siedlisko Najwięcej stanowisk podano w Europie, poza nią nieliczne w Ameryce Północnej i Azji. W Polsce podano wiele stanowisk, a najbardziej aktualne stanowiska podaje internetowy atlas grzybów. Znajduje się w nim na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną.

Naziemny grzyb mykoryzowy występujący w lasach liściastych, na ziemi, przede wszystkim pod bukami.

Przypisy

Kategoria:Gołąbkowate Kategoria:Mykobiota Polski