mały|Drewniany kościół św. Katarzyny mały|Kościół parafialny mały|Stary dwór Bachórzec – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie przemyskim, w gminie Dubiecko. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie przemyskim. Przez wieś przebiega droga wojewódzka nr 884.
Części wsi +Integralne części wsi Bachórzec SIMC Nazwa Rodzaj0600243Działkiczęść wsi0600250Gamratkaczęść wsi0600266Haligaczęść wsi0600272Łazyczęść wsi0600289Makuchowa Góraczęść wsi0600295Miasteczkoczęść wsi0600303Pasiekaczęść wsi0600310Podłazieczęść wsi0600326Połankiczęść wsi0600332Stawkiczęść wsi
Historia Historyczne nazwy: Bachorzec, Bochurzec (1391), Bachorzec (1589), Bachorca (1603), Bachorzec (1745), ukr. Вахіrec (1860). Nazwa osady pochodzi od nazwy sąsiedniej miejscowości Bachórz z sufiksem -ec, która to pochodzi od podstawy bachor-, w postaci obocznej też *bochur-, co w terminologii fizjograficznej (też w języku staropolskim) oznacza bagno i błotoNazwy miejscowe Polski, Tom I, (A-B), s. 54, 1996, .
Od powstania do końca XVI wieku wieś należała do Kmitów. (m.in. do Piotra Kmity, wojewody krakowskiegoAdam Boniecki, Herbarz polski: wiadomości historyczno-genealogiczne o rodach szlacheckich, Warszawa : Warszawskie Towarzystwo Akcyjne Artystyczno-Wydawnicze 1907, cz. 1, t. 10, s. 191., oraz innego Piotra Kmity, dziedzica Wiśnicza, także do Mikołaja Kmity, a następnie do Stadnickich, którzy mieli siedzibę w Dubiecku, oraz Wapowskich. Kolejnymi właścicielami (od 1648 do 1944) byli Krasiccy, po których pozostał pałacyk wybudowany w 1808. W 1808 urodził się tu Edmund Krasicki (1808–1894), syn Ksawerego Franciszka Krasickiego i Julii Teresy Wandalin-Mniszech. W 1839 na świat we wsi przyszedł jego syn Ignacy Krasicki (1839–1924), który był właścicielem Bachórca.
Właścicielami Bachórca byli: Ksawery Krasicki (do około 1838 do lat 70.), Edmund Krasicki (od około 1838 do lat 70.), Ignacy Krasicki (lata 80.), Elżbieta Krasicka (lata 90.).
Przed 1640 funkcjonował tu zbór kalwiński, a do 1760 wieś należała do parafii łacińskiej w Dubiecku. W latach 1760–1763 wybudowano modrzewiowy kościół w stylu podkarpackiego baroku, a w latach 60. XX w. wzniesiono nowy murowany kościół.
Od 1340 do 1772 wieś przynależała do Ziemi Sanockiej, województwo ruskie, następnie do 1914 – powiat przemyski (tzw. sanockie Podole) w prowincji austriackiej Galicja.
O Bachórcu pisał Wincenty Pol w „Senatorskiej zgodzie”.
Zabytki Kościół parafialny pw. św. Katarzyny (1760–1763), drewniany barokowy, wzniesiony z fundacji Antoniego z Siecina Krasickiego. Remontowany był: w XIX wieku (m.in. zyskał neobarokowy wystrój malarski wnętrza) oraz po uszkodzeniach I i II wojny światowej. Od 1961 nieużytkowany. W 2000 wyremontowany i zrekonstruowany. Zaliczany jest do zabytków Szlaku architektury drewnianej. Zespół dworski Krasickich ze starszą XVIII-wieczną oficyną przebudowaną w XX stuleciu oraz nowszym dworem z 1808. Folwark dworski został przejęty przez władze komunistyczne w 1944.
Osoby związane z miejscowością Józef Sosnowski, major piechoty Wojska Polskiego. Jan Krawiec, były żołnierz podziemia, więzień KL Auschwitz i Buchenwaldu, redaktor naczelny Dziennika Związkowego w latach 1968–1985.
Przypisy Raport o stanie gminy Dubiecko w 2024. Liczba mieszkańców w dn. 31.12.2024 s. 12-13 BIP gminy, sołectwa Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części ()
Bibliografia Olbromski Mariusz, J.Urszula Olbromska, Dorota Zahel, Rodem z Dubiecka... rodem z Bachórca... Ignacy Krasicki – książę poetów. Marcin Krasicki – wspomnienie domu rodzinnego. Muzeum Narodowe Ziemi Przemyskiej, 2006
Linki zewnętrzne
Kategoria:Bachórzec Kategoria:Wsie w powiecie przemyskim